Wednesday, December 26, 2012

புனுகு முகமும் புழுத்த மனமும்

கூகுள் சாட்டில் ஒருவர் வந்து, கீழ்க்காணும் இரண்டு சுட்டிகளையும் கொடுத்துவிட்டு, ”உங்கள் ஆராய்ச்சிக்கு உதவினாலும் உதவும் ;-)” என்றார்.

ஓ நன்றி பார்க்கிறேன் :) தூக்கமின்மை காரணமாய் உண்டான தலைவலியுடன் சேரியைக் கரிக்கும் சின்மயி எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். இப்போது தைலம் தடவியிருப்பதால் படிக்கவியலாது.

நேரம் வாய்க்கும் பொழுது படிங்க.

கண்டிப்பா

மனிதர்களை நீங்கள் படிக்கும் விதம்..உண்மையில் கண்களை திறப்பதாக இருக்கிறது..நுண்ணியமாக பிடிக்கிறீங்க.

நன்றி
"ஒட்டு மொத்த தமிழர்களுக்கு எதிரானவள், ஒரு குறிப்பிட்ட சாதித் திமிர், மீனவர்கள் குறித்து தரக்குறைவாகப் பேசினேன் என்று பலரும் தங்களுக்குத் தோன்றிய வகையில் மனம் போன போக்கில் குற்றச்சாட்டுகளை அள்ளி வீசினார்கள்.

இது சின்மயிக்கு மட்டுமின்று சின்மயியின் தாயார் பத்மாசினிக்கும் எப்படிப் பொருந்துகிறது என்று பார்க்கலாம். என்னைய்யா சின்மயி விவகாரம் என்று சொல்லி அவரது தாயாரின் விவகாரங்களுக்குள்ளாகவெல்லாம் நுழைகிறாய் என்று எரிச்சல் படுவோருக்கு சிறு விளக்கம்.

அம்மா மகள் இருவர் கணக்கில் இருந்தும் இருவருமே எழுதுகிறார்கள். யார் எதை எழுதுகிறார்கள் என்பது அவர்களுக்கு ம்ட்டுமே தெரிந்த ரகசியம். அம்மாவின் பிரச்சனைக்கு மகளும் மகளின் பிரச்சனைக்கு அம்மாவுமாக மாறி மாறி முகம் காட்டுகின்றனர். அரதப்பழைய நிலப்பிரபுத்துவ பிராமணீய விழுமியங்களை, இணையத்தில் திண்னைப் பேச்சாய் இவர்கள்  பிரச்சாரம் செய்ததும் அதற்கு நக்கலும் நையாண்டியுமாய் சமயத்தில் வரம்புமீறியும்  தமிழ் ட்விட்டர்கள் எதிர்வினையாற்றியதும் அவர்களை இவர்கள் கரவம் வைத்து வலை விரித்ததுமே இந்த விவகாரத்தின் அடிப்படை.எனவே அம்மாவைப் பற்றியும் அவரது உன்னத சங்கீதம் எவ்வளவு நாராசமானது என்பதைப் பற்றியும் விவாதிப்பது தவிர்க்க முடியாததாக ஆகிவிட்டது..

மெட்ராஸ் மாகானத்தால் 1947லும் இந்திய அரசால் 1988லும் தடைசெய்யப்பட்ட தேவதாசி முறையை / மரபை, பிரிட்டிஷாருடன் சேர்ந்து இந்திய தலைவர்கள் ஒழித்துவிட்டார்களே என்கிற உள்ளீடற்ற ஆழமற்ற அவசமாய்ப் புலம்புகிறார் பத்மாசினி அம்மையார்.ஆதிகாலம் பற்றி அனைத்தும் தெரிந்த ஆராய்ச்சியாளர் போன்ற போர்வையில் குலக்கல்வியைத் திரும்பக் கொண்டு வரவேண்டும் என்று மறைமுகமாய் கட்டியம்கூறும் இவரது ட்விட்லாங்கரைக் கொஞ்சம் பிரித்துப் பார்க்கலாம்.
@rvaidya2000 the temple worship varied in various parts of the country. Some were vaidiki parampara while quite a few were tantric worship. 

A temple priest was a trained one invariably from a hereditary lineage, with ocational additions of qualified outside chaatraas too.

நம்ப சிதம்பரத்து அர்ச்சகர் பரம்பரை போல என்று சொல்கிறீர்கள் போலும் சரி.

Whether vaidiki or tantric, they come under applied worship. From installation, energizing, reenergizing to cleansing the rituals are elaborate and varying, basically woven for the mundane living.

vaidikiனு யாரைச் சொல்றேள் நம்ப வைதேகி ஆத்துக்காரர் பாஸாதி கோவில்ல தளிகை பன்றாறே அவரைச் சொல்றேளா? தாந்த்ரிக்னா நம்ப டி.என்.சேஷனுக்கு நீலக்கல் குடுத்தரே சந்த்ரா ஸ்வாமி அவர் மாதிரி கைல மந்திரக்கோல் வெச்சுண்டு ஒடம்பெல்லாம் விபூதி பூஷிண்டு இருப்பாளே அவாளா? 

What I observed was there was a layer difference in the temple traditions. An elite and aesthetic impulse combined with bhakti was one layer. The gods' idols were treated with bhakti in the form of love, devotion and pompous presentations. The Gods were treated as King of Kings in such traditions. 

It is around such temples that great cultures have emanated and evolved. The devdasi tradition, the epitome of dance and music, one of the three core factors of yester India, was the deciding factor of cultural development in an area. 

எலி எங்கடா போவுதுனு நானும் இவ்ளோ நேரமா பாத்துகிட்டு இருந்தேன். அட இந்த பொந்த தேடித்தான் இவ்ளோ ஓட்டமா? சரி சரி இங்கேங்ந்து அது எங்க போவும்னும் நமக்கு நல்லா தெரியுமே. 

It is not any other community, it is the artistic community which controlled (in an indirect way) the country surrounding a temple ruled by a king. The silk routes were decided by the development and establishment of this community called the devdasi community. The jewelry, silk, affluence and everything depended on the temple and devdasi culture. While the royal courts had the privilege of chamber performances of art and literature for the king, and the ghanavaans and dhanavaans, the temples presented the artforms and literary congregations for the society at large living in a particular country and around. The common man's acceptance and appreciation lifted an artist or a literary figure to the chambers of the zamindaars to the Royal Courts in successive stages of promotion. 

இங்க காமன் மேன்னு நீங்க சொல்றது யாரைங்க? நால் வர்னத்துல கோவில் மேலையும் கோவிலுக்கு உள்ளையும் பாத்தியதை இருந்தது யார் யாருக்கு? ஜாதீய அடுக்குகள்ல எந்தெந்த உட்பிரிவுகளுக்கு எந்த ஆட்சிலயும் எந்த பாத்தியதையும் கிடைக்காத ஜாதிகள் எவையெவை? அப்பறம் common man னு நீங்க சொல்றது, தமிழ்லையும் ’காமன் மேன்’களாக இருந்தவர்களைத்தானே. இல்ல உங்க பொண்ணு ’ரேண்டம் பீப்பிள்’னு சொல்றாளே அவாளா? பள்ளர்குடில கஞ்சி குடிச்சவருக்குப் பொண்ணா அவதரிச்சுட்டு எப்படி சக மனுஷாளை கும்பலாவே பாக்க முடியறது அம்மா பொண்னால?

The common man's acceptance and appreciation lifted an artist or a literary figure to the chambers of the zamindaars to the Royal Courts in successive stages of promotion.

அதாவுது குரூப் டான்ஸ் ஆடிகிட்டு இருக்கறவங்களுக்கு ஒரு நாள் யோகம் அடிச்சு ஹீரோயினி ஆயிடறா மேரி, தில்லானா மோகனாம்பாள் வைத்தியாட்டமா மாயவரம் கும்பகோணத்துலேந்து ’ஏற்பாடு’ எவனாச்சியும் வந்து, நல்லா ஒத்துழைச்சி ஆடுவாங்கன்னு சிபாரிசு பண்ணினா, ஒவ்வொரு படியா ஏறினப்பறம் கடைசியா ராஜாக்கிட்ட போய் சேற்றதைப் பத்தி சொல்றீங்க. ஓகே.

If this was the case with the refined art scenario, the rural deities and tribal worship found their own art expressions in the forms of folk and tribal art forms. 

ஆதிவாசிகளை வர்னங்களுக்கு உள்ளேயே சேர்க்கப்படாத, உங்கள் மகள் சின்மயி ரீட்விட் செய்தாரே, பஞ்சம  ஜாதிக்காரர்கள் அவர்களுக்கும் அவர்களது கலைகளுக்கும் அந்தஸ்து இருந்துதா? அவர்களைக் கண்ணால் பார்ப்பதே பாவம் என்பது போல அல்லவா நடத்தப்பட்டனர். மேட்டுக்குடி ஆதரித்த கலையை மட்டுமே பேசுவது என்ன ஆராய்ச்சி என்று எவரும் கேட்டுவிடக்கூடாதே என்பதற்காக இப்படி இதையும் ஊறுகாயாகத் தொட்டுக் கொள்கிறீர்களா?

They were no less in their technical brilliance or artistic expressions in their hand crafts. If the elitist Temples provided the dexterity in their art and literary presentations, the folk arts presented more impressive, attractive and fascinating art forms with exlusive characteristics, many a time awe inspiring.

தாரை தப்பட்டைகள் கிழிந்து தொங்கட்டும்னு இம்சையரசன் 23வது புலிகேசி வடிவேலு காமெடியை ட்விட்டினா கொலை முயற்சின்னு 18 அக்டோபர் 2012ல் எண்மர் மீது புகார் கொடுத்து அறுவர் மீது FIR போடவைத்து இருவரை 22.அக்டோபர் 2012ல் உள்ளே தள்ளிவிட்டு அவர்கள் பெயில் வந்ததும் எங்களுக்கு எவர் மீதும் காழ்ப்பில்லை நாங்கள் ஒன்னாம் நம்பர் ஆராய்ச்சியாளர்கள் என்று காட்டிக்கொள்ள 02 டிசம்ர் 2012ல் இப்படி எழுதுகிறீர்களா?

