Tuesday, December 15, 2015

ஜெயகாந்தன் நினைவுகள்

1981-82. ஆழ்வார்ப்பேட்டை சபை களைகட்டி எல்லோருக்கும் சுதி ஏறியிருந்தது

அப்போதுதான் கணையாழியில் எழுதத் தொடங்கிருந்த இளைஞருக்கு இலக்கிய மற்றும் சிறு பத்திரிகை வரலாறெல்லாம் தெரியாது. அவரைப் பொறுத்தவரை கணையாழிதான் முதலும் இறுதியுமான ஒரே இலக்கியப் பத்திரிகை. அதற்கு ஒரே காரணம் அவரது சிறுகதை கணையாழியில் வெளியாகி இருந்தது மட்டுமே.

அளவுக்கு மீறி ஏறிவிட்ட சுதியில் ஆர்வக் கோளாரில் ஜெயகாந்தனிடம் அவர் கேட்டார்.

ஜேகே நீங்க ஏன் கணையாழில எழுதக் கூடாது.

*பீப்*ர்! ஒரு தடவை உங்களை மாதிரி நண்பர்களோட மெரினா பீச்சுக்குப் போயிருந்தேன். அங்க ஒரு ரிக்‌ஷாக்காரன் செம போதைல தள்ளாடிகிட்டு இருக்கான். உள்ள போனது கபகபனு எரியிது. அந்த நேரம் பார்த்து, சுண்டல் விக்கிற பையன் இவன்கிட்ட நூலை சுத்தி பொட்டலத்தைக் குடுத்துட்டுப் போயிட்டான். இவனா அதைத் தள்ளாடிகிட்டே பிரிக்கிறான் பிரிக்கிறான் இருட்டு வேறையா இவனால அதைப் பிரிக்கவே முடியலை. அப்ப அவன் கடுப்புல சொன்னான்.

இது ஒரு சுண்டலுப் புண்ட
இதுக்கு ஒரு பேப்பரு புண்ட
அதுக்கு ஒரு நூலு புண்டை

அது மாதிரி *பீப்*ர்!

அது ஒரு கணையாழி புண்ட
அதுக்கு ஒரு கஸ்தூரிரங்கன் புண்ட
அதுக்கு ஒரு ஜெயகாந்தன் புண்டை தேவையா

சபை விழுந்து புரளாத குறையாய் நெடுநேரம் சிரித்துக்கொண்டு இருந்தது.

இது யாரையும் இழிவு படுத்தியதாக, யாரும் படம் வரைந்து பாகம் குறித்து, அதை டைட் குளோசில் ஸூம் செய்து பார்த்து யாரும் தவறாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை - கஸ்தூரிரங்கன் உட்பட. ஏனெனில் இது கஸ்தூரிரங்கன் காதுக்குச் சென்றபோது, அவரும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டு சிரித்தார்.

ஜெகே யோசித்து சொன்னதில்லை இது
ச்சும்மா ரிஃப்ளெக்ஸுல அடிச்ச சிக்ஸர்.