Friday, December 14, 2012

துரோணாச்சாரியார்களும் ஏகலைவன்களும்

சட்டமும் ஆங்கிலமுமாக இருப்பதால் மண்டையைக் குழப்புகிறது. நானோ பயிற்று மொழி தமிழாய்க் கொண்ட அரசுப் பள்ளியில் படித்து, காப்பியடித்தும் ஆங்கிலத்தில் கடைத்தேற இயலாத காரணத்தால் தமிழ் எழுத்தாளனானவன்.   எனவே நான் புரிந்துகொண்ட அளவில் முன்கதைச் சுருக்கம்.

நக்கீரன் பத்திரிகையின் மாஜி நிருபரான ஏ.காமராஜ் வீட்டில் 2010ல் ரெய்டு நடந்தது நினைவிருக்கலாம். அதை பல்வேறு ஊடகங்களைச் சேர்ந்தோர் வெளியில் நின்று செய்தி சேகரித்து ஒளிபரப்பினர். அவர்களில் இருவர் சஞ்சய் பிண்டோவும் ராதிகா ஐயரும் ஆவர். இவர்கள் சேகரித்த செய்தியை, NDTV-Hindu channel 15.10.2010 அன்று உடனுக்குடன் நேரலையாக ஒளிபரப்பி, செய்தியில் வாசித்து, பிறகு அன்றே இதைப் பற்றிய கூட்டு விவாதத்தையும் நிகழ்த்தியது. அவற்றில் தம்மைப் பற்றிய ஆதாரமற்ற தகவல்களைப் பரப்பி தமக்கு மான நட்டத்தை மன உளைச்சலை உண்டாக்கியதாகவும் அதற்கு இவர்களே காரணம் என்றும்,

CC.No.370 of 2011 on the file of XIII Metropolitan Magistrate, Egmore, chennai இல் சஞ்சய் பிண்டோ ராதிகா ஐயர் ஆகிய ஊடக்வியலாளர்கள் மீது கிரிமினல் வழக்குத் தொடுத்தார் ஏ. காமராஜ் என்கிற பத்திரிகையாளர்.

மாஜிஸ்ட்ரேட் கோர்ட்டில் நிலுவையில் இருக்கும் வழக்கு, பத்திரிகையாளரய் தாம் செய்த காரியத்துக்குத் தனிநபர்களாய் தம்மைப் பழிவாங்கும் உள்நோக்கம் கொண்டது, எனவே அதை (to quash the same) தள்ளுபடி செய்யக்கோரி / விலக்கி வைக்கக் கோரி,  குற்றம் சாட்டப்பட்ட சஞ்சய் பிண்டோவும் ராதிகா ஐயரும் பெருநகர் மாஜிஸ்ட்ரேட் நீதி மன்றத்தில்  வழக்கு தாக்கல் செய்தார்கள். வழக்கின் தீர்ப்பு இவர்களிருவருகும் சாதகமாக வழங்கப்பட்டது. 

அந்த வழக்கில் அளிக்கப்பட்ட தீர்ப்பு முழுவதுமாக இணையத்தில் கிடைக்கிறது. அதை அப்படியே கீழே ஒட்டியிருக்கிறேன். இந்த இலவச உதவிக்கு, இந்தியன் கானூன் என்கிற இணைய தளத்துக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி. கூடவே இந்த வழக்கின் தீர்ப்புக்கான சுட்டியைக் கொடுத்து, சஞ்சய் பிண்டோ தரப்பில் முன்வைக்கப்பட்ட சில வரிகளை மேற்கோளிட்டு, இரட்டைவேடம் என குறிப்பிட்டு மெய்லில் அனுப்பி இருந்தார் aaravs77. அடிக்கடி பார்க்கும் தளம்தான், ஆனால் அவர் கண்ணில்தான் இந்த தீர்ப்பு பட்டிருக்கிறது. அவருக்கும் என் நன்றி. 

அலுவலகப் பணி நிமித்தமாக குறிப்பிட்ட சில மண்டைகள் மட்டுமே EXCUS என்கிற சிடியில் போய் தீர்ப்புகளை தேடிக்கொண்டிருக்கும். இதெல்லாம் நமக்கெங்கே புரியும் என முடைநாற்றம் வீசுகிற இடத்தை, மூக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு கடப்பதைப்போல, இந்த சிடி பார்க்கப்படும் இடத்தைவிட்டு மூளையைப் பிடித்துக்கொண்டு ஓடிவிடுவேன். வேலை தெரிஞ்சவன்கிட்ட வேலையக் குடு மத்தவனுக்கு சம்பளத்தைக் குடு என்கிற பழமொழிபோல சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டிருப்பவன் நான்.

ஐயம் வந்தால் இருக்கவே இருக்கிறான்கள் இந்த, ஜனாதிபதி விருது வாங்கிய நடமாடும் எக்ஸ்கஸ் சிடிகள் என்று ஃபோன்போட்டு தீர்த்துக்கொள்பவன்.     அலுவலகத்துக்காக இருக்கும் மேற்குறிப்பிட்ட சிடியின் பெயர் என்னவென்று எவ்வளவு கசங்கிக்கொண்டும் நினைவுக்கு வரவில்லை. இணையத்தில் தேடினாலும் ஏதேதோ வந்தனவேயன்றி EXCUS என்ற பெயர் வரவே இல்லை. ரொம்ப அவமானமாக இருந்தது. அலுவல் தொடர்பாய் எந்த ஐயத்தை எவன் கேட்டாலும் காறி துப்பாமல் பதில் சொல்லும் ஒரே நபரான நண்பன் Balaji Kandhadai Parthasarathi என்கிற K P Balaji க்கு ஃபோன்போட்டுக் கேட்டுதான் மேலே EXCUS  என்று எழுதினேன்.

அடேய் அடியாழத்தில் நான் குமாஸ்தா இல்லை,  பிறவி எழுத்தாளன்தான் என்றால் எவன் ஏற்றுக்கொள்கிறான்? டெய்லி மூணுதபா கக்கா போறாப்பல எழுதறியா என்றல்லவா வாசகனே ஒப்பிடுகிறான். எப்படி எழுதப்ப்ட்டிருக்கிறது என்பதை ஏறெடுத்தும் பார்க்காது அட்டைகளை எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் உலகம் இது. என்ன ஒரு அட்டைக்கும் அடுத்த அட்டைக்கும் பல வருட இடைவெளி. அவ்வப்போது பல வருடங்கள் இலக்கியத்திலிருந்து விடுப்பெடுப்பு. விடுப்பெடுத்த காலத்தில் விலாசமே இல்லாமல் காணாமல் போய்விடுவேன். அநேகமாய் இந்தக்கட்டுரைகள் புத்தகமாக வெளியாகும் நேரத்தில் திரும்ப காணாமல் போவதற்கான வாய்ப்புகளே அதிகம். ஜனாதிபதி விருது பாலாஜிகளுக்கு மட்டுமேயானதா என்ன?

இலக்கியம் சமூகம் பொதுவாழ்வு என எந்த விவாதம் குறித்தும் ஐயம் வந்தால், இது பற்றி உச்ச நீதி மன்றம் என்ன சொல்கிறது, என்று  நான் அடிக்கடி பார்க்க தேடிபோகும் போகும் தளங்களில் http://www.indiankanoon.org/ முதன்மையானதாகும்.

சஞ்சய் பிண்டோ மீதான காமராஜ் தொடுத்த வழக்கு உயர்நீதிமன்றத்தால் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டுத் தீர்ப்பு வெளியான நாள்: 18.10.2011
தம்மீதான இந்த வழக்கைப் பற்றிக் குறிப்பிடாமல் பொதுவாக தரமான பத்திரிகையாளர்களின் கருத்து சுதந்திரம் குறித்து, Shield or Sword? "Criminal Defamation, that allows persecution of credible journalists, is an unreasonable restriction on freedom of speech." ”அவதூறை, கிரிமினல் குற்றமாக வைத்திருப்பது தரமான பத்திரிகையாளர்களின் கருத்துச் சுதந்திரத்தை அநியாயத்துக்கும் ஒடுக்குகிறது” என்று சஞ்சய் பிண்டோ கட்டுரையை எழுதிய நாள்: OCT 14, 2011 
இப்போது கறுப்புக் கோட்டு அணியும் சஞ்சய் பிண்டோ அப்போது தரமான பத்திரிகையாளர். ஆகவே தீர்ப்புக்கு முன்பாகவே  உயர்நீதிமன்றம் எப்படியான தீர்ப்பை வழங்க வேண்டும் என்று சூசகமாக, அவதூறு வழக்கை கிரிமினல் குற்றத்திலிருந்து விடுவித்து சிவில் வழக்காக மாற்றுவதுதான் கருத்துச் சுதந்திரத்தைக் காக்க உதவும் என்று கந்தசாமி கருத்து கூறுவதான பாவனையில் உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பைத் தமக்கு சாதகமாக மடை திருப்ப முயல்கிறார்.இது சட்டப்படியும் அறத்தின்பாற்பட்டும் நீதிமன்ற அவமதிப்பு ஆகாதா? 

