Monday, December 20, 2010

சென்னை உலக திரைப்பட விழா 19.12.2010

10.15 & 10.30 உட்லண்ட்ஸ் & சிம்ஃபொனி இரண்டிலும் திரையிடப் பட்டிருந்த இரண்டு படங்களில் இருந்தும் FAITH / Dir: Burhan Qurbani / Germany / 2010 / 89 Min & THE TAQWACORES / Dir: Eyad Zahara / USA / 2010 / 84 Min கொஞ்ச கொஞ்ச நேரம் பார்த்துவிட்டு வாக் அவுட். 

இலக்கியம் போலவேதான் சினிமாவும். 

அறிமுகமான ஆரம்ப காலங்களில் எல்லா எழுத்தும் சிரமேற்கொண்டு படிக்க வேண்டியவை என்கிற ஒருவித பக்தி மனப்பான்மையுடன் படிக்கிறோம். வாசிப்பில் ஆழம் பிடிபட நமக்கென அபிப்ராயங்கள் உருவாகின்றன. தொடர்ந்த வாசிப்பில் சொந்த யோசிப்பில், நமது அபிப்ராயங்களும் பொருட்படுத்தக் கூடியவைதான் என்கிற தன்னம்பிக்கை உருவாகிறது. எல்லாம் இலக்கியம்தான் என்றாலும் எழுத்துகளுக்கு உள்ளேயே தரம் புலப்படத் தொடங்குகிறது.



சில எழுத்தாளர்கள் வணிக ரீதியில் எழுதவில்லை என்பது தவிர விசேஷ அந்தஸ்த்திற்கு உரியவர்கள் அல்லர் என்கிற தரப்படுத்தல் தட்டுப்படத் தொடங்குகிறது. சில எழுத்துக்கள் தனிப்பட்ட விசேஷ தேர்வாகி நம்மிடம் நிலைக்கத் தொடங்குகின்றன. அதன் பிறகு அவர்களின் ஆகச் சுமாரான எழுத்தும் பெரிய அயர்வைத் தருவதில்லை. மாறாக அவ்வளவு சுமாரிலும் அந்த விஷயத்தை எப்படி அவதானித்திருக்கிறார் என்கிற சிலாகிப்பில் நம்மை அறியாமலேயே பக்த சமாஜத்தில் அங்கத்தினர் ஆகிவிடுகிறோம்.

சினிமாவிலும் தொடக்கத்தில், கண்டதும் படித்தால் பண்டிதனாகலாம் போல, நமது அதிகபட்ச சக்தியை ஒன்றுதிரட்டி படமாகப் பார்த்து தீர்ப்போம். அது ஒரு நிலையைத் தாண்டும் போது ஒரு தரத்திற்குக் கீழே உள்ள எழுத்தும் சரி எழுத்தாளனும் சரி நம்மைக் கவரத் தவறத் தொடங்குவது போலவே, படங்களையும் நாம் தவிர்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

ஓரளவு இலக்கிய செர்வீஸ் ஆனபிறகும், எல்லா எழுத்தாளர்களையும் எழுத்துக்களையும் வாசிப்பது என்பது அலகு குத்திக் கொள்வதற்கு ஒப்பானது. ஒன்று நாம் வளராத மாக்கல்நந்தி அல்லது எழுதப்பட்டது அனைத்தையும் இலக்கியம் என்று ஆரத்தழுவும் கலப்படமற்ற சுத்த மொக்கை.

ஆழமான விஷயங்கள் பிடிபடாதவனை மட்டுமே நாம் மொக்கை மொண்ணை என்று முத்திரை குத்திப் போகிறோம். இது மிகச் சுலபமானது.

அறிவார்த்தம் போல் தோற்றமளிக்கும் மொக்கைகளாய் ஒரு கும்பலே உண்டு. இவர்களை அடையாளம் காண்பது ஆக முக்கியமான காரியம். சிலதுகள் படைப்பிலேயே இல்லாத அர்த்தங்களை தங்களிஷ்டத்திற்கு சஹஸ்ர நாமாவளியாக அர்ச்சனை பண்ணி, தானும் இலக்கியம் தனதும் உன்னத ரசினை மற்றவனெல்லாம் அற்பம் என ஒரு ஆளாக உலவிக் கொண்டிருக்கும். இவைகளே ஸ்நாப்கள் எனப்படுபவை. பயிர் போலவே தோற்றமளிக்கும் களைகள்.

எழுத்து போலவே, சினிமாவிலும் சில படங்கள் கனவானின் கெள்ரவ நிதானத்துடன் இருக்கும். இன்னும் சில வர்த்தக மசாலா இல்லாமல் அமரிக்கையாக இருக்கும். சில உள்ளீடற்று மேம்போக்கான உல்ப்பா காட்டும். என இலக்கியம் போலவே எல்லா ஃபிலிமும் சினிமாவிலும் உண்டு. 