அடித்தட்டு மக்களின் மொழி பேசும் கூத்தில் இல்லாத ஆபாசமா? கனவான்கள் தனவான்கள் ஜமீந்தார்களுக்காக தேவதாசிகளால் ஆடப்பட்ட சதிரில் இல்லாத ஆபாச முத்திரைகளா? ஆனால் இணையத்தில் எவனோ எவனைப் பற்றியோ ஆபாசமாகப் பேசினால் பொதுவெளி ஆபாசம் என்று சொல்லி கமிஷணர் ஆபீசில் போய் சூனியம் வைப்பீர்கள் இல்லையா? சினிமாவிலும் சபாக்களில்லும் சான்ஸ் பிடிக்க எவரெவர் என்னென்ன ஆபாசங்களை  செய்கிறார்கள் என்று பேசத்தொடங்கினால் இரண்டாவது பாகத்துக்குப் போகும் இந்த புத்தகம். 

இதே புத்தகத்தில் முந்தைய பக்கங்களில் இருக்கும் சிம்மக்கல்லு சிம்மக்கல்லு சிம்முரண்டா நான் என்று சிசுவாக இருக்கையில் சின் முத்திரை காட்டிய உங்கள் மகள் சின்மயி பாடியது ஆபாசமில்லையா? அதைவிட ஆபாசமாக எந்த ட்விட்டரும் பேசி இருப்பதைக் காட்டுங்கள் பார்ப்போம். அந்த ஆபாசக் களஞ்சியமே இந்திய அரசின் தணிக்கைத் துறையால் அனுமதிக்கப் பட்டிருக்கும்போது ட்விட்டர்களுக்கு மட்டும் ஏன் இந்த பில்லி சூனியம்? 

அடேங்கப்பா. கிராமிய இசைக்காக பத்மாசினி அம்மையார் இந்த குத்து குத்துகிறார்களே! தாரை தப்பட்டை பறைக்கொட்டு எல்லாம் கிராமிய இசைக் கருவிகளில் சேர்த்தி இல்லையா? அல்லது சைபர் கிரைம்முக்குப் போய் கொலைப் புகார் கொடுக்கும் போது மட்டும் இவை funeral instrumentஆகிவிடுமா?

I am worried about post independent Indian minds ruing the art expressions rather than the british connivance in crushing the basics that was India.

என்னைத்தான் கார்ட்டூனிஸ்ட் பாலாவுடன் கன்னைவ் பண்ணியதாக ஆதரமற்று அவதூறு செய்தார் சின்மயி. அதைப்போலவே பிரிட்டிஷ்காரர்களும் connivance பண்ணினவாள்தானா?

crushing the basics that was India.

தேவதாசி பரம்பரைதான் இந்தியாவின் அடிப்படையா? இதை அந்த காலத்து மேட்டுக்குடி ஆம்பிளைங்க ஏன் சொன்னானு புரிஞ்சிக்கலாம். இந்த காலத்து லேடீசும் இதையே சொன்னா எங்க போய் முட்டிக்கிறது. இந்தியாவின் ஆன்மா கிராமங்களில் வாழ்கிறதுன்னார் காந்திஜி. தேவதாசிகளைக் காட்டி, இங்கதான் வாழ்ந்துதுன்னு நீங்க சொல்றீங்க.

The vamsavalis-the heritage influence in aquiring the knowledge has no comparison to a new un-aquainted person getting into the knowledge stream. One can not take it up as a political argument and rip it to create confusion and anguish. 

வம்சாவளியா பிராமணார்ள்லாம் உச்சுக்குடுமி வெச்சுண்டு தர்ப்பையத் தூக்கிண்டு உஞ்சவிர்த்தி பண்ணிண்டு தேமேன்னு இருப்பமேன்னு இல்லாமே ஏன் நாசமாப்போற நாஸாலப்போயி டாலர்ல சம்பாதிச்சிண்டு இருக்கா? இதுல ஹேனு சின்மயிகென்ன பெருமை? 

A sthapathi by virtue of being in the viswakarma line of heritage had immense potentiality and accessibility to heritage knowledge storage handed down only as a guru-sishya parampara, as against a simple sculptor who learnt the art of sculpting. There was more to it than what met the eyes.

குலவழிக் கலவிலேந்து (தேவதாசிலேந்து) கலாச்சாரம் பேணறேன் பேர்வழிங்கற பேர்ல, நைஸா குலவழிக் கல்விக்குத் தாவறேளே சப்பாஷ்! இதுதான் வம்சாவளியா வந்துகிட்டு இருக்குற பிராமண சாதுர்யம்னு உங்க தோலை உரிச்சா, ‘கேஸ்ட்டிஸ்ட்டு ரிமார்க்குனு’ கேஸ் கொடுப்பீர்கள் இல்லையா?

A woodwork artist who came on a viswakarma line of heritage had immense advantage as against a simple carpenter who learnt the art of carpentry out of interest. 

யாரும் எதையும் கத்துண்டு வராது. எல்லாம் அவா அவா அப்பா செஞ்சதைத்தான் செஞ்சுண்டு இருக்கணும்னு சொல்றேளே, குலத்தொழிலா பீ அள்றவன் படிச்சு எப்படி எம்பிஏ ஆகலாம்? பீயள்ற கலை நசிஞ்சு போயிடுத்தே. நம்பாத்து கக்கூசை என்னதான் நாம்பளே பிரஷ்ஷை வெச்சு தேச்சுண்டாலும் பீயள்றவாளால மட்டும்தான் அதைக் கலாபூர்வமா அள்ளமுடியும் இல்லையா? நான் விஸ்வகர்மாவைப் பத்திப் பேஷினா, நான் பேஷாததை எப்படித் திரிக்கிறா பாருங்கோன்னு ட்விட்லாங்கர்ல எப்ப மாரடிப்பு படல சீன் காட்டப்போறேள்.

கேவலமான நிலப்பிரபுத்துவ கருத்தாக்கங்களை நிலைநிறுத்த, இணையத்தின் இளைஞர்களிடம் தன் பெண்ணின் பிரபலத்தைப் பயன்படுத்தி விஷ விதைத் தூவுபவர் பெண்மணி என்றோ வயதானவர் என்றோ பார்த்துக்கொண்டு வாளாவிருக்க இயலாது.

Similarly the Devdasi heritage held the country intact which needs a very special and a detailed treatment in a book. 

நீங்க எவ்ளோ புக் எழுதியிருக்கேள்? 

மாமி என்ன சொல்றேள்? எல்லாரும் தேவதாசிகளண்டை ஒத்துமையா போய்ட்டு போய்ட்டு வந்துண்ட்ருந்தாங்கறதாலதான் பாரத தேசம் ஒண்ணா இருந்துதா?

அது என்னவோப்பா த்யார்த்தத்துலேந்து எல்லாத்துக்கும் தீட்டு பாக்கறவாளும் ஜாதி ரீதியாகக் கண்ணும் கருத்துமாக இருக்கும் ஆதிக்க சாதியைச் சேர்ந்தவர்களும் இந்த ஷொடேய்ங் மேட்டர்ல மட்டும் எதுவுமே பாக்கறதில்லை என்பதுதானே இன்றும் நடமுறையிலிருக்கும் நமது பாரத கலாச்சாரம்.

The abolition and the loss of unconditional patronage to the devdasi heritage is the greatest loss to the culture and civil polity of India.

தோடா! இந்தம்மா இவ்ளோ எழுதுதே, இதுல எங்கையாவுது ஒரு சமூகத்துக்கே இழைக்கப்பட்ட அநீதி இதுங்கற கண்ணோரக் கரிசனமாவுது தெரியுதா?

2. Devdasi System Abolition Acts http://www.ambedkar.org/NHRCReport/3.pdf
Devdasi means a female servant of God. This ancient system entails the ceremonial or ritual dedication or marriage of a girl, traditionally from Scheduled Caste community, who is yet to attain the age of puberty, to a deity or to a temple. Devdasis originally had only religious functions, but the practice subsequently degenerated into sexual abuse of these women by high priests and royal patrons and, later, by landed gentry and other powerful persons.

தாழ்த்தப்பட்டவாளைப் பெரும்பான்மையா தேவரடியாளா தேவடியாளா நம்ப பாட்டன் பூட்டன்லாம் வெச்சுண்ட்ருந்த தேவதாசி முறையை ஒழிச்சது தப்புங்கறேளா மாமி?

Administrative polity is yet another area which was not my area of scholarship, 

அப்ப, மூடிண்டு மெளனவிரதம் இருக்க வேண்டீதுதானே?

but understanding these two together will enlighten the skill of the British in manipulating the emotional common man of India.

1927ல் தொடங்கி இருபது வருடங்கள் படாதபாடு பட்டுத்தான் தேவதாசி முறையை 1947ல் தடை செய்ய முடிந்தது. பொட்டுக்கட்டுதலை ஒழிக்க 1927ல் முதல் தீர்மானம் கொண்டு வந்த முத்துலட்சுமி ரெட்டி, குடியரசு பத்திரிகை வாயிலாக அவரை ஆதரித்த  பெரியார், இந்த அநீதியை ஒழிக்க மனப்பூர்வமாய் ஆதரிக்கிறேன் என்று அறிவித்த காந்தியடிகள் எல்லாம் காமன் மேன்களா மேடம்?