ஏகலைவன்களின் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லிக்கொண்டிருக்க துரோணாச்சாரியார்களுக்கு நேரமேது? கட்டைவிரலை வாங்கினோமா சமநீதி வழங்கினோமா என்று சோலி பார்க்கக் கிளம்பிவிடுவார்கள். சொந்த கட்டை விரல் போனாலும் எதிர்கால சந்ததியின் கட்டைவிரல்களைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள, கற்றுக்கொள்ள நிறைய இருக்கிறது.

கீழ்க்காணும் தீர்ப்பு சஞ்சய் பிண்டோ அவர்களுக்கு சாதகமாக வழங்கப்பட்டது. ஆனால் அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்புகள், எப்படி ராஜன் ஷரண்கே விவகாரத்தில் காவல்துறையாலும் மாவட்ட நீதிமன்றத்தாலும் கடைபிடிக்கப்படவில்லை அல்லது அத்து மீறப்பட்டிருக்கின்றன என்பதைக் காண வியப்பாக இருந்தது. அதை இங்கு பகிர விழைகிறேன்.

நான் சட்ட வல்லுனன் அல்லன்.

துரோணரை, கண்ணாடியில் பார்த்து கற்க முயலும் ஏகலைவன். மன்னிக்கவும் கட்டைவிரலை காணிக்கையாக்க முடியாது. நான் கீழே சுட்டுவதில் ஏதும் தவறிருப்பின் என்மீது வழக்கு ஏதும் தொடுத்துவிடாதீர்கள். நல்ல வெள்ளிக் கிழமையாகப் பார்த்து, போலீஸ் நடவடிக்கை எடுக்க ஏற்பாடு செய்து, 48 மணிநேரத்துக்குமேல் ரிமாண்டில் வைத்து,என்னை வேலையிலிருந்து குறைந்தது ஆறுமாதமேனும் இடைக்கால பணி நீக்கம் செய்வித்து, இன்னும் இருக்கிற 8 வருட பணிக்காலத்தில் என் மீது II/10A கோப்பைத் திறந்து, ஓய்வுபெறும் முன் எனக்குக் கண்டிப்பாகக் கிடைக்க இருக்கும் Superintendent பதவிக்கு உலை வைத்து புண்ணியம் தேடிக்கொள்ளாதீர்கள்.

என்னதான் அரசு ஊழியன் என்றாலும் எனக்கும் கருத்துச் சுதந்திரம் அளிக்கிறது நமது அரசியல் நிர்ணயச் சட்டம் என்கிற அசட்டு நம்பிக்கையில் எழுத்தாளர்கள் எல்லோரும் புத்திசாலிகளாய்ப் பேச, மனசாட்சிப்படி வாய் திறக்க முனைந்த என்னை, முழு மெண்டலாக்கி விடாதீர்கள். ஏற்கெனவே நான் அரைகுறையாக அதுவாகத்தான் இருக்கிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும். எழுத்தாளனுக்கு இதுகூடத்தெரியவில்லை என்றால் எப்படி?

எனவே முன்ஜாமீன் போல, முன் மன்னிப்பை, என் வாழ்வை உண்டு இல்லை என்று பண்ணும் அதிகாரம் எவரிடத்திலெல்லாம் உள்ளதோ அவர்கள் அனைவரிடத்திலும் எந்தரோ  மஹானுபாவுலு அந்தரிக்கி முன் மன்னிப்புலு என்று கேட்டுக்கொண்டு,  ”ஆற்றலால் அன்று, ஆசையால் பாடப்பெற்றது” என்கிற கம்பனின் அவையடக்கம் சொல்லி இந்தக் கச்சேரியை ஆரம்பிக்கிறேன்.

ஆதெள கீர்த்தனாரம்பத்திலே சஞ்சய் பிண்டோ தரப்பில் வைக்கப்பட்ட வாதம்

8.............  The learned counsel for the accused has also drawn the attention of this court to the particulars furnished in the typed set of papers in volume-II, to show that the websites of other newspapers within and outside India carried the same news item, on the same day and on the next day and no action is till date initiated against those newspapers for similar act and the complaint is filed only against the editors and correspondent of NDTV channel and the same is with malafide and malicious intention with ulterior motive with vengeance due to personnel grudge and the same amounts to abuse of process of law.

சஞ்சய் பிண்டோவின் வழக்கறிஞர் அபிபுல்லா பாஷா அவர்களின் வாதத்தின்படியே கேட்கிறேன். சின்மயி அவர்களை ராஜன் @chinmayi என்று ஆபாசமாகப் பேசியதற்கான ஆதாரத்தை சின்மயி தரப்பு இன்னமும் தரவில்லை. ஷரண்கே லூஸ்டாக்காக யூஸ் பண்ணிக்கோ என்று அசிங்கமாகப் பேசியதாக சொல்லப்படுவது யாரை?  ”சின்மயியின் அம்மான்னு சொல்லிகிட்டுதான் ஒருத்தர் போன் செய்தாங்க” என்பவரை அல்லவா?

என்னென்னவிதமாக உண்டோ அத்தனைக் கலாய்த்தலும் நடக்குமிடம்தான் இணையம். 

1.மறுமுனையில் தம்முடன் பேசியவர் சின்மயியின் அம்மாதானா என்று செந்திலுக்கே உறுதியாகத் தெரியாது.
2.ஏனெனில் சின்மயியின் அம்மா என்று சொல்லிக்கொண்டு பேசுபவர் செந்திலுடன் பேசுவது அதுவே முதல்முறை.
3.இதுவே சின்மயியின் அம்மா பேசினாங்க என்று சொல்லி இருந்தால், ஷரண்கே அப்படி லூஸ் டாக்காகப் பேசாமலும் இருந்திருக்கவும்கூடும் அல்லவா?
4.இதற்கான ஐயத்தின் பலனை, பாதிக்கப்பட்டவரின் மகள் ஏன் ஷரண்கேவுக்கு வழங்கவில்லை.
5. இந்த வாய்ப்பு ஷரண்கேவுக்குக் கொடுக்கப்படாதது குறித்துக் கேட்கக் காரணம், ஷரண்கே இப்படிப் பொதுவெளியில், சின்மயியையோ அவரது தாயாரையோ இதற்கு முன் ஆபாசமாகப் பேசியதில்லை என்பதனால்தான்.
6.போகவும் அடுத்து ’கடலை போடத்தான் என்று சொல்வதில்’ அவதூறு கனிசமாகக் குறைந்து விடுகிறது அல்லவா?
7.எப்படியெனில், கடலை போடுவது இன்று விளம்பரத்திலேயே வருமளவுக்கு சர்வ சாதாரண சமாச்சாரமாகிவிட்டது அல்லவா?
8.இல்லை ஏற்கெனவே ஷரண்கே இப்படித் தங்களைப் பேசியிருக்கிறார் எனில் புகாரில் அவை ஏன் குறிப்பிடப்படவில்லை?
9.அதற்கான ஆதாரங்கள் ஏன் போலீசில் கொடுக்கப்படவில்லை?
10. தம் தாயைப் பற்றி இப்படிபேசுகிறார்கள் என்று கேட்டதும் சின்மயி கொதித்தது சரிதான். கொதித்துக் கோட்டு கோர்ட்டய் உன்னை அலைய வைப்பேன் என்று சூளுரைத்ததும் சரிதான். ஆனால் கொதிப்பு அடங்கியபின் புகார் கொடுக்கும் முன்பாக, மன்னிப்பு கேட்கும் வாய்ப்பு ஷரண்கேவுக்கு அளிக்கப்பட்டதா?
11. முதல் முறை தவறு செய்தவனுக்கு மனம் திருந்தவோ மன்னிப்பு கேட்கவோ வாய்ப்பே அளிக்காமல் நேராக சிறைக்கு  அனுப்புவதுதான் PRINCIPLES OF NATURAL JUSTICE ஆ? Lecture delivered by Justice T.S.Sivagnanam at Tamil Nadu State Judicial Academy on 01.06.2009. அதில் அவர் குறிப்பிடுவதாவன;
b. Both sides shall be heard, or audi alteram partem இது நீதித்துறைக்கு மட்டுமேயனதா? போலீசுக்குப் பொருந்தாதா?

2. How the expression Natural Justice came ?
We have seen the essential elements of Natural Justice and its extensions or refinements. In Maclean vs. The Workers Union (1929) 1 Ch. 602, 624 it has been stated as follows.

“The phrase is, of course, used only in a popular sense and must not be taken to mean that there is any justice natural among men. Among most savages there is no such thing as Justice in the modern sense. In ancient days a person wronged executed his own justice. Amongst our own ancestors, down to the thirteenth century, manifest felony, such as that of a manslayer taken with his weapon, or a thief with the stolen goods, might be punished by summary execution without any form of trial. Again, every student has heard of compurgation and of ordeal; and it is hardly necessary to observe that (for example) a system of ordeal by water in which sinking was the sign of innocence and floating the sign of guilt, a system which lasted in this country for hundreds of years, has little to do with modern ideas of justice. It is unnecessary to give further illustrations. The truth is that justice is a very elaborate conception, the growth of many centuries of civilization; and even now the conception differs widely in countries usually described as civilized”.


