Friday, July 8, 2011

பார்வை [சின்னஞ்சிறு கதை]

மடக்கி உட்கார்ந்து வந்ததால் இறுகி இருந்த கால்களை இலகுவாக்கிக் கொள்ளவேண்டி, இறங்குவதற்கு இரண்டு நிலையங்கள் முன்பாக வாயில்நோக்கி வந்து கம்பத்தைப் பிடித்துக் கொண்டேன். முன்னால் நின்ற சட்டையின் முதுகுப்புறத்தில் இருந்த அழுக்கைப் பார்த்ததும் தெரியாமல் தவறி ஏறியிருக்கவேண்டும் என்று தோன்றியது. நான் இறங்குவதற்கான முந்தைய நிலையத்தில் ரயில் நின்றது.  

இறங்கி மாறிக்கொள்ள ஏதுவாய் இருக்கும் என்று நினைத்து, தோளைத் தொட்டு இது முதல் வகுப்பு என்றேன்.

நடைமேடையில் நடந்து சென்ற, திரைத்துக் கட்டிய கைலி, தன் கண்களைத் தொட்டு எனக்குக் காட்டிற்று.

நீங்க போலீஸா சார் என்றது முதுகு.

இல்லைங்க.

ரயில் வேகம் பிடிக்கத் தொடங்கியது. 

அங்கப்போனா ஏறக்கூடாதுங்கறாங்க போலீஸு. இங்கையும் ஏறக்கூடாதா சார்.

சொல்வதறியாது அமைதி காத்தேன். ரயிலின் வேகத்தில் முதுகு உள்ளுக்காய் ஒடுங்கிக் கொண்டது. நான் கம்பிக்கு வெளியில் நீண்டு, வீசுகிற காற்றுக்கு முகம் கொடுத்தேன். 

திருடனை எல்லாம் விட்டுடறாங்க குருடனைத்தான் பிடிச்சிக்கிறாங்க முணுமுணுப்பாய் ஒலித்தது என் முதுகிற்குப் பின்னால்.

நான் இறங்கவேண்டிய இடம் நோக்கி விரைந்து கொண்டிருந்தது ரயில். வேகமான காற்று முகத்தில் வீசும்போது இடுக்கிய கண்ணின் ஓரங்களில் நீர் துளிர்ப்பது இயல்புதானே என்று துடைத்து சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.

08 ஜூலை 2011