15. The 'Devadasi Act' was passed on 26-11 1947; the full text is found in the archives of the Government of Madras, Law (legislative) Department, G.O. No. 23, January 26, 1948: Acts - The 'Madras Devadasis (Prevention of Dedication) Act, 1947, Pub]. Madras Act. XXXI of 1947: "Whereas the practice still prevails in certain parts of the Province of Madras of dedicating women as "devadasis" to Hindu deities, idols, objects of worship, temples and other religious institutions. And whereas such practice, however ancient and pure in its origin, leads many of the women so dedicated to a life of prostitution; and whereas it is necessary to put an end to the practice; It is hereby enacted as follows: 1. (1) This Act may be called the Madras Devadasis (Prevention of Dedication) Act, 1947. (2) It extends to the whole of the Province of Madras. 2. In this Act, unless there is anything repugnant in the subject or context-(a) "dedication" means the performance of any ceremony, by whatever name called, by which a woman is dedicated to the service of a Hindu deity, idol, object of worship, temple or other religious institution, and includes 'poitukattu', 'gaijepitia', ' mudri' and dancing by 'kumbhaharatliy'; (b) "devadasi" means any woman so dedicated; (c) "woman" means a female of any age. 3. (1) The dedication of a woman as a devadasi, whether before or after the commencement of this Act and whether she has consented to such dedication or not, is hereby declared unlawful and void; and any woman so dedicated shall not thereby be deemed to have become incapable of entering into a valid marriage. Nothing contained in this sub-section shall be deemed to affect the operation of section 44-A of the Madras Hindu Religious Endowments Act, 1926, or the rights to which a devadasi is entitled under that section. (2) Any custom or usage prevailing in any Hindu community such as the Bogum, Kalavanthulu, Sani, Nagavasulu, Devadasi and Kurmapulu, that a woman of that community who gives or takes part in any melam (nautch), dancing or music performance in the course of any procession or otherwise is thereby regarded as having adopted a life of prostitution and becomes incapable of entering into a valid marriage, and the performance of any ceremony or act in accordance with any such custom or usage, whether before or after the commencement of this Act and whether the woman concerned has consented to such performance or not, are hereby declared unlawful and void. (3) Dancing by a woman with or without kiimbhaharathy in the precincts of any temple or other religious institution, or in any procession of a Hindu deity, idol or object of worship installed in any such temple or institution or at any festival or ceremony held in respect of such a deity, idol or object of worship is hereby declared unlawful." A penalty for dedication after November 26, 1947 was stipulated as follows: either six months imprisonment or a fine of Rs. 500,-or both for any person of the age of sixteen or more who dances in contravention of the provisions under section 3, subsection (3).

26 நவம்பர் 1947ல இந்த தேவதாசி ஒழிப்பு சட்டத்தை நிறைவேத்தினவா பிரிட்டிஷ்காராளா? பேஷ் பேஷ்!

1947ல 500 ரூபாய் என்பது எவ்வளவு பெரிய பணம். அவ்வளவு பெரிய தொகையை அபராதமாக விதிக்கவேண்டி வந்தது என்றால் இந்த தேவதாசி முறை எவ்வளவு கடுமையான நோயாய் சமூகத்தில் புரையோடிப் போயிருந்திருக்க வேண்டும்.

We still suffer from the same but now our Indian kins have outwitted the British.

இந்த தேவதாசி முறை ஒழிஞ்சதுல, இந்த பிராமண அம்மாளுக்கு என்னைய்யா இந்த வயசான காலத்துலப்போயி சஃபரிங் வந்துடுச்சி?

62 வயசுல அதுவும் ஐயங்கார் பிராட்டியான இவருக்கு தேவதாசி முறை இல்லாமல் போனதைப் பற்றி இவ்வளவு பெரிய சோகம் முட்ட காரணம் என்ன?

All that the needy change to have been brought forth with the changing times was the heritage artists needed education to support their communication skills and account management. Along with the development of the society they would have anyway understood the need of the computers and internet and they would have treated all these things as support system to their treasury of knowledge which was directly convertible as money, huge money at that. 

கரெக்டு மாமி.சின்மயிகிட்ட சொல்லி, புளு எலிஃபெண்டுல சமஸ்கிருதத்துல இருக்கற தெவச மந்திரங்களை இங்கிலீஷு லிபில சின்மயி தமிழை ட்விட்டரா மாதிரி மொழி பெயர்த்து சிடியா விடுங்கோ. இ-புரோகிதம் பிச்சிண்டு போகும். அமாவாசைக்கு அமாவாசை புளூ எலிபெண்டுக்குப் பெளர்னமிதான்.  அலேக் மால்னு அள்ள அள்ள பணம் குடுக்கற அக்ஷய பாத்திரமாயிடும். நாஸால வேலை பாக்கற நம்பளவாளுக்கும் எவ்ளவோ ஒத்தாசையா இருக்கும். நமக்கும் போற வழிக்குப் புண்ணியமா போகும்.

http://padmhasinit.blogspot.in/2006_02_01_archive.html THURSDAY, FEBRUARY 02, 2006 Women's rights on Spirituality contd. 

just by the virtue of my guru’s choice of me that I was getting endowed. That was again, without my realization. It was a very very playful happening. My guru, the three years of his frequent visits to my house, was deftly monitoring me and clearing my doubts every now and then. All until my brother got married.

அச்சச்சோ நாத்தனார் மருமக ஷண்டையா? ஆத்துக்கு ஆம் வாசப்படிதான் போங்கோ.

My brother’s wife didn’t like the presence of this holy man in our house

பராவால்லையே! பாவம் அப்பல்லாம் மாமி ரொம்ப சாதுவா இருந்திருக்கேள் போல இருக்கே?
1.45வது நிமிடத்திலிருந்து பார்க்கவும்

ஸிங்கர் க்ருஷ்ஷு, க்ருஷ்ஷோட தாத்தா, பாட்டி, ர்ர்ர்ர்ர்ர்வுண்டப் பன்ற ஹிட்லர் ஸ்பீச்சாட்டம் எப்பலேந்து ஹிஸ்டீரிக் ஆனேள் மாமி?

நாஜி ஜெர்மனியின் கெஸ்டபோ என்கிற உளவு போலீஸ் போல உள்ளூர உங்களது உண்மை சொரூபம் என்ன என்பதை கண்ணியமாய்க் காறி உமிழும் இந்த கண்ணம்மா என்கிற இளம் பெண்ணின் ட்விட்லாங்கரை அடுத்த கட்டுரையில் பார்ப்போம்.

உங்கள் மகள் மட்டுமே உலகத்தில் இருக்கும் ஒரே பெண். இந்த கண்ணம்மா மீது உங்களுக்கு இவ்வளவு வன்மம் ஏன்? உங்களுக்கு இவர் இழைத்த தீங்கு என்ன?

தான் காதலித்த நடிகை சங்கீதாவைத்தான் மணமுடிப்பேன் என்பதில் உறுதியாக நின்று, உங்களால் அவர் மீது திணிக்கப்பட்ட சின்மயியை நிராகரித்தார் பாடகர் க்ரிஷ். அதனால்தான் உங்களுக்கு அவர் மீதும் அவரை ஆதரித்த அவரது தாத்தா பாட்டி மீதும் இவ்வளவு ஹிஸ்டீரிக்கலான கோபம் என்று சொல்லப்படுவது உண்மையா?

அந்த க்ருஷ்ஷுடனும் உங்களால் கயமையுடன் சிறைக்கு அனுப்பப்பட்ட ராஜனுடனும் இந்தப் பெண் ட்விட்டரில் அவ்வப்போது உரையாடுகிறார் என்பதுதான் இவர் மீதான உங்களது கோபத்துக்குக் காரணமா?
இப்படியாக ஹிஸ்டீரிக்காக இருக்கும் உங்களது ஆன்மீகப்பயணம் சிறு வயதிலேயே தொடங்கிவிட்டதோ?

slowly he stopped coming and when and how he died was also not known to me. I cry and earn for him these twenty years and regularly give annual tarpanam to him for the past three years. One more act of heinous crime by a woman.

ஆன்மீக குருவான சாமியாருக்கு தர்ப்பணம் செய்கிறீர்கள்.

இதச் சொல்லத்தான் வந்தேன். நம்ம பிராமணாள்லாம், பிராமணனா லட்சணமா புரோகிதம் பண்ணிண்ட்ருக்காமே ஏன் சிஏ எம்பிஏ ஐஐடி ஐஐஎஸ்னு படிச்சி வீணாப்போறா?  annual tarpanamனு mothly tarpanamனு சின்மயிகிட்ட சொல்லி சாஃப்ட்வேர் ரெடி பண்ணினா மாசாமாசம் எமலோகத்துல இருக்கற குரு ஸ்வாமிகளுக்கு இண்டர் நெட்லேந்தே இ-தர்ப்பணம் குடுக்கலாமே. இ-எள்ளு இ-தண்ணி இ-குளம் இ-சிண்டு இ-பூணூல்னு நன்னா ஒரு பேக்கேஜா டெவலப் பண்ணினா வம்சாவளி விஸ்வகர்மா பசங்களுக்கு நீங்க சொன்னாப்பல Along with the development of the society they would have anyway understood the need of the computers and internet and they would have treated all these things as support system to their treasury of knowledge which was directly convertible as money, huge money at that. பிச்சுண்டு போகாதோ.

பரம்பரை பரம்பரையா பெண்களுக்குன்னு இருக்கற வரைமுறைகளை மீறி சாமியாருக்கு நீங்க காரியம் பண்ணினா ஜான்சி ராணி. தேவதாசிகள் மட்டும் கட்டுப்பெட்டியா பொட்டுகட்டிண்டு கலை வளக்கணும். சுவாமி காரியம் முடிஞ்சதும் ghanavaans and dhanavaans, zamindaars ஆகிய ஆசாமிகளுக்குக் காரியம் பாக்கணும். அதானே தேவரடியாளாகவும் தேவடியாளாகவும் வாழ்ந்த தேவதாசிகளின் வாழ்க்கை.

1920-30கள்ல இந்தியாவோட ஜனத்தொகை என்ன? அப்ப தமிழ்நாட்டோட மக்கள்தொகை எவ்வளவு இருந்திருக்கும்? அதுல ஏறக்குறைய இரண்டு லட்சம்பேர் தேவதாசிகளா இருந்தா தெரியுமோ. குணரியே சிபிலிஸ் போன்ற பாலியல் நோய்கள் கட்டுக்கடங்காமப் போயிண்டு இருந்து. என்ன செய்யறதுன்னு ஆட்சி பண்ணவாளுக்கு முழி பிதுங்கித்து. தேவதாசி மரபை ஒழிச்சாகணும்னு முடிவெடுத்ததுக்கு இது முக்கியமான காரணம்.

All of them were potential independent entrepreneurs instead of slaves making meagre money loosing everything with the sharks called middlemen.