கோர்ட்டுக்கே இன்னும் வழக்கு வரவில்லை. சமநீதி குறித்துக் கவலைப்பட்டு விசாரிப்பதெலாம் கோர்ட்டு வேலை போலீஸுக்கு இதெல்லாம் பொறுந்தாது என்கிறீர்களா?

இவ்வளவுக்குப் பின்னும் எனது நிலைப்பாடு ஷரண்கே அப்படிப் பேசியிருக்கக்கூடாது, பேசியது கட்டாயம் கண்டிக்கத்தக்கது என்பதுதான். தண்டிக்கத்தக்கது என்று சின்மயி நினைத்தால் அதை செய்தது தவறு என்று சொல்லும் நிலையிலும் நான் இல்லை. ஷரண்கே செய்த தவறுக்கு இவ்வளவு பெரிய தண்டனையா என்பதுதான் என் கேள்வி.

’பாப்பாதி’ என்பது ’பார்ப்பான்’ என்பதன் பெண்பால். அது கேஸ்டிஸ்ட்டு ரிமார்க் என்று புகார் கொடுத்திருக்கிறார் சின்மயி. பாவம் அம்மாவுக்கும் பெண்ணுக்கும் பரமக்குடி மரவர் சீமை தமிழச்சி என்று சந்தர்ப்பவாதமாக சொல்லிக்கொள்ளும் அளவுக்குத்தான் தமிழின் கலையிலக்கியக் கலாச்சாரம் தெரிந்திருக்கிறது என்றுதான் அவர்களை மன்னிக்க வேண்டி இருக்கிறது.

பாப்பான் என்பதை கேஸ்ட்டிஸ்டு ரிமார்க் என்று கேஸ் போடுவதாக இருந்தால், முதலில் போட வேண்டியது பெரியார் மீது கூட இல்லை, பார்ப்பானை ஐயரென்ற காலமும் போச்சே என்று பாடிய பாரதி என்கிற சுப்ரமண்ய ஐயர் மீதுதான் போடவேண்டும். காரணம் பார்ப்பானை ஹையங்கார் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் காலமே இன்னும் இருந்துகொண்டு இருக்கையில் ஏனடா பாரதி 90 வருடங்களுக்கு முன்னாலேயே பொய் சொன்னாய் என்று பாரதி மீது 420 சீட்டிங் கேஸ் போட வேண்டும்.

ராஜன் ஷரன்கே செய்ததாகக் குறிப்பிடப்படுவதைப்போல, இன்னும் சொல்லப்போனால் இவர்கள் செய்ததோடு ஒப்பிடவே முடியாத அளவுக்குக் கேவலமாய்ப் பேசியவன் மீது FIR அல்ல, சின்மயி இன்னும் புகார் கூடக் கொடுக்காதது ஏன்? 

சைபர் கிரைம் சிரமமின்றி  தேடிப்பார்த்து உண்மையறிய உதவியாய் ஸ்டேட்டஸ் எண் வேண்டுமானாலும் இருக்கிறது. இந்த நாயின் ட்விட்டர் அக்கவுண்ட் இன்னமும் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. இவன் ஆங்கிலத்தில் சொல்லி இருப்பதால் இது பாலியல் தாக்குதலில் வராதோ? ஷரண்கேவும் செந்திலும் @chinmayi @padmhasini என்று பேசவில்லை. ஆனால் இந்த நாய், தடை செய்யப்பட்டிருந்தால் கூட @chinmayi போட்டு தேடினால் கிடைத்துவிடும் அளவுக்கு பகிரங்கமாகப் பேசி இருக்கிறான். சின்மயி அவர்களின் லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட விசிறிகளில் ஒருத்தர் கூடவா இதைப் பார்க்கவில்லை? 

சஞ்சய் பிண்டோவுக்காக வழக்குரைத்தவரின் வாதத்தையே இங்கே முன்வைக்கிறேன். no action is till date initiated against @jsf_i for similar act and the complaint is filed only against the ராஜன் & ஷரண்கே and the same is with malafide and malicious intention with ulterior motive with vengeance due to personnel grudge and the same amounts to abuse of process of law.
ராஜன் ஷரண்கே செய்ததைவிட மோசமான காரியத்தைச் செய்திருக்கும்  @jsf_i மீது இன்னும் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை, இவர்கள் மீது மட்டுமே புகார் கொடுக்கப்பட்டது என்பது தீய உள்நோக்கம் கொண்டதும் முன்பகை காரணமான பழிவாங்கும் தனி நபர் வன்மம் கொண்ட இந்தப் பழிவாங்கும் நடவடிக்கை சட்டத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்வதுமாகும்.

துஷ்பிரயோகத்தைத் தவிர்ப்பதற்காக உச்ச நீதி மன்றம் சில வழிகாட்டுதல்களைக் கொடுத்துள்ளது என்று கனம் நீதிபதி அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ராஜன் ஷரண்கே வழக்கில் அவை கடைபிடிக்கப்படனவா?

14. Our Hon'ble Supreme Court has in the decision made in State of Haryana V. Bhajan Lal and others-1992 Supp(1) SCC 335 laid down general principals relating to exercise of extraordinary jurisdiction under Article 226 or inherent jurisdiction under Section 482 of Criminal Procedure Code and the following are guidelines laid down by Apex Court by way of illustration not exhaustive wherein such power could be exercised either to prevent abuse of process of any Court or otherwise to secure the ends of justice and the illustrations are as follows : 
(1) Where the allegations made in the first information report or the complaint, even if they are taken at their face value and accepted in their entirety do not prima facie constitute any offence or make out a case against the accused.
(2) Where the allegations in the first information report and other materials, if any, accompanying the FIR do not disclose a cognizable offence, justifying an investigation by police officers under Section 156(1) of the Code except under an order of a Magistrate within the purview of Section 155(2) of the Code.
(3) Where the uncontroverted allegations made in the FIR or complaint and the evidence collected in support of the same do not disclose the commission of any offence and make out a case against the accused.
(4) ....
(5) Where the allegations made in the FIR or complaint are so absurd and inherently improbable on the basis of which no prudent person can ever reach a just conclusion that there is sufficient ground for proceeding against the accused.
(6) ....
(7) Where a criminal proceeding is manifestly attended with mala fide and/or where the proceeding is maliciously instituted with an ulterior motive for wreaking vengeance on the accused and with a view to spite him due to private and personal grudge."

(7) இந்துஸ்தான் டைம்ஸ் விவகாரத்தில் தனக்கு சமமாய் ராஜன் பெயர் எப்படி வரலாம் நீக்கு என்று மகேஷ்மூர்த்தியுடன் ஈகோ பிரச்சனையால் மார்ச் 2012ல் சண்டையிட்டார் சின்மயி. ராஜன் பெயரை நீக்க முடியாது என்று சொன்னார் மகேஷ்மூர்த்தி, அதனால் பொதுவெளியில் அசிங்கப்படுத்தப்பட்ட சின்மயிக்கு அசிங்கப்பட்டாள் சின்மயி என்று #TAG போட்ட காரணத்தால் ராஜன் மீது சின்மயிக்கு உள்ளூர துவேஷம் மூண்டது. தன் பேச்சை மதிக்காத மகேஷ்மூர்த்தியை சின்மயியால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. காரணம் அவர் ஆங்கில பத்திரிகையாளர். ஆகவே சின்மயிக்கு maliciously instituted with an ulterior motive for wreaking vengeance on the accused and with a view to spite him due to private and personal grudge. ராஜன் மீது இருந்தது.

The same guidelines are also applied in 2008 (14) Scale-R.Kalyani V. Janak C.Mehta and in the subsequent cases the Supreme Court in the case above referred to after having extracted those guidelines and the observations of the Supreme Court in the subsequent decisions culled out in paragraph 9 of its judgment the proposition of law emerging from those principles as follows : 
(1) The High Court ordinarily would not exercise its inherent jurisdiction to quash a criminal proceeding and, in particular, a first information report unless the allegations contained therein, even if given face value and taken to be correct in their entirety, disclosed no cognizable offence.
(2) For the said purpose the Court, save and except in very exceptional circumstances, would not look to any document relied upon by the defence.
(3) Such a power should be exercised very sparingly. If the allegations made in the FIR disclose commission of an offence, the Court shall not go beyond the same and pass an order in favour of the accused to hold absence of any mens rea or actus reus.

புகாரும் அதன் அடிப்படியிலான FIRம் சின்மயி எவ்விதமாக அவதூறு செய்யப்பட்டார் என்பதைச் சுட்டுகின்றனவோ அதைத்தான் பரிசீலிக்க வேண்டும். அதைத்தாண்டி பொதுவெளி ஆபாசம் அடுத்தவரை ஆபாசமாகப் பேசியது எல்லாம் வழக்கில் சேர்க்கலாகாது.

The Supreme Court has also in Para 10 the 2008 (14) Scale-R.Kalyani V. Janak C.Mehta judgment observed that the court while exercising its inherent jurisdiction, although would not interfere with a genuine complaint keeping in view the purport and object for which the provisions of Sections 482 and 483 of the Code of Criminal Procedure had been introduced by the parliament but would not hesitate to exercise its jurisdiction in appropriate cases and one of the paramount duties of the Superior Court is to see that a person who is apparently innocent is not subjected to persecution and humiliation on the basis of false and wholly untenable complaint.