நல்ல படங்கள் பார்ப்பதற்காக வேண்டி, நல்லவையற்ற படங்களைப் பார்க்காமல் தவிர்த்து, நமது சக்தியை சேமிக்கவும் தெரிய வேண்டும். அது அனுபவத்திலும் கூர்த்த அவதானிப்பிலும் நம் ரசனையை அன்றலர்ந்ததாய் வைத்துக் கொள்வதன் மூலமாக மட்டுமே சாத்தியம்.

ரொம்ப அலட்டிக் கொள்ளாமல் பிடித்தால் படி பிடிபடாவிட்டால் தூக்கித் தூர வை. பின்னொருநாள் வாசிப்பில் பெரியது நிச்சயம் பெரியதென புலப்படும். 

12.15 உட்லண்ட்ஸ்
க்வீன் ஆஃப் ஹார்ட்ஸ்ஸை சிலாகித்திருப்பதைப் படித்துவிட்டு அதிகாலை 5.33க்கு நண்பர் சம்பத் ராஜகோபாலன் இந்த குறுஞ்செய்தியை அனுப்பி இருந்தார்.

Poligamy. This hungary film has interesting  content and treatment. already screened in society. To be screened at Woodlands Today 12.15. 

நாயகனின் மனைவியின் பெயர் லீலா. பார்ப்பவளை எல்லாம் லீலாவாகவே பார்த்து மோகிக்கிறான். தனது நிலையைக் குறித்து, பெண் மனநல மருத்துவரிடம் வழிகாட்டல் வேண்டிசெல்கிறான். அதுகூட வழிதலாகி அவரும் லீலாவாகத் தோன்றுகிறார். 
POLIGAMY / Dir: Denes Orosz / Hungary / 2009 / 85 Min
ஹங்கெரி சினிமாவின் தீராத மோகியான எனக்கு இது அவ்வளவாகக் கவரவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை பின் 50கள் 60, 70 முன் 80கள் உலக சினிமாவின் பொற்காலம். வாழ்நாளில் ஒருமுறையேனும் ஹங்கெரிக்குச் சென்று மேற்படி சினிமாக்களில் காணும் பொன்னொளியின் தகதகப் போடு இருக்கிறதா எனப் பார்த்துவிட ஆசைப்பட்டதுண்டு.

சுந்தர ராமசாமி அடிக்கடி செல்லம் கொஞ்சி சொல்லும் ஒரு சொற்றொடர் “மேதைகள்ளாம் ஒருத்தர் பின்னாடி ஒருத்தரா வரிசைல வந்த காலம் அது” என்று கொகோலில் இருந்து தொடர்ந்து வந்த ருஷ்ய இலக்கிய பாரம்பரியத்தைக் குறிப்பிடுவார்.

60 - 70களில் உலக சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த இயக்குநர்கள் என்று இருபது பேரைப் பட்டியலிட்டால் மூன்றிலொரு பாகத்தை ஹங்கெரியே ஆக்கிரமித்து இருந்தது. 

ஆச்சரியம் என்னவென்றால் ஹங்கெரி என்றில்லாமல் அனைத்து கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளும், இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னான ’இறக்குமதி கம்யூனிஸத்தின்’ பிடியில் இருந்த காலத்திலேயே ஆகச்சிறந்த சினிமா ஆக்கங்களைத் தந்திருக்கின்றன. 

சைனா இதற்கு நேரெதிர். கம்யூனிஸ்ட்டு சைனாவின் மிகச்சில ஆக்கங்கள் தவிர பெரும்பாலானவை கூப்பாடு போட்டு நம்மை ஓட ஓட விரட்டும்.

2.45 உட்லண்ட்ஸ்
சுமாரான படம். ஆனால் சொல்லப்பட்ட விதத்தால் அல்லது சொல்லாமல் விட்ட விஷயங்களால் ஒரு மர்மம் கவிந்த மூட்டத்தில் மக்களைக் கட்டிப் போட்டுவிட்டது. அநேகமாக பெரிய வெளிநடப்புகளின்றி பேச்சரட்டையின்றி முடியும் வரை அரங்கம் மெளனமாய்ப் பாத்தது ஒரு அதிசயம். 
TWICE A WOMAN / Dir: Froncois Delisle / Canada / 2010 / 94 Min
கணவனின் கொடுமைக்கு எதிரான மனைவியின் ஒதுங்கி விலகல். Sleeping with the enemy என்று பரபரப்பாக ஹாலிவுட்டில் பார்த்ததை இறுக்கமாக இலக்கியம் போல் சொல்லத் தலைப்பட்ட படம்.