அதானே விஸ்வகர்மாகாராளுக்கு மட்டுமா,நம்பாத்து வாத்தியார்லாம் அடிமைகளாட்டம் அஞ்சும் பத்துமா தட்சனை எண்ணிண்டு ஏன் அல்லாடணும்னு அட்வைஸ் பண்ணுங்கோ மாமி?

The legacy is already lost. So much of the insult and financial difficulties have crushed all their art impulses and belief in holding on to heritage treasures and glories. At least two generations have not bothered to acquire the heritage knowledge from their predecessors. The reason is sheer frustration and exasperation.

விஸ்கவகர்மா பையன் வெளிவேலைக்குப் போறான்னு வருத்தப்படறேள். விவசாயி வெளி லோகத்துக்கே போயிடறானே அவனைப்பத்திக் கவலைப்பட்டேளோ? அவன் கோவில் கலாச்சாரத்துல சேத்தி இல்லியோ?

To see these children from glorious heritages suffering for ten and fifteen thousands of salaries gives me heartaches. 

காருண்யம்னா இதான் மாமி. உங்களைப் பாத்தாலே போதும் லோகத்துல இருக்கற அத்தனை புண்ணியமும் வந்து ஈஷிண்டுடும். வேதவல்லித் தாயாரை சேவிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை போங்கோ.

I am sure their genetic impulses are rebelling against the compulsions of life in settling down on monotonous jobs where there is no creativity. 

Many of us are RK Lakshman's cartoons of aam admi, who is helpless and a mute observer. I had been no better.

கேஜ்ரிவால் இப்ப அகர்வால் தின்பண்டமாட்டம் ஆம் ஆத்மினு கட்சியே ஆரம்பிச்சுட்டார்.

Is there any going back? Is there any way for retrieval? No is my answer unless there would be a miracle. Lets hope for the miracle as collective hope results in huge benefits :)

அதிசயம் எல்லாம் வேற நடக்கணுமா? விட்டா, திரும்ப தேவதாசி முறையைக் கொண்டாங்கோன்னு, ஏகாதசிக்கு இருக்கறாப்பலை இண்டியா கேட்ல உண்ணா நோன்பு போராட்டமே நடத்துவேள் போல இருகே. புதுசா புளூ எலிஃபெண்டல் தேவதாசி கிரேஷ் கோர்ஸ் எதாவது ஆரம்பிக்கற ஐடியா இருக்கா?  இது என்ன அதுக்கான விளம்பர முன்னோட்டமா சின்மயி 

women’s rights on spiritual eligibility, there has always been the Joshis and shastris who vehemently deny the rights to women and also threaten to the point that women if they try access to scriptures will be doomed not only they but the entire family generation and what not!

I have been listening to this crap for about thirty five years. என்று ஜோன் ஆஃப் ஆர்க் ஆகத் தோற்றமளிக்கும் உங்களுக்கு, கடவுளின் பெயரால், பூப்பெய்தும் முன்பாகவே பெண் குழந்தைகளைக் கேவலமாக சுரண்டிய தேவதாசி முறை எப்படி உவக்கிறது?
நீங்கள் போதிப்பவற்றில் ஒன்றைக்கூட உங்கள் வாழ்வில் கைபிடிக்கிற பழக்கமே இல்லையா?

சின்மயிக்கு ’சதிர்’ கத்துக்குடுக்காம ஏன் ஒடிசி கத்துக்குடுத்தேள். சதிர் தேவதாசி பாரம்பரியம்;பிராமணாளுது இல்லே அதனால கத்துக்குடுக்கலேங்கறேளா? ஒடிசி ஒண்ணும் பிராமணா பரம்பரைது இல்லையே.

இதே மாதிரி நம்ப பாரத பாரம்பரியத்துல இருந்ததுதான் சதி என்கிற உடன்கட்டை ஏ(ற்)றும் வழக்கம். பால்ய விவாஹம்லாம் கூட இருந்துது. உடன்கட்டை ஏறிய பெண்கூடத்தான் ‘தேவி’ ஆகிவிடுவதாய் பாரம்பர்ய நம்பிக்கை.

Ram Mohun RoyRam Mohun also spelled RammohunRammohan, or Ram Mohan(Bengaliরাজা রামমোহন রায়; 22 May 1772 – 27 September 1833),
He is also called the "Maker of Modern India"and"Father of Modern India".[1] 
He is known for his efforts to abolish sati, the Hindu funeral practice in which the widow immolated herself on her husband's funeral pyre, and child marriage.[2][3]

இதையெல்லாம்கூட திரும்பக் கொண்டார அஜெண்டாவை பாரம்பரியம் காக்க  முழங்கும் பத்மாசினி முன்னெடுக்கலாம். முன்னுதாரணமாகவும் இருக்கலாம். புருஷன் செத்த பொம்பளைகளை மட்டுமில்லே, விவாகரத்து ஆனவாளையும் கும்பலா சேத்துவெச்சு சொக்கப்பனையா பேஷா கொளுத்திடலாம்.

கத்துண்டு வரது இல்லை கலைங்கறேள்.

டி.கே பட்டம்மாள்ங்கற பிராமணக் கொழந்தையை வை.மு.கோதைநாயகி அம்மாள் மேடயேத்திப் பாடவைக்கிற வரைக்கும் கர்நாடக சங்கீதமே பரம்பரை பரம்பரையா தேவதாசிகள் கிட்டதானே இருந்துது.  கத்துண்டு இன்னிக்கி அதை நம்பளோடதா நம்ப பிராமணாளால எப்படி மாமி கபளீகரம் பண்ண முடிஞ்சிது.

பத்மாசினி மாமி! நம்ம பிராமனாள்ளேந்து உங்குளுக்குத் தெரிஞ்சி பொட்டுகட்டிண்டு நித்திய சுமங்கலியா இருந்தவா யாராவது இருக்காளோ?

தேவதாசி மரபை தடை செய்ததால், சதிர்-ஆட்டத்தின் நுணுக்கங்கள் மறைந்து போயினவே என்று புலம்பினாலாவது, ஏதோ மூஜிகாலஜிஸ்ட் என்பதால்  ஆய்வு நிபுனராய் வருந்துகிறீர்கள் என்றாவது கருத இடமுள்ளது.

ஒப்புக்கு இல்லாமல் நீங்கள் உண்மையிலேயே மியூஜிக்காலஜிஸ்ட் என்றால், தேவதாசியாயிருந்த நாட்டிய மேதை பாலசரஸ்வதி அம்மாவுக்கும் மியூசிக் அகாடமியைத் தொடங்கிய ஈ. கிருஷ்ண  ஐயருக்கும் வந்த மோதலாய் உயர்ந்த தளத்திலல்லவா இருந்திருக்க வேண்டும் உங்களது புலம்பல்?

ஒவ்வொரு மாநிலமாக தேவதாசி முறை தடை செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் இதன் காரணமாய் சதிர் ஆட்டம் என்கிற பாரம்பரிய நாட்டியக் கலையே அழிந்துவிடும் என்கிற ஆதங்கத்தில் அதை எதிர்க்கிறார் பாலசரஸ்வதி அம்மா அவர்கள். 

நாட்டியக் கலையை அழியாமல் காப்பாற்ற ருக்மணிதேவி அருண்டேல் அவர்களுடன் இணைந்து ஈ.கிருஷ்ண ஐயர் அவர்கள் சதிர் ஆட்டத்தை பரதநாட்டியம் என்று பெயர் மாற்றி பிராமணப் பெண்களை ஊக்குவித்தார்.

http://en.wikipedia.org/wiki/E._Krishna_Iyer 
E. Krishna Iyer (August 9, 1897 – January 1968) was an Indian lawyer, freedom-fighter, classical artist and activist who was responsible for popularizing the dying art of Bharatanatyam in South India.

1920களில் தேவதாசி முறையான பொட்டுகட்டுதலை ஒழிக்க ஆவேசமாகப் போராடிய டாக்டர்.முத்துலட்சுமி ரெட்டி அவர்கள் உங்களைப் போலவே தேவதாசி முறையை ஆதரித்த சத்தியமூர்த்தி போன்ற பிராமண ஆதரவாளர்களைப்  பார்த்து, பாரம்பரியத்தைக் காக்க இவ்வளவு குரல்கொடுப்பவர்கள் ஏன் உங்கள் வீட்டுப் பெண்களை சதிர் ஆடவைத்து அந்தக் கலையை அழிந்துபோகாமல் பாதுகாக்கக் கூடாது என்று கேட்டது வரலாறா இல்லையா?

ஈ.கிருஷ்ண ஐயர் சதிர்-ஆட்டத்துக்கு பரதநாட்டியம் என்று நாமகரணம் செய்ய நேர்ந்தது எதனால்?

பாலசரஸ்வதி போன்றவர்களை விட்டால் பாரம்பரிய சதிர் ஆட்டக்காரிகளை வெறும் பரத்தையராக மட்டுமே வைத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள்தானே நீங்கள் சொல்லும் ghanavaans and dhanavaans? இந்த கனவான்ஸ் மற்றும் தனவான்ஸ் பெரும்பாலும் எந்த ஜாதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள்?

அறுபதுகளில், பிராமணக் குடும்பங்களில் அரைமணி நேரத்துக்குமேல் சங்கீதம் கேட்டால்  இது என்ன தேவடியாக் குடியாட்டம் பாட்டுக் கச்சேரி கேட்டாறது, இது ஏதோ ஒரு தேவடியா பின்னாடித்தான் போப்போறது பாத்துண்டே இரு என்று நமது பாட்டிகளும் கொள்ளுப் பாட்டிகளும் சொல்லிக் கண்டித்தது இல்லையா?

இந்திய அரசால் தடை செய்யப்பட்ட இயக்கத்தை ஆதரித்தால் தண்டனை உண்டு. இந்திய அரசால் தடை செய்யப்பட்ட உடன்கட்டை ஏறுதலை எட்ட இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கே சிறைத் தண்டனை இருக்கிறது. அந்த இடத்தில் கோவில்கட்டி தொழுவது தண்டனைக்கு உரிய குற்றம்.