சட்டமும் அறமும் ஒன்றென உளரும் அடிமுட்டாள் மேதைகளின் கவனத்துக்கு.

பாராளுமன்றம் நிறைவேற்றிய சட்டமே என்றாலும் உச்சநீதிமன்றம் அதில் இடையீடு செய்யத் தயங்கலாகாது. அதன் தலையாயக் கடமைகளில் ஒன்று, அடிப்படையில் அப்பாவியான மனிதன், பொய்யான புகாரின் பேரால் வசக்குதலுக்கும் அவமானத்துக்கும் ஆட்படுத்தப்படாமல் பார்த்துக்கொள்வதுதான்.

15. Our Supreme Court in 1998 (5) SCC 749-Pepsi foods Ltd., V. Special Judicial Magistrate in para 28 of its judgment, cautioned the courts below against casual manner of taking cognizance of cases. It is observed that summoning of an accused in a criminal case is a serious matter and Criminal law cannot be set into motion as a matter of course. The complainant is bound to adduce sufficient materials to support his allegations in the complaint to have the criminal law set into motion. The order of the Magistrate summoning the accused must reflect that he has applied his mind to the facts of the case and the law applicable thereto. He has to examine the nature of allegations made in the complaint and the evidence both oral and documentary in support thereof and to ascertain would that be sufficient for the complainant to succeed in bringing charge home to the accused. It is not that the Magistrate is a silent spectator at the time of recording of preliminary evidence before summoning of the accused. The Magistrate has to carefully scrutinise the evidence brought on record and may even himself put questions to the complainant and his witnesses to elicit answers to find out the truthfulness of the allegations or otherwise and then examine if any offence is prima facie committed by all or any of the accused.

அதன் தீர்ப்பு, வழக்குகளை கீழ்க்கோர்ட்டுகள் சகஜபாவத்தில் எடுத்துக் கொள்ளலாகாது என எச்சரித்தது. கிரிமினல் குற்றங்களில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை வரச் சொல்வது என்பது தீவிரமான விஷயமென்றும் கிரிமினல் சட்டத்தைத் தன்போக்கில் செலுத்தலாகாதென்றும் அறிவுரைத்தது. கிரிமினல் வழக்குகள் தொடர, புகார் கொடுப்பவர் போதுமான தரவுகளைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை அழைத்த மஜிஸ்ட்ரேட் அவர்கள், அளிக்கப்பட்ட புகாரைத் தம் சுய அறிவை செலுத்தி வழக்கின் உண்மை நிலையை அறிந்து, குற்றத்துக்கு ஏற்ப சட்டம் சுட்டப்பட்டிருக்கிறதா எனப் பார்க்க வேண்டும். செய்யப்பட்டதாகச் சொல்லி புகாரில் சாட்டப்பட்ட குற்றங்கள் என்ன அவற்றுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாய்மொழி மற்றும் ஆவண ஆதாரங்கள் என்ன கொடுக்கப்பட்ட புகாருக்கு அவை போதுமானவையா என்று அவர் பரிசீலிக்க வேண்டும். குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை அழைக்கும் முன்பாக, ஆரம்ப நிலையில் குற்றங்களைப் பதியும்போது மாஜிஸ்டிரேட் என்பவர் வாய் பிளந்து நடப்பதை வேடிக்கை பார்க்காமல், முன்வைக்கப்பட்ட சாட்சியங்களை மாஜிஸ்ட்ரேட்டு கவனமாய்ப் பரிசீலிக்க வேண்டும். தேவைப் பட்டால் புகார் கொடுத்தவரையும் அவரது சாட்சிகளையும் அவரே கூட கேள்விகள் கேட்டு புகாரின் உண்மைத்தன்மையை அறிய வேண்டும். அதன் பிறகு நிஜமாகவே முதற்கட்ட நிலையிலேயே குற்றம்சாட்டப்பட்டவரால் குற்றம் நிகழ்த்தப்பட்டதா என அறிய வேண்டும்.

இவற்றில் ஏதாவதொன்றேனும் நடந்ததா? 

16. In the case of Punjab National Bank and others Vs. Surendra Prasad Sinha 1993 Supp (1) SCC 499, the Supreme Court has come down heavily on the vindictive practice of the parties, who file the private complaint as vendetta to harass the persons needlessly and cautioned the Magistracy to take all relevant facts and circumstances into consideration before issuing process. It is held therein that judicial process should not be an instrument of oppression or needless harassment. There lies responsibility and duty on the Magistracy to find whether the concerned accused should be legally responsible for the offence charged for. Only on satisfying that the law casts liability or creates offence against the juristic person or the persons impleaded then only process would be issued. At that stage the court would be circumspect and judicious in exercising discretion and should take all the relevant facts and circumstances into consideration before issuing process lest it would be an instrument in the hands of the private complaint as vendetta to harass the persons needlessly. Vindication of majesty of justice and maintenance of law and order in the society are the prime objects of criminal justice but it would not be the means to wreak personal vengeance. The Supreme Court is of the view that when the criminal proceedings is found to have been initiated with mala fide/malign for wrecking vengeance or to cause harm or where the allegations are absurd and inherently improbable, it a clear case of abuse of process of the court.

தனிப்பட்ட பகைக்காக எதிரிகள் மீது, வன்மத்துடன் அவர்களை அலக்கழிக்க நினைத்து புகார் கொடுப்போர் மீது உச்சநீதிமன்றம் கடுமையாக சாடி இருக்கிறது. மேலும் கீழ்க்கோர்ட்டுகளுக்கும், எல்லா தரவுகளையும் கவனமாகப் பரிசீலித்த பின்பே சட்ட நடவடிக்கையைதொடங்க வேண்டும் என்று அறிவுரைத்து உள்ளது.

சொல்லப்பட்ட குற்றச்சாட்டுக்கு குற்றம்சாட்டப்பட்டவர் உண்மையிலேயே பொறுப்பாளிதானா என பரிசீலிக்க வேண்டியது கீழ்க்கோர்ட்டுகளின் கடமையாகும்.

சமூகத்தில் சட்டம் ஒழுங்க அமல்படுத்தப்படவேண்டியது கிரிமினல் சட்டத்தின் முகாமையான பொறுப்புதான் ஆனால் அது தனிப்பட்ட காழ்ப்பில் பழிதீர்க்கத் துணைபோய்விடவும் கூடாது.

கிரிமினல் குற்ற விசாரணை துவக்கப்பட்டதே பழிதீர்க்கும் நோக்கத்துடனும் அவமானப்படுத்தவும் ஊறு விளைவிக்கும்படியாகவும் அபத்தமான குற்ற்றச்சாட்டுகளும் அடிப்படையில் நிகழ்ந்திருக்க சாத்தியமே அற்றவையுமாகத் தெரியவரின், சட்டம் துஷ்பிரயோகப்படுத்தப்பட்டு இருப்பது தெளிவு.

தன்னைக் கொல்லவும் ரேப் பண்ணவும் அசால்ட் செய்வதாகவும் மிரட்டியதாகக் கொடுத்த ஆதாரமற்ற சின்மயியின் புகார் மேற்குறிப்பிட்ட இந்த ஒரு உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பிலேயே அடிபட்டுப்போகாதா? 

சஞ்சய் பிண்டோ + ராதிகா ஐயர்களுக்கு செல்லுபடியாகும் இந்த உச்சநீதிமன்ற வரையறை ராஜன் + ஷரண்கேகளுக்குப் பொருந்தாதா?

இப்படியெல்லாம் தன் சொந்த கேசிலேயே தனக்கு சாதகமாக ஆதாரம் காட்டப்பட்ட தீர்ப்பில் இருப்பவை பற்றி பத்திரிகையாளராக இருந்த போது குற்றம் சாட்ட்டப்பட்ட சஞ்சய் பிண்டோவுக்கு, சின்மயியின் வக்கீலானதும் இவையெல்லாம் மறந்து போயினவா? இப்படிப் பொய்ப் புகாரில் த்னிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புக்காக சட்டத்தை பயன்படுத்தக்கூடாது என்கிற உச்ச நீதிமன்ற அறிவுரை யாருக்கோவா? வக்கீல்களுக்குக் கிடையாதா? 