DIAGO Dir: Zhang Chi யின் சீனப்படம் 5.00 மணிக்குதானே அதற்குள் ஒரு ஓட்டத்தில் ஓடிப் போய் PAZZLE என்கிற அர்ஜெண்டீனப் படத்தைப் பார்த்தால் என்ன என ஃப்ளேமில் பறந்து சிட்டி செண்டர் ப்ளாஸாவின் தன்நகர்வுப் படிகளில் தாவித் தாவிப் போய் ஐநாக்ஸில் பார்த்தால், ஒரு நடுத்தர வயது பெண்மணி வீட்டு மேஜையில் ஜிக்ஸாக் துண்டுகளை ஆர அமர அடுக்கிக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் போட்டியில் வேறு கலந்து கொள்ள ஆசைப்படுவது தெரியவரவும் தலை தெறிக்கப் படியிறங்கி சீனம் பார்க்கத் திரும்பப் பறந்தேன்.

முதலாளியத்திலிருந்து ஏகதிபத்தியமாகிக் கொண்டிருக்கும் சீனா கடந்த சில ஆண்டுகளாக சினிமாவிலும் நெடும்பயணம் மேற்கொண்டு இருக்கிற காரணத்தால் பார்த்துவிட பரபரப்பு.

உள்ளே போய் உட்கார்ந்தால் ஒரு டேபிளைச் சுற்றி நாலு பேர் கொண்ட குடும்பம் உட்கார்ந்திருந்தது. அடூர் கோபாலகிருஷ்ணன் போல கொஞ்ச நேரம் அசையாமல் வேறு இருந்தது. ஆஹா இன்னொரு மொக்கை முகம் இருட்டிலும் தெளிவாகத் தொடங்கிற்று. அரங்கமோ சிம்ஃபொனி. சீட்டெல்லாம் லொடக்கு. பின்புற இணைப்பின் இடைவெளியில் பிருஷ்டம் பிதுக்கி ஒட்டி அட்டென்ஷனில் கொலு பொம்மை போல உட்கார்ந்தால்தான் உண்டு.  கொஞ்சம் லகுப்படுத்திக் கொள்ள முன்னகர்ந்தால் கூட சறுக்கிவிழ நேரிடும். தூங்கப் பார்த்தால் சுத்தம். தூக்கத்தில் அடிபடும் துரதிருஷ்டம் தேவையா என யோசித்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே, விசுவநாதனின் வெளிநடப்பு இருட்டிலும் துல்லியமாத் தெரிந்தது. பின்னாலேயே கி.ராஜநாராயணனின் கதவு குழந்தைகளாய் ஒருவர் பின் ஒருவராய் ஏகப்பட்டோர் வெளியில் முடிச்சுகளாயினர்.

பழைய நண்பர்களுடன் பேச்சின் பெரும் போதை. 7.15 வரை வேறென்ன செய்ய.

7.15 உட்லண்ட்ஸ்
டுபாகூர். வாயைத் திறந்தால் மெய் நிகர்த்த பொய்யே வாழ்வாய்க் கொண்டவனின் கதை. என்னடா இது இணைய இலக்கியத்தின் ஈடிலா நாயகர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றுக் கதையைத் தழுவியதோ என ஆர்வம் மேலெழ பார்த்த படம். 
I HAVE NEVER BEEN HAPPIER / Dir: Alexander Adolph / Germany / 2009 / 92 Min
பந்தாவாகப் பீலா விட்டு பணம் சுருட்டி வாழும் நாயகன். ஒருத்தியை துணிக்கடையில் பார்த்து மோகிக்கிறான். அவள் பிராத்தலில் இருப்பது தெரியவர மீட்க ஏகப்பட்ட பீலாவிட வேண்டியதாகிறது என்பதை ஜெர்மானிய உம்மணா மூஞ்சி முறுவலுடன் எடுக்கப் பட்டுள்ள படம். 

பீலாக்கள் அப்பாவிப் பாத்திரங்களுக்கு திகைப்பையும் தள்ளி நின்று பார்க்கும் நமக்கு நகைப்பையும் ஒருசேர வழங்கும் போதே படைப்போ பதிவோ பரிபூரணமாகிறது. 

ஜெயமோகனும் சாரும் அசால்ட்டாக வெற்றிபெரும் ஒரு ஏரியா, ஜெர்மானியருக்கு எப்படி இவ்வளவு கஷ்ட்டமான காரியாய் ஆகிற்று என்பதைக் கண்டதால் உண்டான ஆச்சரியம் இன்னமும் அப்படியே இருக்கிறது.