தாரை தப்பட்டையையே funeral instrument ஆகக்கூறி குடும்பங்களுக்கு உலை வைக்கும் உங்களுக்குத் தெரியாத சட்டமில்லை. மேற்குறிப்பிட்டவை,  இபிகோவின் எந்த செக்‌ஷனின் கீழ் தண்டனைக்கு உரியவை? ஒன்றும் அவசரமில்லை சைபர் கிரைம் கமிஷ்ணர் சாரிடமோ அல்லது சஞ்சய் பிண்டோ சாரிடமோகூட கேட்டுச் சொல்லுங்கள். 

இளைஞர்களுக்கு அந்தக்காலத்து வரலாற்றைச் சொல்லுகிறேன் பேர்வழி என்று அத்தைப் பாட்டித்தனமாய்க் கதைவிட வேண்டியது. நான் எங்கே இதைப் படித்து, மென்னியைப் பிடிப்பேனோ என்று ஜகா வாங்கி அடுத்த நாளே டிஸ்கெளெய்மர் போட்டால் கடந்து போய்விடுவேன் என்கிற நப்பாசையா?

மியூசிகாலஜிஸ்ட் பத்மாசினி அம்மா அவர்களின் டிஸ்கி. 

My tweet on temple tradition and devdasi tradition or on the visvakarma tradition is a read only document. Don't try to comment on it unless you are a thorough scholar on the subject. 

ஓ நீங்கள் இஸ்காலர் அதனால்தான் இப்படிப் பேத்தி இருந்தீர்களா?

The tradition is not known to 99.999999% of the people who believe that they know. To the best of my knowledge its too deep to understand. Even people in their sixtees and seventies are not competent to discuss 

அப்படியென்றால் விரிவாக ரீல்விட்ட உங்கள் வயது என்ன 92ஆ

it right now on the basis of the surface level info or the reading material that would have been available over the past 150-200 years. It is far beyond and above the tormented cast system that we see today or believe as we have understood. For several years I have bottled the info and it was a spur of a moment that I have opened up a little.

ஜாதீய கொடுமைகளையும் தாண்டி தேவதாசி முறை புனிதமானது புனிதமானது புனிதமானது!

பட்டிணத்து பூதமான நீங்கள் இவ்வளவு சமாச்சர்ரங்களையும் பாட்டிலில் பூதமாய் அடக்கி வைத்திருந்தீர்கள். சரி அப்படி என்ன முகூர்த்தம் 02 டிசம்பர் 2012ல் மூடியை லேசாகத் திறந்து வெளியில் விட?

People are talking about 12-12-12 as the end, let that end be for a lot of mitigation of what are to be mitigated and surfacing and establishment of truth and the right things.

தேவதாசி முறை, குலக்கல்வி போன்றவற்றை ஒழித்த இந்த நாசகார உலகம் 12-12-12ல் அழிந்தபின் புது உலகம் மலர ஆசைப்படுகிறாரோ? புத்தம் புது பூமி வேண்டும் என்ற வைரமுத்து, பத்மாசினியிடம் பெரும் தாக்கத்தை உண்டாக்கியிருக்கிறார் என்று உணர முடிகிறது.

உங்களைப்போன்ற டுபாகூர்களின் கதை பரப்பலுக்கு எதிராக, வைரமுத்து போட்ட ட்விட் இது.
Om dhyouh Shantihi
Antariksham Shantihi
Pritvi Shantihi
Apa Shantihi
Oshadaya Shantihi
Vanaspataya Shantihi
Vis've devah shantihi
Brahmah Shantihi
Sarvam Shantihi
Shantireva Shantihi
Om Shanti Shanti Shantihi.

இணையத்தில் இருக்கும் தாய்லாந்து சாந்தி என்கிற ஒரு பிசாசையே எங்களால் சமாளிக்க முடியவில்லை. இவ்வளவு சாந்தி சொல்லி பயமுறுத்துகிறீர்களே அம்மா.

மேற்படி உளறல்களைக் கேட்டுக் குட்டிச்சுவர் ஆகாமல் தப்பிக்க வேண்டுமென்றால், தேவதாசிகளிடம் இருந்த நாட்டியக் கலை பற்றி ஆதாரபூர்வமாய் தெரிந்துகொள்வது நல்லது. ஆனால் அப்படிச் சொல்பவர்கள் ஒருபோதும் புலம்புவதில்லை ஈ.கிருஷ்ண ஐயர் போலவே தேவதாசி முறையை ஏற்காது ஆனால் அதன் நாட்டியக் கொடையை மட்டும் எப்படி விதந்தோதுகிறார் இந்த அம்மையார் என்று பாருங்கள்.

http://www.hindu.com/mag/2005/06/05/stories/2005060500250500.htm நன்றி இந்து நாளிதழ்.
CULTURE
Dedicated to dance
KAUSALYA SANTHANAM
Dancer Swapnasundari talks about the beauty of the Telugu devadasis' dance and her efforts to revive it.


Powerful Style: Swapnasundari strikes a pose.

WHEN she first saw the elderly devadasi Maddula Lakshminarayana perform, Swapnasundari was struck by the beauty of the dance and the talent of the performer. "Here was this woman, old and wrinkled, who without make up or adornment of any sort held us rapt with the power of her art," she says.Swapnasundari, who had trained in Bharatanatyam and Kuchipudi, became passionately involved in researching and rejuvenating the dance of the Telugu devadasis. Guided by the late poet-historian Arudra, who named it "Vilasini Natyam", she sought them out. "I felt that this art which was covered in layers of neglect had to be dusted and chiselled."
Enormous repertoire
That was in 1994. For the past few years Swapnasundari, who heads the Kuchipudi Dance Centre in Delhi, has been giving performances in this style. "We have revived the tradition of performing during the Brahmotsavam celebrations at the 400-year-old Ranganathaswamy temple in Hyderabad," she says. The devadasis, who belong to a professional group of performers called Kalavanthulu, were for centuries an intrinsic part of temple rituals. They had an enormous repertoire that provided for their temple, court and public entertainment traditions.
These women solo performers had been swept into oblivion after 1947 when the custom of dedicating devadasis to temples was abolished. "The Devadasi Act of 1929, which was initiated for the abolition of the dedication of devadasis to temples, put them in a deep freeze. But their power of recall was astonishing. I found there was enough material to be formatted into a concert programme after giving it a certain amount of polish for the stage. In Pudukottai, the work of the Devadasis was collated and it became Bharatanatyam. But this did not happen to the Telugu devadasis. I wanted to salvage it first and then collate it."
But it was not an easy task. Many of the performers did not want to be identified as belonging to this group as it had brought them disrepute. The family members too wanted to keep their identity under wraps.
There are certain features in the style that she finds particularly appealing. "I love the way the dancers hold their body and their comfort level in all aspects of dance." Both sringara and Bhakti elements are strong in the padams and javalis and the Parijatham is riveting. "The Nritta appears softer and rounder than in Bharatanatyam and Kuchipudi. But it is very difficult to meet its demands," she says.Its own idiom
The devadasis were taught not in the linear mode but in the circular mode where in the course of a day, they would have lessons in music, Sanskrit and Telugu, then learn snatches of abhinaya before going on to the recitation of slokas. The artistes are very strong in abhinaya. "Some dancers have approached me in order to learn abhinaya. But the style has its own idiom. I'm prepared to share all of the art but it cannot be learnt piecemeal."
In her recitals, Swapnasundari demonstrates the rati hastas (hand gestures) through which the unbridled eroticism of many of the padams is expressed. Asked whether these evoke criticism, she says rather sharply, "Bhakti and rakti are equal in status to reach salvation. A certain class of people is perhaps uncomfortable with it. But how many would have understood if I had not explained the rati hastas? There is hypocrisy in our society. If the song is in Sanskrit and the viewers cannot understand the words, they won't mind. Generally, viewers are amazed that sexual motifs can be so beautiful and artistic. While the motif of eroticism has been commented upon, it has not been adversely commented upon."
Raw deal
Swapnasundari's eyes glitter with rage when she talks about how the devadasis received a raw deal from society. "She was the Nithyasumangali whose help was needed for auspicious occasions such as the threading the black beads for the mangalsutra. But society has exploited her at every stage. Their plight after 1947 was dreadful. Many have been almost reduced to begging. I have offered to bring them to the city and help them become dance teachers at schools but the Kalavanthulu Sangam has taken a contract that they will not sing." And how well does she think this dance can be perpetuated? "I have four to five pupils who are in the performance stage. I have confidence in their ability."
As for recognition for this form, she feels it has enough going for it. "The artistic arsenal of this style is so powerful I don't have to wave a flag for it," she replies with quiet assurance.


இந்த கட்டுரை சகல விதமாகவும் எந்த தளத்தில் பேசுகிறது?தம்மை மியூஸிக்காலஜிஸ்ட்டாய் அறிவித்துக்கொள்ளும் பத்மாசினி எழுதி இருப்பது, இதனுடன் ஒப்பிட்டாவது பார்க்கத் தகுதியானதா?

கலை ரீதியாக இசை நாட்டியம் என ஒரு காலத்தில் வழங்கிய தேவ தாசிகளை காலம் போன போக்கில் வெறும் வேசிகளாக மாற்றிய அவலத்தை , வரலாற்று ரீதியாக தேவதாசி பாரம்பரியம் எனும் கொடுமையை ஒழிக்க எத்துனை பேர் எவ்வளவு தீவிரமான போராட்டங்களை நடத்தவேண்டி இருந்தது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள ஆர்வமிருப்போர் கீழே உள்ள கட்டுரையைப் படிக்கலாம். 