பொய்க் குற்றச்சாட்டிலிருந்து உயிரைக் கொடுத்து வாதாடி தன் கட்சிக்காரரை விடுவிக்கும் வக்கீல்கள் இருக்கும் அதே கோர்ட்டில், தன் கட்சிக்காரர் பொய்யாக ஆதாரமற்று புகார் கொடுக்கையில் இதெல்லாம் தவறு. என்ன நடந்ததோ அதை மட்டுமே கூறி அதற்கான செக்‌ஷன்களிலேயே புகார் கொடுப்பதுதான் நியாயம் என்று,காழ்ப்பில் வரும் கட்சிக்காரரை அறிவுறுத்துவதை விட்டு, எவன் குடி அழிந்தால் என்ன என்று கல்லா கட்டுவதற்காக, தாரை தப்பட்டை என்பதே சாவைக் குறிக்கிறது என்பதால், அது கொலையின் குறியீடாகிறது என ஜெயமோகன் போல வியாக்கியானம் அளிக்க, இது என்ன கலையிலக்கிய வெங்காயமா உரித்துக்கொண்டே போக?  இப்படி மிகைப் படுத்தினால்தான் இந்த் செக்‌ஷனில் கோர்த்து கொலைக் குற்றம் போல தோன்ற வைத்து தனிநபரின் நல்வாழ்வுக்கு ஊறு விளைவிக்கும் நோக்கம் இருந்தது என யோசித்தால்தான் ரிமாண்ட் செய்ய வாகாக இருக்கும் என்று வசதி செய்து கொடுக்கும் மனிதர் வக்கீலா? அவர் வெள்ளை சட்டையின்மேல் கறுப்புக் கோட்டு போடுவது எதன் குறியீடு?

18. The Supreme Court has also in the judgment reported in 2009 (6) SCC 475-Keki Hormusji Gharda and others V. Mehervan Rustom Irani and others in paras 19 and 20 observed that the availability of the remedy of filing an application for discharge, would not mean that although the allegations made in the complaint petition even if given face value and taken to be correct in its entirety, do not disclose an offence or it is found to be otherwise an abuse of the process of the court.

தனிநபரின் வாழ்வுரிமையைக் காக்க இந்திய அரசின் சட்டங்கள் மட்டுமன்று , அந்த சட்டங்கள் துஷ்பிரயோகம் செய்யப்படும் போதெல்லாம்  உச்சநீதிமன்ற நீதியரசர்களே ம்னித உரிமைகளைக் காக்க தமது விளக்கங்கள் வழிநடத்தல்கள் மூலம் இன்னும் இந்த நாட்டில் அறம் அழியாமல் இறைதூதர்கள் போல காத்து வருகின்றனர். 

உச்சநீதிமன்றம் சொன்னது என்றால் அது இந்தியாவில் வாழும் அனைத்து மனித உயிர்களுக்குமானது. கட்டுப்படுத்தவும் பாதுகாக்கவும் கூடியது. உச்ச நீதிமன்றம் இப்படியெல்லாம் சொல்லி இருப்பது பெரியவிஷயம் என்றால் அதை, நினைவில் கொண்டு எந்த வழக்குக்கு எந்தத் தீர்ப்பைக் குறிப்பிட்டு, இதன்படி என் கட்சிக்காரர் குற்றமே செய்யவில்லை அவர்மீது தொடுக்கப்பட்டு இருப்பது காழ்ப்பில் விளைந்த அவதூறு மட்டுமே என்று நிலை நிறுத்துவதே வக்கீலின் கடமை.

சேரி ஜனங்கள் தன் வீட்டுக் கரண்டைத் திருடுகிறார்கள் என்று ட்விட்டரில் கூறிய சின்மயியைப் பார்த்து, இதுதான் அறிவுஜீவிகள் ஆதரவற்ற சேரி மக்களின் மீது எடுக்கும் வாந்தி என்கிற பொருளில் ட்விட்டர் பொதுவெளியில் ஒன்றேகால் வருடம் முன்னால் ஷரன்கே இடித்துரைத்தார். அதுதான் சின்மயியின் வன்மத்துக்கு காழ்ப்புக்கு சதிக்கு சூழ்ச்சிக்கு இந்தப் புகாருக்கு அடிப்பட்டைக் காரணம். சின்மயியின் அம்மான்னு சொல்லிகிட்டுதான் ஒருத்தர் போன் செய்தாங்க தல:) என்றதற்கு கொஞ்சம் வயசாயிடுச்சே... பரவாயில்ல உமக்கு செட்டாவும்! யூஸ் பண்ணிக்கும் ;) என்றது உண்மையான காரணமல்ல. ஏனெனில் என் கட்சிக்காரர் அடுத்து கடலைக்குதான்யா என்று  கூறுகிறார். இதில் சின்மயி அவர்களுக்கு @போட்டு அவர் கண்ணுக்குப்போய் அவரால் பார்க்கப்பட்டு சின்மயி அவர்களுக்கும் அவரது தாயாருக்கும் கடுமையான மன உளைச்சலைக் கொடுக்க வேண்டும் என்கிற வன்மம் என் கட்சிக்காரர் ஷரன்கே அவர்களுக்குக் கிடையாது. முதலில் அந்த உரையாடல் எப்படி தொடங்குகிறது என்பதைப் பாருங்கள். இந்த உரையாடலைத் தொடங்கியது கூட ஷரண்கே இல்லை என்பதை கவனியுங்கள் கனம் கோர்ட்டார் அவர்களே.
 
என் கட்சிக்காரரின் முதல் பதிலே எப்படிக் கிண்டலாக எந்த உள்நோக்கமும் இன்றி எவரையும் புண்படுத்தும் முகாந்திரமுமின்றி எப்படித்தொடங்குகிறது பாருங்கள். ஆம்பளைங்க ஃபோன் செஞ்சுட்டாங்களா என்கிறார். 

ஆனால் பொதுவெளியில் அறிவுஜீவ் எடுத்த வாந்தி என்று தன்னை அத்துனை பேர் முன்னிலையிலும் அசிங்கப்படுத்திவிட்ட்டானேயென கருவியபடி பழிவாங்க சமயம் பார்த்துக்கொண்டே இருந்த சின்மயி, யூஸ் பண்ணிக்கோ கடலைபோடு போன்ற வார்த்தைகளை வைத்து, தன் தாயரை ஆபாசமாகப் பேசியதாக பூதாகரமாக ஜோடித்துவிட்டார். தன்னுள் இருந்த வன்மத்துக்கு இவற்றை முகாந்திரமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார் என்பதே நிஜம், இவர்களுக்குள் முன்விரோதம் இருந்தது என்பதற்கு இதோ பாருங்கள் ஆதாரம்.
சின்மயி தவறாகப் புரிந்துகொண்டு கொதித்து இருக்கிறார் என்பதற்காக என் கட்சிக்காரர் கடலைக்குதான் என்பதை என்னவென்று விளக்குகிறார் பாருங்கள்.
குற்ற்ம் சாட்டப்பட்டவர் இவ்வளவு விளக்கியும் அவர் கோபம் தணியவில்லை.  தற்செயலான கோபம் என்றால் விளக்கத்துக்கு செவிசாய்த்திருக்கக்கூடும். ஒன்றேகால் வருடத்து முன்பகை ஒரு ட்விட்டில் விளக்கினால் போய்விடுமா? 

சற்று நேரம் சின்மயி வழக்கை மறப்போம்.

இதுவரை பார்த்த தீர்ப்புக்கான வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் சஞ்சய் பிண்டோவும் ராதிகா ஐயரும், அவர்கள் பணிபுரிந்த நிறுவனம் NDTV-HINDU அவ்ர்களுக்காக வாதாடிய வக்கீல் அபிபுல்லா பாஷா. 

முப்பது வருடங்கள் முன்பாக கடைநிலை குமாஸ்தாவாக கருணை அடிப்படையில் வேலைக்குச் சேர்ந்த போது, ABCD எவ்வளவு எழுத்து என்று கேட்டால் நாலு எனச்சொல்லுமளவுக்கான ஆங்கிலப் புலமைதான் இருந்தது.

பச்சையப்பன் கல்லூரியில் தமிழிலக்கியம் படித்ததாய் பேர் பண்ணிக்கொண்டிருந்து, ஆங்கிலப் பேப்பரில் ஆறு செமஸ்டரிலும் பெயிலாகி, அப்பா 53 வயதில், வம்சத்தின் பாரம்பரிய நோயான கான்சரில், வயிற்றுப் புற்றுநோயில் இறந்தார். கருணை அடிப்படையில் கிடைத்த வேலையில்  21 வயது சிறுவனாய் சேர்ந்த சமயத்திலேயே அபிபுல்லா பாஷா எங்கள் அலுவலகத்துக்கு வருவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அவர் வரப்போகிறார் என்கிற செய்தி கிசுகிசுக்கப்படுகையிலேயே அலுவலகத்தின் மூலை முடுக்களில் இருக்கும் தூசு துப்பட்டைகள் கூட மயிர்க்கூச்செரிந்து நிற்கும். 

மெட்ராஸில் இருக்கும் எந்த பாய் கம்பெனிக்கு ஆடிட்டிங் போக நேர்ந்தாலும் அபிபுல்லா பாஷா நம்ப சொந்தக்காரர்தாம் பாய் என்பார்கள். அவரைப் பாத்துருக்கீங்களா என்று ஒரு கம்பெனி முதலாளியைக் கேட்டேன். இல்லை ஹிஹி என்றார். அப்புறம் ஏன் அப்படிக் கூறினீர்கள் என்றேன். ஹிஹி அப்பதான் ஆடிட்டிங்கு வரவங்க ரெண்டுமூனுநாள் உக்காந்து டிக்கடிச்சிகிட்டு இருக்காம, ரொம்ப டீப்பா பாக்காம சீக்கிரம் கெளம்பிடுவாங்க என்றார். நாங்களும் அநேகமா இன்னிக்கி சாயந்தரமே கெளம்பிடுவோம். ஆனா அது அபிபுல்லா பாஷாவுக்காக இல்லே உங்ககிட்டேந்து சாஃப்ட் காப்பியக் கேட்டு வாங்கினோம் இல்ல அதனால எனச்சொல்லி, சரி இந்த ஏழெட்டு இன்வாய்ஸசை மட்டும் எடுத்துக்குடுங்க என்றேன். 