ராஜபாளத்தில் இருக்கும் ராஜு கல்லூரியின் வரலாற்றுத் துறை தலைமைப்  பேராசிரியரும் கல்லூரியின் தலைவருமான டாக்டர்.வி.வெங்கட்ராமன் அவர்களிடம் அவரது இரு பகுதி கட்டுரையை, இணையத்திலும் சின்மயி விவகாரம் - மறுபக்கத்தின் குரல் என்கிற புத்தகத்திலும் முழுமையாய் வெளியிட்டுக்கொள்ள விழைவதைக் கூறினேன். தாராளமாய் பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள் என்று அனுமதி அளித்த அவருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி.
Dravidian Press on the abolition of DEVADASI SYSTEM in the Madras Presidency 1927-1949(Part-1) -Dr.V.Venkatraman
Devadasi’ is a Sanskrit word that can be split into ‘deva’ means God and ‘dasi’ means female slave. It gives literal meaning ‘a female slave or servant of God’. It was a religious practice found among the Hindu especially in Southern parts of India; whereby at puberty,a
girl was married-off to a deity of a temple. After the dedication ritual, the girl becomes acolyte at the temple.
The institution was called Devasasi system and the women in the profession were called Devadasis, dasis and devaradiyars in Tamil Nadu.1 From generation to generation this was their profession and a daughter of a devadasi had to become a devadasi.
Every temple of repute in South India had its troop of these women. Every day they had to attend deeparadhana in front of the deity at sunset, singing hymns in praise of the deities, dancing before the idol and follow with the processional deity carrying the holy light and by singing and dancing.2 For dedication, the girl before puberty had to go through several rituals in the temple.
The priest would tie the tali3 around her neck on behalf of the God. This ceremony was called pottukattuthal. Symbolically she was bonded in marriage with a God and it was her chief duty to dance and sing before him to please him.
The dedication of girl to the god was justified for the following reasons: a) if the parents were childless, they vowed to dedicate their first child, if it happened to be girl, b) if there were no sons in the family, the girl child was dedicated and could not marry, as she became a son for the family (earning the family’s livelihood), c) another economic reason contributed to the dedication is that if the girl’s family had some property, the family ensured that it stayed within the family by turning the girl into ‘son’ by dedicating her.4
The dasi could never become a widow, she was considered as nithyasumangali. Devadasis were the only women in India who enjoyed the privilege of learning to read, to dance and to sing.5
They were given high respect in the society in the beginning. For their duties, they were paid by the temples depending on the wealth of the temple. In certain cases they were awarded inams6 in the form of land and revenue.7
Originated with the noblest motives, the institution had gradually degenerated into something, highly objectionable. Because of the inadequacy of the emoluments, the devadasis started practising prostitution.
It constituted a significant source of income to the families of their origin. Priests, brokers and other groups had vested interest in the continuation of the system.8 The orthodox Hindus paid much interest in the survival of the system for their selfish motives. The government tried to put some restrictions by enforcing the new laws in the end of the nineteenth century. But it was not able to stop this practice.
Mysore Instance
In 1909, the Government of Mysore introduced a Bill to abolish the devadasi system in its jurisdiction. Initially the Government of Mysore appointed a committee of religious pandits and educationists to ascertain whether the devadasi system had any religious sanctions.
The press in Tamil Nadu praised the efforts taken by the Government of Mysore and that should be followed in Madras also. The United India and the Native States welcomed the measures taken by the Government of Mysore for the better future of the women kind.9
The Madras Standard expressed its opinion that the temples of Gods did not stand in need of the services of the Devadasis, thus the Government could enact the legislation without any hesitation.10The Wednesday Review wrote that the Government of Mysore deserved its heartiest congratulations and remarked that it was pity that there should be any difference of opinion in abolishing the devadasi system in Madras.11 After getting response from the religious pandits that there was no such sanction from Hinduism was in vogue, the Government of Mysore issued an order debarring devadasis from rendering any temple service in their state.12

The press in Tamil Nadu voiced the opinion that the Government of Madras should follow the Mysore precedence.
Role of Central Legislature
With regard to the abolition of Devadasi system, the Central Government had notified the signing of the International Convention on Suppression of Immoral Traffic in Women and Girls on behalf of the concerned Provincial Governments.
Hari Singh Gour had a great role to play in its enactment. In 1912, three Bills to suppress prostitution were brought for further scrutiny and discussions by Dadhabai, Mudholkar and Madge. Again in 1922, Gour moved a resolution in the Madras Assembly for the abolition of devadasi system.13
The Stri-Dharma hoped that the members of the Legislative Assembly would use their powers in support of the Bill, and it trusted that he Bill would become law very soon.14 In 1927, V.Ramadoss Pantulu moved a resolution in the Council of State at Simla for introducing a legislation to prohibit the practice of dedication of minor girls to the temples. Being a religious matter, the Government did not accept this resolution.15
Justice Ministry
The Ministry of Justice Party took strong measures against the Devadasi system which was practised freely in Tamil Nadu. The Swadesamitran, from Madras acknowledged the measures taken by the Justice Ministry against the Devadasi system.16
The devadasis numbered more in Tamil Nadu than in North India. They were considered a menace for the social interaction on various grounds.17 It was calculated that there were more than two lakh devadasis living in Madras State alone.18 The government realized that it was essential to rescue thousands of young innocent women from immorality and vice from long invalidity, suffering diseases like gonorrhea and syphilis.19
Role of Muthulakshmi Reddy
Muthulakshmi Reddy, the Deputy President of the Madras Legislative Council decided to wage war against the Devadasi system. She introduced a resolution on 5th November 1927, demanding the Government of Madras to recommend the Government of India to craft legislation at a very early date to put a stop to the practice of the dedication of young girls and young women to Hindu temples for immoral purposes under the pretext of caste, custom or religion.20
The Non-Brahmin Youth wrote in support of the Bill. It said that the Bill would evoke much discussion.21 It added that her enthusiastic campaign for ending the Devadasi system met splendid success. More harm was done to people and to God by the persistence of the old order than by the traditional stage to which the office of the dancing girl was abolished.
It conveyed its heartiest congratulations to her on the passing of the resolution.22 Gandhi rendered his whole hearted support to her attempts through his weekly Young India.23 The liberal press in Tamil Nadu carried the news of Gandhi’s support to capture the mass support for the reform.
As said by the paper, the resolution was supported by many members of the Council. It was considered as a clear verdict and right path for the abolition of Devadasi system. But the orthodox leaders like S. Satyamurthi tried hard to save the existing system. Satyamurthi propagated anti-bill feelings among the conservatives.
He argued against the Bill that the devadasis were the custodians of the traditional Indian Arts. To reply the argument of Satyamurthi, Muthulakshmi Reddy spoke in the Legislative council “if such a caste was indeed necessary and since the Isai Vellalas(devadasis) had done it for so long, why don’t the Brahmin women take over from then on?”24 The Stri-Dharma wrote in support of her argument and the Bill that the men who signed with the devadasis were often honoured and respected members of society, the women were the sufferers. It called the devadasis innocent.25
The Kudiyarasu blamed the orthodox people for their conservative attitude against the good cause. It strongly asked a whipping question that if the Brahmins such as Satyamurthi believed this evil as religious oriented and a blessing, should it be impossible for them to cede this blessing to the women of their own community. 26
This question shattered the entire province. It also condemned the conference organized by the orthodox section against the abolition of the Bill held in Tiruchirappalli in order to make the people aware of the evil.27
The Government of Madras without trying to solve the problem, simply communicated the resolution to the Government of India.
It was then referred to a select committee. It took almost a year for Muthulakshmi Reddy to obtain sanction to introduce the Bill in the Madras Legislative Council.28 In the meantime, she made several efforts regarding the abolition of the Devadasi system. As the resolution, Muthulakshmi Reddy symbolically appeared more or less similar to the resolution that was moved by V. Ramadoss Pantulu earlier in the Central Legislative Assembly on 12th September 1927, the Government of India kept it aside as a further step in the same direction. The Government of Madras also felt that it was an all India issue.
Amendment to the Hindu Religious Endowment Act
At this juncture, Muthulakshmi Reddy introduced a Bill for the amendment to the Hindu Religious Endowment Act in 1929 to grant pattas to the devadasis thereby free them from the obligation of temple service.29 The Bill faced both support and opposition. The opposition mostly came from the orthodox Hindus and even from some devadasis. A number of protest meetings were organized by them throughout Tamil Nadu.
On the other side, her Bill invited innumerable letters and laurels and salvoes from the individuals, recognized social reform associations as well as other public bodies from the Madras Presidency. She wrote number of articles about the problems faced by devadasis and tried to enlighten both men and women about the devadasi community.30 Most of the liberal papers republished her articles to enlighten the society. 
At a meeting held at Thiruvavaduthurai near Thanjavur in December 1927, R.Rajarathinam Pillai, a famous Nathasuram musician from Isai Vellala community challenged the orthodox people and voiced that if the devadasi system would be maintained in the near future;
Tamil Nadu would witness a whirlpool of human blood. This spirited news ornamented the columns of the Swadesamitran. The paper urged the public to react against the existing evil by supporting the Bill.31 Due to the support of the public and the press, the Bill was passed in February 1929.32
Immoral Traffic – Prostitution: Dravidian Press on the abolition of Devadasi System in the Madras Presidency (1927-1949) Part II
Jul272012
- Dr.V.Venkatraman*