அவரது ஊழியர்களோடு உள்ளே போனவர் அரை மணி கழித்து வந்தார். எப்பிடி சார் அல்லாத்துலையும் தப்பு இருக்கு என்றார். எல்லாத்துலையும் தப்பில்லையே. நாப்பதாயிரம் இன்வாய்ஸ்ல இந்த ஏழெட்டுலதான் தப்பிருந்துது மீதில்லாம் ஓகே என்றேன். ஊழியர்களில் சற்றே வயதானவர் சார் அதுக்குள்ள ஆடிட் முடுச்சிட்டீங்களா என்று ஆச்சரியப்பட்டார். இப்ப ஏழெட்டுப் பேப்பரைத் தேடி எடுக்கச் சொன்னாரே அதான் ஆடிட்டு என்றார் என் சூப்பிரெண்டெண்டு, பேலன்ஸ் ஷீட்டைத் திருப்பிக் கொடுத்து, வெள்ளெழுத்துக் கண்ணாடியை மடக்கி கூடுக்குள் வைத்தபடி. சார் ஆடிட்டுன்னா ஒருத்தர் படிக்க ஒருத்தர் டிக் அடிப்பாங்களே அதுமாதிரி நீங்க ஒண்ணுமே பண்ணலியே என்றார். என் மேலதிகாரி சிரித்தபடி என் லேப்டாப்பைக் காட்டி, பண்ண வேண்டியதை எல்லாம் இதை வெச்சு அவுரு வீட்லையே பண்ணிட்டாரு என்றார்.

அரசுக்கான வரி இழப்பை அந்தக் கம்பெனியின் கணக்கில் கழித்ததற்கான ஆவணத்தில் அவரிடம் கையெழுத்து வாங்கியபின் வட்டியை வங்கியில் கட்டி ரசீது ஜெராக்ஸை அலுவலகத்துக்குக் கொடுக்கச் சொல்லிவிட்டு கிளம்புகையில் கூறினேன் எதற்கும் ஒருமுறை அபிபுல்லா பாஷாவை எட்ட இருந்தாவது பார்த்துவிடுங்கள் என்று. அவர் அசடு வழிந்தபடி, ஒரே நாள்ல ஆடிட்டை முடிச்சதுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார் என்றார். யோவ் உனக்கு ஒரு நாள்ல ஆடிட்டை முடிக்க நான் எத்தனை நாள் ராத்திரி கண்ணுமுழிச்சேன்னு உனக்கென்ன தெரியும் என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்.

எதற்கும் ஒரு ஏண்டிசிபேட்டரி பெயில் எடுத்துவிடலாமே என கிளெயண்டு தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார். இருந்தும், வக்கீலாய்த் தம் சொல்ல வேண்டியதை கட்சிக்காரர் சொல்லியும் அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் ஆகிவிடாது எனச்சொல்லிக்கொண்டிருப்பவர் வக்கீலா?தேடிப்பிடித்து அழுகின தக்காளியை எடுப்பதைப் போல ஒரு முற்போக்கு இயக்க முட்டாளை வக்கீலாய்ப் பிடித்தால், வைத்துக்கொண்டு அவரென்ன வஞ்சனையா செய்தார்?அவருடைய சரக்கே அவ்வளவுதான்,  பாவம் அவர் என்ன செய்வார். கிளையண்டைக் கொண்டுபோய் புழலில் பத்திரமாய் சேர்த்துவிட்டு. 66A பற்றி லயோலாக் கல்லூரியில் உரையை ஆற்றோ ஆற்று என்று ஆற்றிக்கொண்டு இருப்பார்.

சஞ்சய் பிண்டோ + ராதிகா ஐயர் Vs காமராஜ்
சின்மயி + பத்மாசினி Vs ராஜன் ஷரண்கே செந்தில்chn
துரோணாச்சாரியார் + அர்ஜுணன் Vs ஏகலைவன்

சட்டத்தில் அனைத்துப் பாதுகாப்புகளும் இருக்கின்றனதான். ஆனால் கிண்டி, கிழங்கைக் கறியாக்க சரியான சட்டுவம் வேண்டாமா?

Cites 27 docs - [View All]