Viscount Goschen, the Governor of Madras and Baron Irwin, the Governor General gave their assent to the Bill on 13th May 1929. By the Act, the Provincial Government was entrusted with the responsibility to have control over the management of the temples for the good of public. With the help of the Act, the devadasi community developed a sense of self-respect and dignity and the community itself understood the evils of the system.
Devadasi Bill Again
During the time, V. Ramadoss Pantulu withdrew his resolution on the abolition of Devadasi system from the Central Legislature. The press in Tamil Nadu continuously cried to abolish the evil enduringly.
The Kudiyarasu exposed wretchedly about a marriage procession where the devadasi ladies sang and danced. It also pointed out that number of Brahmin women joyfully watched their performances and the paper questioned, “Why were these Brahmin ladies not in a position to understand the pains of devadasis? Which sastra allowed such sadist attitude?” These whipping questions touched the sentiments of the people. This paper stated that such incidents would create opportunities for people like Miss Mayo to write about India decisively.
The Stri-Dharma urged that nothing less than burning sympathy for the victims, the devadasis and their offspring-would win victory in such a cause. The reformers should need the chivalry of soul in men and women if we were to win in this struggle. It also published the article of Muthulakshmi Reddy on devadasi system in support of the Bill.
Boosted by the public opinion in favour of the abolition of the devadasi system, Muthulakshmi Reddy introduced Prevention of Dedication of Hindu Temples Bill in the Madras Legislative Council on 24th January 1930. After making certain modifications by the Select Committee the Bill was circulated for the purpose of eliciting public opinion. At this juncture, the press in Tamil Nadu involved in propaganda for creating awareness and generating public opinion in favour of the Bill. The Kudiyarasu pointed out that it was funny to seek public opinion for long time debated Bill. Apart from that it published and circulated the leaflets, which contained the articles of Muthulakshmi Reddy. It published the supporting stands of various organisations and associations for the Bill regularly to seek others support and boost up the passing of the Bill. 
This paper published a matter under the headline ‘opinion of E.V.R. in support of the Bill’ that the devadasis were suffering a lot from the venereal diseases, the forthcoming act would block the means of prostitution and the government should not give up its aim fearing of the sastras. It endorsed its full-fledged support to the Bill. It published an article based on spiritual research. In the article, it revealed that Sundaramurthy Nayanar, a Sivaite leader of the past times himself recognized the abolition of dedication of women to the temples, and it raised a question why were the modern Sivaites were not ready to accept the reform. This article created an overwhelming response among the public.
At the same time Margret Cousins, Secretary of Women’s India Association observed that there was no need for the circulation of the Bill. In support of this Bill, the Indian Ladies Magazine made public the resolution passed in the fifth All India Women’s Conference meeting held at Madras in November 1930 that pleading the people to boycott these temples where the devadasi service was still admitted and to prevent the dedication of girls to temples by punishing the culprits. The announcement for boycotting the temples was a revolutionary move.
The efforts of the press created full fledged support among the public for the passing of the Bill. Knowing that, the government was prompted to take an urgent and effective step expeditiously. In the mid-half of 1930, the Government of Madras issued an order to the effect that the dedication of women to the temples was abolished by the law. The dedication of minor girls to the temples was considered as a crime. In the same year, Travancore State also abolished the evil system. It was observed that the order of Madras Presidency was unable to root out the devadasi system thoroughly. With the support of the Brahmins and the temple trustees the evil found its survival. Before the issue of the order Muthulakshmi Reddy resigned from the council due to the arrest of Gandhi. She continued her work of the council for the above purpose.
All India women’s Conference appealed to the Hindu Religious Endowment Board of Madras to call upon all trustees of the temple under its jurisdiction totally to eradicate the devadasi service and the ceremony of dedication of girls in such temples by issuing an order. The Stri-Dharma published this matter in order to root out the system thoroughly. Even the Anandha Bodhini, one of the conservative papers of Madras expressed its positive observation regarding this matter. It observed that the devadasi system was bad omen for the Hinduism, the existence of the evil would result in moral degeneration of the youth and this evil made our country head-down in the international arena. 
Even after the resignation from the Council, Muthulakshmi Reddy didn’t renounce her efforts. She wrote a letter to C. Rajagopalachari, the leader of Tamilnadu Congress Committee. In the letter, she expressed that the dedication of girls to the temple was a social sin exactly as growing palm trees for the production of toddy. The Anandha Bodhini allotted its columns for publishing this letter. Rajagopalachari wrote to Muthulakshmi Reddy that he was over burdened with other matters and had no time to take up the question of devadasis. Thus, he showed that he was not interested in such efforts. 
In the mean time, Maharaja of Bobbli, the Premier of the Madras Presidency attended a public meeting, in which the devadasi women performed dance feast. Muthulakshmi Reddy criticized this occurrence. Krishna Iyer, the orthodox leader targeted her for her positive efforts through reports. He said that the system should be allowed to exist until other girls would be trained to perform the dances. Hearing this, she criticized his view by asking a question if he was willing to transform other girls to devadasis. The Anandha Bodhini supported her efforts by publishing this virtual conversation between the two and requested the public to support her efforts. This paper further requested the parents not to force their girls into the evil. Even though there should be a punishment, the temple trustees did not care for the law, they conducted such pottukattuthal ceremonies freely in the rural areas. The paper advised the public to leave the evil, which was hated by Gandhi too. It further added that to restrict many venereal diseases, strict measures should be taken against the evil. 
The Kumaran published a Tamil song in 1931 titled ‘which is Hindu religion?’ In the song, it criticized the Hindu religion for the existence of the devadasi evil. In the same issue, the paper published a utopian story in which Hindu Devars and Nayanmars, Maulavis of Islamism and the Christian Saints assembled in a conference in the Heaven, in which they passed the Abolition of Devadasi Act. The paper finally asked a question why the orthodox people were not ready to accept the reform, which was accepted by the Gods too.
Movaloor Ramamirtham Ammal, born in a devadasi family, who came out from the evil bravely fought for the abolition of the evil and worked for the well being of escaped devadasis. She wrote a book ‘Dasikal mosavalai allathu Mathi Petra Minor’ (The Treacherous Net of Devadasis or the Minor Grown Wise). In this book, she dealt with the lives and struggles of devadasis. This book was a novel, based on self experience. It explained that the escaped devadasis came forward to establish a social organization for the benefits of devadasis. The book brought mass awareness among the public. The Kudiyarasu gave vivid advertisement for the book in order to propagate awareness. In an article in the paper, she asked a question if the dances and songs would be necessary for Gods in the Temples. The orthodox Brahmins argued that such ancestral jobs should not be left out. She condemned the views of Brahmins and asked them why they left their ancestral job of cattle rearing. The conservative arguments were waned by her question. The paper further advised the people to write their supportive opinions to the editor in support of the reform. It created public support for the abolition of the evil.
The Stri-Dharma noted that in the Princely State of Pudukottai abolished the devadasi system by amending the Hindu Laws of Inheritance so as to benefit the female heirs in the family. It wholeheartedly welcomed the abolition and it insisted that its readers might know that a similar Act was passed in the Madras Legislative Council as an amendment to the Hindu Religious Endowment Act, but it was very regrettable that even in the city temples, service by the devadasi maids was allowed to go on owing partly to the non-interference policy of the government, and partly to the ignorance of the mass and the apathy of the so-called educated class among us. Thus the paper asked its readers to be aware of the use of the existing laws regarding female emancipation.
The above paper reproduced the presidential address of Muthulakshmi Reddy in the Andhradesa Kalvanthula Conference held in Tenali on 13th August 1932. Her address elaborately discussed the evils and the devadasi system, the Legislative efforts taken to abolish the evil and the role of the public to be played in this issue. Further she strongly suggested that without the public support a reform could not be made. She appealed to the mothers not to dedicate their female children to the Hindu temples. The paper published this for raising the public support in favour of abolishing the devadasi system.
The Grihalakshmi was continuously insisting in its articles about the abolition of devadasi system. On 7th August 1939 a new Bill related to the abolition of devadasi system was introduced in the Madras Legislative Council by Mrs. Ammanna Raja. She requested to send the Bill for the consideration of the select committee. But C. Rajagopalachri, the Premier of Madras Presidency announced that the Bill should be circulated for gathering public opinion. The said paper strongly condemned his announcement and negative attitude towards the emanci-pation of women.The Bill had the provisions for the abolition of dedication of women, reorganization for the marriage of devadasis, the property rights to the children on the devadasis, and the arrangements for receiving their duo share from the temple revenue even though they left their service. After public circulation, the Bill was sent to the select committee consisting of eight members, among them three were women. The Giruhalakshmi registered its thanks for the papers which supported the Bill.
It also published letter of Muthulakshmi Reddy regarding devadasi system. She pointed out that the dedication of girls over the age of eighteen years was performed secretly; it exposed the failure of reform acts. She sought the support the parents of girls until the evil thoroughly abolished. She noted that the legislations would create the external changes only whereas the internal change could be created only by awareness. In the same issue, it published a photo of devadasi female children with the caption “Oh, Society, Protect us”. It created sympathy among the readers. It also published a photo of a devadasi young girl with news about her. She was 17 years old. She was forced to pottukattuthal ceremony and then to prostitution. She was affected by many venereal diseases. After escaping from such premises she was admitted in the hospital. After three years of continuous treatment she was rescued and now admitted in an orphanage. The photo and the news about the devadasi girl created strong opinion against the evil. Most of the people expected that the bill would be passed earlier; the Second World War put a hurdle on the way. All the efforts ended in vain. During the Ministry of O.P.Ramasamy Reddiyar, another Bill was introduced by Dr.Subbarayan on 9th October 1947 in the Madras Legislative Assembly to abolish the devadasi system. The Bill was sent to select Committee under the chairmanship of Mrs. Ammanna Raja. After the committee stage, the Bill became Law on 17 January 1948 and called Act No. XXXI of 1947. It was also known as Madras Devadasis (Prevention of Dedication) Act, 1947. According to the Act, all forms of devadasi system were abolished in the Madras Presidency.
Devadasi Abolition Act is the important social legislation regarding the emancipation of women. The reformers found a lot of hurdles to enact this legislation and implement. To avoid the unnecessary problems, the Government of Madras tried to appease the orthodox people by following its escaping mechanism called ‘religious neutrality’. Most of the papers requested the government to keep the policy away for the good things to be done. Eventhough the conservative press made negative efforts against the Legislations; the majority of the papers defended them with social conscience. Thus, the press justified the right things, persuaded the government for them and stimulated the public for the noble cause regarding the emancipation of women. The Ananda Bodhini observed an important thing “The government should stop the inhuman activities in the society even though it assured not to interfere in the social matters. Why doesn’t the government go for abolition of the evils which humiliated the children and the women for a life time? Our leaders must pass the resolution by which the government should be stimulated and sent them to it.” This observation exposed the positive dimensions of the press in Tamil Nadu. The Dravidian Press of the said period voluntarily came forward to suppress the evil practice of Devadasi system, practicised for over many centuries in the Madras Presidency and advocated the principle of liberating the victimised women ‘dasis’ from the cultural backwardness.
* Dr.V.Venkatraman is the Principal and Head of Research Centre in History in Raju’s College, Rajapalayam, Tamil Nadu]

தென்னிந்தியாவின் சாதிகளும் பழங்குடிகளும் என்கிற எட்கர் தர்ஸ்டன் எழுதி 1909ல் பதிப்பிக்கப்பட்ட ஆவணம்,  ஏழு 500 பக்க புத்தகங்களாய்   http://www.ebooksread.com/authors-eng/edgar-thurston/castes-and-tribes-of-southern-india-volume-2-ala.shtml இணையத்தில் இலவசமாய் கிடைக்கிறது. இந்த சுட்டியில் இருக்கும் எண்ணை மட்டும் மாற்றி ஒவ்வொன்றையும் தரவிறக்கிக்கொள்ளலாம்.

2ஆம் பாக புத்தகத்தில் பக்க எண் 125லிருந்து 153 வரை தேவதாசிகளைப் பற்றி எழுதப்பட்டு இருக்கிறது.  அதிலிருந்து சில பக்கங்கள்.
//ஒட்டு மொத்த தமிழர்களுக்கு எதிரானவள், ஒரு குறிப்பிட்ட சாதித் திமிர், மீனவர்கள் குறித்து தரக்குறைவாகப் பேசினேன் என்று பலரும் தங்களுக்குத் தோன்றிய வகையில் மனம் போன போக்கில் குற்றச்சாட்டுகளை அள்ளி வீசினார்கள்.//

குறைந்தபட்சம் நான் அப்படிச் செய்யவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

மண்குதிரை உபயம்:

நாராயணசாமி ஐயர் ‘ஸ்மார்த்தா’ வகுப்பைச் சேர்ந்தவர், Mulukanadu subcaste. புதுக்கோட்டை மன்னரிடம் வேலை பார்த்தவர். தனிச் செல்வாக்குடன் வலம் வந்தவர். இவரது குடும்பம் புதுக்கோட்டை சமஸ்தானத்தில் பெரும் மதிப்பிற்குரிய குடும்பமாக திகழ்ந்தது.

நாராயணசாமி ஐயராக இருந்தாலும் இசைவேளாளர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த சந்திரம்மாளை மணந்தார்

முத்துலட்சுமி அம்மையார் நாராயணசாமி ஐயரின் மகள்.முத்துலட்சுமி அம்மையார் பிரம்மஞான (தியோசோபிகல் சொசைட்டி) சபையில் மூடநம்பிக்கை, அர்த்தமற்ற சடங்குகளைத் தவிர்த்து 1914-இல் டாக்டர் சுந்தர ரெட்டியைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். அதனாலேயே அவர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி என்று அழைக்கப்பட்டார்.


மனைவி இறந்த பிறகு குழந்தைகளை பார்த்து கொள்ள தேவதாசியை வீட்டில் வைத்து கொண்டார் என்பதற்கும், திருமணம் செய்து கொண்டார் என்பதற்கும் ஆயிரம் வித்தியாசங்கள் உண்டு.அவருக்கு பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு சொத்திலோ,பெயரோடு சேர்த்து கொள்வதற்கோ அனுமதி கிடையாது (நீதிமன்றங்களும் அவற்றை உறுதி படுத்தியுள்ளன ) மதுரை ஷண்முக வடிவுவின் மகள் தான் சுப்புலட்சுமி அதே போல் சந்த்ரம்மாவின் மகள் தான் முத்துலட்சுமி .அதனால் தான் தீவிர வெறியோடு தேவதாசி ஒழிப்பு சட்டத்திற்காக போராடினார். வேண்டுமானால் உங்கள் சாதி பெண்களை தேவதாசி ஆகுங்கள் என்று சத்தியமூர்த்தி ஐயரை பார்த்து சவால் விட்டார்கள் .அவர் ஒடுக்கப்பட்ட சமுதாயம் அல்ல எனபது முட்டாள்தனத்தின் உச்சம்

comment >>> பூவண்ணன் on April 25, 2012 at 5:26 pm >>

The Devadasi (Young India 29th August 1929)

THE DEVADASI SYSTEM Harijan, 15-9-1946

In calling them Devadasis we insult God Himself under the sacred name of religion; and we commit a double crime in that we use these sisters of ours to serve our lust and take, in the same breath, foul as it is, the name of God. To think that there should be a class of people given to this kind of immoral service and that there is another class of people in this country who perpetuate the continuance of such a system, makes one despair of life itself Speech At Mayavaram 
The Hindu, 15-9-1927

The third thing I want to talk to you about is Devadasis. Friends, I understand there are some of these sisters here. I consider the occupation of Devadasis to be immoral. They ought not to be found in that occupation. I see you have got your women’s club or association. It is your first duty to look after these unfortunate sisters. If you band yourselves together and carry on an agitation in this matter, you can compel the men and women of Coimbatore into their duty in this regard. You must take into your hands reforms of this character. You have heard the name of Dr. Muthulakshmi of Madras. She is your representative in the Madras Legislative Council. She is even its Deputy President. I had a long chat with her. Her view is, and others also think, that It is now high time to combat this serious evil of Hindu society 
Speech At Women’s Meeting Coimbatore (19th October 1927)

தேவதாசி விண்ணப்பம் - குடிஅரசு - துணைத்தலையங்கம் - 30.10.1927

தேவதாசி ஒழிப்புச் சட்டம் - குடிஅரசு - தலையங்கம் -23.03.1930
http://periyarpesukirar.blogspot.in/2011/07/blog-post_22.html

டாக்டர் புருனோ உபயம்:

மருத்துவர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி புதுக்கோட்டைக்காரர். அவர் தந்தையார் திரு.தட்சிணாமூர்த்தி பிள்ளை. தாயார் சந்திரா அம்மையார். இவர்கள் இருவருமே இசை வேளாளர்கள். முத்துலட்சுமி பிறந்த ஓரிரு ஆண்டுகளில் அவர் தந்தையார் மறைந்தார். விக்கிபிடீயாவில் குறிப்பிட்டு இருக்கும் திரு.நாராயண சுவாமி இவர்கள் குடும்பத்தை இதன் பின்னர் ஆதரித்தவர்.இந்த திருமண உறவில் பிறந்த இவரது சகோதரி நல்லமுத்து அவர்கள் பின்னர் ஆங்கில இலக்கியம் படித்து லண்டன் சென்று மேற்படிப்பு படித்து குயின்மேரி கல்லூரியில் முதல்வராக இருந்தார். அவர்தான் நாராயணஸ்வாமி - சந்திரா அம்மையாரின் மகள்.அதில்முத்துலட்சுமியின் தந்தை எனக் குறிபிட்டு இருப்பது தவறு. முத்துலட்சுமி நன்கு படிக்கும் மாணவியாக இருப்பது கண்டு அவரது திண்ணைப் பள்ளி ஆசிரியர் திரு. பாலையா அவர்கள்தான் முத்துலட்சுமி தொடர்ந்து படிக்க ஊக்கமளித்தார். பின்னாட்களில் அவர் மன்னர் கல்லூரியில் சேரும் காலத்தில் திரு.நாரயணஸ்வாமி அவர் அங்கு சேர்ந்து படிக்கவும், வகுப்பு நடைபெரும் போது இவர் ஜன்னலுக்கு வெளியே ஒரு மாட்டு வண்டியில் இருந்து இவர் பாடங்களைக் கேட்கவும் மன்னரிடம் பேசி அனுமதி வாங்கினார். பதிவர் புதுகை தென்றல் ஆசிரியர் பாலையாவின் நெருங்கிய உறவினர். மேலும் தகவல்களுக்கு அவர்களைக் கேட்கலாம். இதற்கும் முன்னதாக தவறான தகவல் இருக்கும் இந்த விக்கி பக்கத்தை எப்படி நீக்குவது அல்லது பிழை திருத்துவது?
அந்த முத்துலட்சுமி அம்மையார் தான், மருத்துவம் படித்து, இந்தியாவின் முதல் பெண் மருத்துவர் என்ற பெருமையையும் பெற்றவர். அவரோடு படித்த ஒரு ரெட்டியார் சமூகத்து இளைஞரின் வற்புறுத்தலின் பேரில், தன்னுடைய சுதந்திரத்திற்கும், சமூகப்பணிக்கும் எந்தவித்தத்திலும் இடையூராக இருந்து விடக்கூடாது என்ற வாக்குறுதியின் பேரில் திருமணம் செய்து கொள்ள அது முதல் அவர் பெயருக்கு பின்னே ரெட்டி வந்து உட்கார்ந்து கொண்டது.
அவர்தான் இந்தியாவில் முதல் முறையாக சட்டமன்றம் சென்ற பெண்ணுமாவார். பெண்களுக்கு பொட்டு கட்டும் நடைமுறைக்கு எதிரான சட்டம் இயற்றும் தீர்மானத்தை அவர் கொண்டு வந்து சட்டசபையில் பேசும் போது, அப்போழுது தமிழக காங்கிரஸ் கட்சி தலைவராக இருந்த சத்தியமூர்த்தி என்ற பிராமணர், அந்த சட்டத்திற்கு எதிராக கடுமையாக வாதாடினார், ஒரு கட்டத்தில் ஆண்களுக்கான வடிகாலுக்கு இது மாதிரி ஒரு கட்டமைப்பு தேவை என்று சொல்ல, அப்படியானால், உங்கள் பிராமண சாதி பெண்களுக்கு பொட்டு கட்டி ஊருக்கு விருந்து வையுங்கள் என்று சொல்லவும் தான்.... அவர் அமைதியாகி அந்த சட்டம் நிறைவேறியது.
அதேப் போன்று சாரதா சட்டம் என்ற இள வயது திருமண தடைச் சட்டம் கொண்டுவந்ததிலும் அவரது உழைப்பு மிகப் பெரியது.
அது போல இன்றைக்கும் பல லட்சம் பேருக்கு உயிர்ப்பிச்சை அளித்துக் கொண்டிருக்கும் உலக அளவில் பிரசித்தி பெற்ற சென்னை அடையார் புற்றுநோய் மருத்துவமனையும் அவரது முயற்சியாலேயே தொடங்கப்பட்டது. சென்னையில் முதல் முதலாக பெண்களுக்கென்று பிரத்தியேகமாக அரசு மகளிர் மருத்துவமனையையும் அவரது அயராத முயற்சியினாலேயே தொடங்கப்பட்டது.
Bruno-Mascarenhas JMA