Madras High Court

Sanjay Pinto vs A.Kamaraj on 18 October, 2011
DATED : 18.10.2011
CORAM:
THE HON'BLE MS.JUSTICE K.B.K.VASUKI
Crl.O.P. No.5580 of 2011
and M.P.Nos.1, 2 and 3 of 2011
1.Sanjay Pinto
2.Radhika Iyer .. Petitioners
Vs.
A.Kamaraj .. Respondent
Criminal Original Petition filed under Section 482 of the Code of Criminal Procedure, praying to call for the records in CC.No.370 of 2011 on the file of XIII Metropolitan Magistrate, Egmore, chennai and to quash the same.
For Petitioners : Mr.Habibulla Basha, SC for Maimoona Badsha
For Respondent : Mr.N.R.Elango, SC
for R.Vivekanandan
O R D E R
The petition is filed under Section 482 of Criminal Procedure Code to call for the records in C.C.No.370 of 2011 on the file of the XIII Metropolitan Magistrate, Egmore, Chennai.
2. The petitioners herein who are arrayed as A1 and A2 in the private complaint filed by the respondent herein in C.C.No.370 of 2011 on the file of the XIII Metropolitan Magistrate, Egmore, Chennai has come forward with this petition to quash the proceedings. The complaint is filed for proceeding against the petitioners herein and one Shabbir Ahamed for the offence under Section 500 IPC alleging that the contents of live telecast in NDTV-Hindu channel on 15.10.2010 continuously and the live spot report given by the 3rd accused in 7.30pm news in NDTV about the raid held in the house of the defacto complainant is libelous in nature false, imaginary and concocted by the 3rd accused and the telecast of the same by all the accused is only with an intention of causing defamation to the complainant.
3. The facts remain undisputed are that the accused 1 to 3 are the Executive Editor, senior editor and correspondent of local news TV channel NDTV-Hindu respectively, while both the accused A1 and A2 are responsible for all the news telecast in the local news channel, A3 is responsible for field news collection. The 3rd accused was during October 2006 to 2008 employed as E-reporter in Nakkiran having the complainant as Associate Editor, during that time the complainant and A3 did not get along well with each other and there was some sort of misunderstanding and displeasure between the complainant and A3. Thereafter, the 3rd accused left Nakkiran publication and joined NDTV-Hindu as Chennai correspondent. While so, on 15.10.2010, there was raid held in the house of the complainant and that the raid went on from morning till evening. All the media person including 3rd accused were present with their respective camera and mike to collect field news and in the course of search, few documents were seized from the house of the complainant by the raiding party. While the raid was going on, A3 made live spot report and the same was telecast continuously as flash/scroll news. The live spot report of A3 was also telecast in 7.30pm news item.
4. The contents of the telecast proceeded as if the complainant Kamaraj is one of the Directors of a company run by A.Raja family and one Jayasudha who is the wife of complainant Kamaraj heads Chennai branch of Radia PR firm and incriminating documents relating to his directorship in one of the software companies under the name and style "Modern Hitech" at Mumbai and one laptop are seized from his house. On the same day of the telecast, the petitioners also arranged for live discussion to be broadcast on prime time in English at 8.00pm and in Tamil 8.30pm on the news channel to ascertain the complainant's point of view and in-response to the invitation for the group discussion the chief editor of Nakkiran joined the live discussion as panelyst and aired his views defending his colleague complainant Kamaraj and his wife.
5. The present complaint came to be filed on 27.12.2010 against the chief and senior editor and the correspondent for the relief as mentioned above alleging that the contents of live spot report of A3 are false concocted and libelous in nature and it is imaginarily created by A3 with sole intention of causing ill repute, contempt and odious towards complainant in the minds of public and A1 and A2 being chief editor and senior editor, are responsible for the telecast of false and culpable news piece without due verification of the same, and many of the viewers including his readers, colleagues and members of public expressed their contempt and disrespect to the complainant and the complainant lost esteem in the minds of the public who avoided to contact and to have communication with him, because of such malafide telecast and the acts committed by A1 to A3 constitute the offence punishable under section 500 IPC.
6. The trial court, on the basis of the certified copies of the documents produced before the same and his statement made before the court found that there are sufficient grounds to proceed against the accused 1 to 3 and issued process to them for the next date of hearing. On receipt of the summons, the chief and senior editor of the news channel as A1 and A2 approached this court by invoking section 482 of Cr.P.C. to quash the proceedings in CC.No.370 of 2011.
7. According to the complainant, the live spot news is admittedly given by A3 and the chief and senior editor are responsible for the selection and telecast of the news, as such this court is at this juncture required to look into the allegations raised in the complainant and to find out as to whether the allegations do or not make out prima facie case as it is too pre mature stage to decide the case on merits and to see whether there is reasonable prospects of the case resulting in conviction of the accused. It is argued on the side of the complainant that the uncontroverted allegations made in the complaint, has prima facie established the offence and there is no special reason to say, that it is not expedient and in the interest of justice to permit the process to continue. It is further argued that as several aspects as to whether such imputation were made in good faith and under what circumstances, and with what intention and whether the same could be covered by any of the exceptions under Section 499 etc are to be decided on the basis of evidence to be adduced during trial, it is not a fit case warranting quashing of the complaint at this stage.
8. Per contra, the learned senior counsel for the petitioners/accused 1 and 2, would by pointing out absence of allegations in the complaint about sharing of any malafide intention of A3 by either of the accused 1 and 2, vehemently argue that A1 and A2 had no knowledge about the objectionable character of the news item and the implication of A1 and A2 on the sole ground that they are as the persons responsible for the telecast, vicariously liable and the question of vicarious liability is unknown to criminal law and unless there is any special and specific provision in any statue touching criminal liability, the petitioners cannot be called upon to answer any criminal charges. It is further contended by the learned senior counsel for the accused, that the very conduct on the part of the petitioners to arrange for live discussion on the same day and to invite the chief editor of Nakkiran to share his views of the allegations would prove lack of any mens rea on the part of the accused, and it is not expedient and in the interest of justice to allow the criminal prosecution to continue against A1 and A2. The learned counsel for the accused has also drawn the attention of this court to the particulars furnished in the typed set of papers in volume-II, to show that the websites of other newspapers within and outside India carried the same news item, on the same day and on the next day and no action is till date initiated against those newspapers for similar act and the complaint is filed only against the editors and correspondent of NDTV channel and the same is with malafide and malicious intention with ulterior motive with vengeance due to personnel grudge and the same amounts to abuse of process of law.
9. The learned counsel for the petitioners/accused and the respondent/complainant have cited catenna of judgments in support of their respective contentions. The authorities cited on the side of the petitioners are (i) 1992 1 SCC 217-KM.Mathew V. State of Kerala and another; (ii) 1998 (5) SCC 749-Pepsi foods Ltd., V. Special Judicial Magistrate; (iii) 2003 3 SCC 269: 2000 (4) SCC 168-Hridaya Ranjan Prasad Verma V.State of Bihar; (iv) 1993 Supp (1) SCC 499-Punjab nation bank and others V. Surendra Prasad Sinha; (v) 2008 (14) scale-R.Kalyani V. Janak C.Metha and others; (vi) 2009 (6) SCC 475-Keki Hormusji Gharda and others V. Mehervan Rustom Irani and others; (vii) 2006 (6) SCC 736  Indian Oil Corporation V. NEPC India Ltd.; (viii) AIR 1963 SC 1317-Kanwal lal V. State of Punjab; (ix) 2008 (14) SCC 1-Rukmini Narvekar V. Vijaya Satardekar & others (x)MANU/AP/0581/2010 Andra Pradesh High Court-P.Kiran V. State of A.P. and another; (xi) MANU/AP/0260/2010: 2010 Crl.LJ 2558-Ravi Prakash V. J.C.Diwakar Reddy and another; (xii) 1983 CRL LJ 777 Delhi High Court-S.Nihal Singh and others V. Arjan Das; (xiii) 1995 Crl.L.J. Karnataka High Court-Prabhu Chawla and others V. A.U.Sheriff; (xiv) 2011 (1) SCC 74-Iridium India Telecom Ltd., V. Motorola Incorporated and others; (xv) 2010 (2) CTC 153-Moosa Ahamed V. Inspector of Police, CCB and another; (xvi) Unreported judgment in Crl.OP.30736 to 30744 of 2006 High Court Madras in L.Lakshmanan and others V. G.Jayapalan; (xvii) 1992 Supp (1) SCC 335-State of Haryana V. Ch.Bajanlal and others; (xviii) 1985 (1) SCC 641-Indian express V. UOI; and (xix) 2010 (12) SCC 1-Banumathi V. State of U.P.
10. The authorities cited on the side of the respondent are (i) 2011 (4) Scale-Rallis India Ltd., V. Poduru Vidya Bhusan and others; (ii) 2001 (5) SCC 156-M.N.Damani V. S.K.Sinha and others (iii) 2009 (1) SCC 101 MA.Rumugam V. Kittu @ Krishnamoorthy and (iv) 1981 (3) SCC 208 Sewakram Sobhani V. RK.Karanjia, Chief editor weekly blitz and others.
11. Heard the rival submissions made on both sides.
12. The facts remain undisputed are that the raid was held in the house of the complainant and the documents were seized and the local correspondents of all media both print and electronic were present and the 3rd accused made live spot report and there was live telecast of the news of his report in NDTV channel and the publication of the same news item in print media in Hindustan times, Indian express, Times of India, the other websites such as Asiantribune.com, IBNLive.in.com, hindustantimes.com, telegraphicindia.com, indianexpress.com, news.in.msn.com, tehelka.com and epaper.timesofindia.com on the same day and days followed.
13. It is not in dispute, that the objectionable telecast and news items were about the raid conducted in the house of the complainant and it is equally not in dispute that there is absolutely no materials available herein prima facie show that the contents of the statement so made regarding the seizure of documents, directorship of the complainant and his wife in the companies mentioned therein, are false concocted and imaginary. In the absence of such material how the same can be treated as defamatory in nature is one of the aspects which cannot be brushed aside.
14. Our Hon'ble Supreme Court has in the decision made in State of Haryana V. Bhajan Lal and others-1992 Supp(1) SCC 335 laid down general principals relating to exercise of extraordinary jurisdiction under Article 226 or inherent jurisdiction under Section 482 of Criminal Procedure Code and the following are guidelines laid down by Apex Court by way of illustration not exhaustive wherein such power could be exercised either to prevent abuse of process of any Court or otherwise to secure the ends of justice and the illustrations are as follows : (1) Where the allegations made in the first information report or the complaint, even if they are taken at their face value and accepted in their entirety do not prima facie constitute any offence or make out a case against the accused.
(2) Where the allegations in the first information report and other materials, if any, accompanying the FIR do not disclose a cognizable offence, justifying an investigation by police officers under Section 156(1) of the Code except under an order of a Magistrate within the purview of Section 155(2) of the Code.
(3) Where the uncontroverted allegations made in the FIR or complaint and the evidence collected in support of the same do not disclose the commission of any offence and make out a case against the accused.
(4) ....
(5) Where the allegations made in the FIR or complaint are so absurd and inherently improbable on the basis of which no prudent person can ever reach a just conclusion that there is sufficient ground for proceeding against the accused.
(6) ....
(7) Where a criminal proceeding is manifestly attended with mala fide and/or where the proceeding is maliciously instituted with an ulterior motive for wreaking vengeance on the accused and with a view to spite him due to private and personal grudge."
The same guidelines are also applied in 2008 (14) Scale-R.Kalyani V. Janak C.Mehta and in the subsequent cases the Supreme Court in the case above referred to after having extracted those guidelines and the observations of the Supreme Court in the subsequent decisions culled out in paragraph 9 of its judgment the proposition of law emerging from those principles as follows : (1) The High Court ordinarily would not exercise its inherent jurisdiction to quash a criminal proceeding and, in particular, a first information report unless the allegations contained therein, even if given face value and taken to be correct in their entirety, disclosed no cognizable offence.
(2) For the said purpose the Court, save and except in very exceptional circumstances, would not look to any document relied upon by the defence.
(3) Such a power should be exercised very sparingly. If the allegations made in the FIR disclose commission of an offence, the Court shall not go beyond the same and pass an order in favour of the accused to hold absence of any mens rea or actus reus.
(4) If the allegation discloses a civil dispute, the same by itself may not be a ground to hold that the criminal proceedings should not be allowed to continue.
The latest of the decisions is 2011 (1) SCC 74-Iridium India Telecom Ltd., V. Motorola Incorporated and others.
The Supreme Court has also in Para 10 the 2008 (14) Scale-R.Kalyani V. Janak C.Mehta judgment observed that the court while exercising its inherent jurisdiction, although would not interfere with a genuine complaint keeping in view the purport and object for which the provisions of Sections 482 and 483 of the Code of Criminal Procedure had been introduced by the parliament but would not hesitate to exercise its jurisdiction in appropriate cases and one of the paramount duties of the Superior Court is to see that a person who is apparently innocent is not subjected to persecution and humiliation on the basis of false and wholly untenable complaint.
15. Our Supreme Court in 1998 (5) SCC 749-Pepsi foods Ltd., V. Special Judicial Magistrate in para 28 of its judgment, cautioned the courts below against casual manner of taking cognizance of cases. It is observed that summoning of an accused in a criminal case is a serious matter and Criminal law cannot be set into motion as a matter of course. The complainant is bound to adduce sufficient materials to support his allegations in the complaint to have the criminal law set into motion. The order of the Magistrate summoning the accused must reflect that he has applied his mind to the facts of the case and the law applicable thereto. He has to examine the nature of allegations made in the complaint and the evidence both oral and documentary in support thereof and to ascertain would that be sufficient for the complainant to succeed in bringing charge home to the accused. It is not that the Magistrate is a silent spectator at the time of recording of preliminary evidence before summoning of the accused. The Magistrate has to carefully scrutinise the evidence brought on record and may even himself put questions to the complainant and his witnesses to elicit answers to find out the truthfulness of the allegations or otherwise and then examine if any offence is prima facie committed by all or any of the accused.
16. In the case of Punjab National Bank and others Vs. Surendra Prasad Sinha 1993 Supp (1) SCC 499, the Supreme Court has come down heavily on the vindictive practice of the parties, who file the private complaint as vendetta to harass the persons needlessly and cautioned the Magistracy to take all relevant facts and circumstances into consideration before issuing process. It is held therein that judicial process should not be an instrument of oppression or needless harassment. There lies responsibility and duty on the Magistracy to find whether the concerned accused should be legally responsible for the offence charged for. Only on satisfying that the law casts liability or creates offence against the juristic person or the persons impleaded then only process would be issued. At that stage the court would be circumspect and judicious in exercising discretion and should take all the relevant facts and circumstances into consideration before issuing process lest it would be an instrument in the hands of the private complaint as vendetta to harass the persons needlessly. Vindication of majesty of justice and maintenance of law and order in the society are the prime objects of criminal justice but it would not be the means to wreak personal vengeance. The Supreme Court is of the view that when the criminal proceedings is found to have been initiated with mala fide/malign for wrecking vengeance or to cause harm or where the allegations are absurd and inherently improbable, it a clear case of abuse of process of the court.
17. Our Supreme Court has in the latest judgment 2008 (14) SCC 1-Rukmini Narvekar V. Vijaya Satardekar and others after dealing with the larger bench judgment of the Supreme Court in 2005 (1) SCC 568-State of Orrisa V. Debebdra Nath Padhi distinguished between a proceeding under Section 227 Cr.P.C before the trial court and a proceeding under Section 482 Cr.P.C. and made a reference to the Court's power to consider material other than those produced by the prosecution in a proceeding under Section 482 Cr.P.C. The Supreme Court has in para.38 referred to the observation of the larger bench, wherein the larger bench in paras 21 and 29 of its decision did indicate that the width of the powers of the High Court under Section 482 Cr.P.C. and Article 226 of the Constitution is unlimited where under the High Court could in the interest of justice make such order as may be required to secure the ends of justice and to prevent abuse of the process of any court. There is no scope for the accused to produce any evidence in support of the submissions made on his behalf at the stage of framing of charge and only such materials as are indicated in Section 227 CrP.C. can be taken into consideration by the learned Magistrate at that stage. However, in a proceeding taken therefrom under Section 482 Cr.P.C. the court is free to consider material that may be produced on behalf of the accused to arrive at a decision whether the charge as framed could be maintained.
18. The Supreme Court has also in the judgment reported in 2009 (6) SCC 475-Keki Hormusji Gharda and others V. Mehervan Rustom Irani and others in paras 19 and 20 observed that the availability of the remedy of filing an application for discharge, would not mean that although the allegations made in the complaint petition even if given face value and taken to be correct in its entirety, do not disclose an offence or it is found to be otherwise an abuse of the process of the court.
19. Only in this legal background, the petition filed by the accused for quashing the proceedings is to be appreciated. In order to do so, it is but necessary to point out the allegations raised in the complaint. The allegations against the accused 1 and 2 are raised in paras 2, 3 and 8 of the complaint. It is stated in paras 2 and 3 that the accused 1 and 2 executive and senior editors of TV channel are responsible for all the false malafide news piece telecast in the TV channel. It is further stated in para 8 that said news are false and concocted, the libelous and odious information was the sheer creation of the imaginary faculty of the 3rd accused. In later part of para 9 it is stated that the allegations imaginarily created and concocted by the third accused is telecast only with the intention of causing defamation to the complainant and all the three accused are responsible for telecasting the news without due verification and media has a responsibility to disseminate only true and verified information and all the accused have jointly indulged in a verification campaign against the complainant and they have done so, with the sole intention of causing ill-repute, contempt and odioum towards the complainant in the minds of public.
20. The allegations as referred to above would reveal that the accused 1 and 2 are sought to be proceeded against under Section 500 IPC on the sole ground that they being editors are responsible for the telecast of all the news in the channel and the same is telecast without due verification. Except the same, there are no positive averments in the complaint to show that there is any sharing of malafide intention if any on the part of accused 1 and 2 on one hand and accused 3 on the other hand. As rightly argued by the learned senior counsel for the petitioners the allegations in the complaint would undisputedly disclose that the petitioners 1 and 2 sought to be implicated only in their capacity as executive and senior editor and are responsible for the telecast of all news. In short they are sought to be implicated along with A3 only on vicarious liability.
21. The allegations are so raised by resorting to section 7 of Press and Registration of Books Act 1867, under which the person whose name shall be subscribed to such declaration or printed on such new paper as the case may be that the said person was printer or publisher or the editor of every portion of that issue is prima facie evidence to hold the particular person as printer publisher or editor of such declaration.
22. As rightly pointed out by the learned counsel for the petitioners the vicarious liability under such special and specific provision of Act 1867 is not applicable to the present case, as the electronic media is outside the purview of the relevant Act. What is applicable herein is the general law i.e, the offence of defamation under Section 499 punishable under Section 500 IPC. Act of defamation is defined under Section 499 Defamation as "Whoever, by words either spoken or intended to be read, or by sings or by visible representations, makes of publishes any imputation concerning any person intending to harm or knowing or having reason to believe that such imputation will harm, the reputation of such person is said, except in the cases hereinafter excepted, to defame that person. In order to constitute the offence for an act of defamation the person committing the act must be alleged and proved to have intention of mens-rea to harm or knowing or having reasons to believe that such act is likely to harm the reputation of such person".
23. In this case, as already referred to, the genuineness and falsity of the contents of the statement of the telecast is yet to be decided and no materials are filed along with the complaint to prima facie show that the news telecast is false and concocted. There is absolutely no positive allegations against A1 and A2 except stating that it is telecast by A1 and A2 without due verification. There is no statement to the effect that A1 and A2 at the time of telecasting the same are aware of the objectionable nature of the statement, the failure of the petitioners if any to verify the truth or otherwise of any imputation cannot be equated to knowledge of the objectionable character of the matter. The complaint cannot be said in the absence of any such specific allegations against A1 and A2 to disclose any prima facie case to be taken cognizance against the petitioners herein.
24. The Supreme Court has also in the judgment reported in 1981 (3) SCC 208- Sewakram Sobhani V. R.K.Karanjia, Chief Editor, Weekly Blitz and others only insisted upon exercise of due care and attention and to rule out recklessness and negligence. It is further observed by Apex Court that the standard of care and attention must depend on the circumstances of the individual case, the nature of the imputation, the need and the opportunity for verification, the situation and context in which the imputation was made, the position of the person making the imputation, and a variety of other factors. It is also noteworthy to mention at this juncture that the conduct of the editors in arranging for the live discussion and invitation extended to the chief editor of Nakkiran having the complainant as associate editors to air his views about the news item and his participation and the due telecast of the same would undoubtedly prove the exercise of care and caution on the part of the accused 1 and 2 to avoid one sided report of any news item.
25. One more argument advanced on the side of the accused by relying upon the judgment of the Supreme Court in AIR 1963 SC 1317-Kanwal lal V. State of Punjab a communication made bonafide upon any subject matter in which the party communicating has an interest, or in reference to which he has a duty, is privileged, if made to a person having a corresponding interest or duty although it contains criminatory matter which, without the privilege, would be slanderous and actionable.
26. The other important factor to be considered herein is the failure on the part of the complainant to initiate similar prosecution against other persons who are responsible for identical direct news bulletin daily publications and news clipping in websites on the same day and on the next day.
27. Admittedly, the websites of other news paper within and outside India carried the same news item on the same day and on the next day and the failure of complainant to initiate criminal action against other print media remains unexplained. The same would only go to show the biased and malafide intention of the complainant in filing this complaint for wrecking vengeance due to his personnel vendetta against A3 and the process of implicating A1 and A2 in the complaint would only amount to act of unnecessary harassment of A1 and A2. Such conduct of the complainant as per the principles laid down by the Supreme Court, amounts to clear abuse of process of law, in so for as the petitioners are concerned and the observation of the Hon'ble Apex Court made in 1998 (5) SCC 749-Pepsi foods Ltd., V. Special Judicial Magistrate and 1993 Supp (1) SCC 499-Punjab nation bank and others V. Surendra Prasad Sinha referred to in paras 15 and 16 herein is squarely applicable to the present case. Viewing from any angle, the criminal prosecution against the accused 1 and 2 cannot be allowed to continue and is hence liable to be quashed.
28. In the result, the criminal original petition is allowed as prayed for quashing the proceedings in CC.No.370 of 2011 on the file of the XIII Metropolitan Magistrate, Egmore in so far as the petitioner/accused 1 and 2 are concerned.
18.10.2011
Internet : Yes/No
Index : Yes/No
tsh
To
The XIII Metropolitan Magistrate, Egmore.
K.B.K. VASUKI, J
tsh
Crl.OP.No.5580 of 2011
18.10.2011