Sunday, February 21, 2016

மனதைத் திறக்கும் கலை - தி இந்து கலை ஞாயிறு பத்தி 14.02.16 (அசல் வடிவம்)


சமீபத்திய பெருமழைக்கு இரண்டு நாட்கள் முன்பாக, விமானத்தில் திருவனந்தபுரம் சென்றேன். பக்கத்து  இருக்கைக் குறுந்தாடி இளைஞர் கைபேசியில் வீடியோ பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார். அதில், பிரச்சாரகர் உக்கிரமாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பது, கண்ணோரம் தெரிந்தது. விமானப் பயணம் காரணமாய், அந்த இளைஞர் ஒலியைக் காதுக்குள் விட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஆகையால் அடுத்தவர் செவிப்பறைக்கு பெரிய பாதிப்பு இருக்கவில்லை. பிரச்சாரகருக்கு அந்த நெருக்கடியில்லை என்பதை அவரது வாயசைப்பிலிருந்தே உணர முடிந்தது.

இந்தக் காலத்து இளைஞருக்கு இவ்வளவு பக்தியா என்று வியப்பாக இருந்தது. ஏனெனில் நானறிந்தவரை, இணையத்து இளைஞர்களில் பெரும்பான்மை குருட்டு முரட்டு நாத்திகம். கொஞ்ச நேரம் கண்மூடிப் பிரார்த்தித்தவர், மொபைலை அணைத்துவிட்டுக் கண்களை மூடித் தூங்கத் தலைப்பட்டார். இளைஞரின் தூக்கத்தைக் கலைத்து கவனத்தை ஈர்க்கும் விதமாகக் கொஞ்சம் அதீத அசைவுகளுடன், என்னுடைய ஐபேடை எடுத்து,  சேமித்திருந்த இந்தக் கதையை மிக நிதானமாகப் படிக்கத் தொடங்கினேன். ஓரப்பார்வையில் இளைஞரும் படிப்பதை உணர முடிந்தது. படக்கென முகத்தைத் திருப்பி, இந்தாருங்கள் என்று ஐபேடை நீட்டினென். வெட்கச் சிரிப்புடன் வேண்டாம் என்று மறுத்தார். ஐபேடை எடுத்ததே அவரைப் படிக்க வைக்கத்தானே. தூண்டிலில் சிக்கியதை அவ்வளவு சுலபமாய் விட்டுவிட முடியுமா. பரவாயில்லை என்று, தலைப்பிலிருந்து படிக்க வசதியாய் முதல் பக்கத்துக்கு நகர்த்திக் கொடுத்தேன். குறுந்தாடி மேலே நகர்த்திவிட்டு இரண்டாம் பக்கத்திலிருந்து  படிக்கத் தொடங்கினார்.

நான் நகம் கடிக்காத குறையாய் நெளிந்தவண்ணம் இருந்தேன்.

படித்துமுடித்துவிட்டு என்னிடம் கொடுத்தார். கடிதம் கொடுத்த இளம் காதலன் போல உள்ளூர பரபரப்புடன் அவர் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

புரியவில்லை

நீங்கள் எந்த ஊர்

மார்த்தாண்டம்

இதில் என்ன புரியவில்லை

ஒரு ஆள் வீட்டுக்குள் போகிறான். நாய் வருகிறது.

பஞ்சம் என்கிற ஒரே ஒரு வார்த்தையைக் கூறினேன்.

இது தெரியாமல் போய்விட்டதே அல்லது அட்டா இதானா என்பது பொல கொஞ்சம் கூச்சத்துடன் குறுந்தாடி ப்ச்சே என்று இழுத்தது. அவருக்கு முழு கதையும் புரிந்துவிட்டது.

வீடியோவில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் பிரச்சாரகர், குறிப்பிட்ட சில வார்த்தைகளை மந்திர உச்சாடனம் போல திரும்பத்திரும்பப் பயன்படுத்துவதால் அடுத்து அவர் சொல்ல வருவது என்ன என்பது அந்த இளைஞருக்கு, அவர் சொல்லும் முன்பே எளிதாகப் புரிந்துவிடுகிறது.

வண்ணநிலவன் காட்டுவது புதிய களம். 80களில் பிறந்திருக்கக்கூடிய அவரது அனுபவ உலகத்தில் இல்லாதது. அவரால் கற்பனை கூட செய்து பார்ப்பது கடினம். காரணம், பொருளீட்டும் நிமித்தம் வானத்தில் பறந்துகொண்டிருப்பவர் அவர். பஞ்சம் காரணமாய், ஒரு ஊரில் ஒரே ஒரு மனிதனைத் தவிர ஒட்டுமொத்த மனிதர்களும் ஓடிப்போவதை அவரால் உணர முடிவது சிரமமே. எனவே அவருக்குக் கதை புரியாமல் போவதற்கான வாய்ப்புகளே அதிகம். அது மட்டுமின்றி, ஊன்றிப் படிக்காததும் மற்றொரு காரணம். விவரணைகளை விட்டுவிட்டு வெரும் சம்பவத்தை மட்டும் தொடர்வது. இதை வெகுஜனப் பத்திரிகைகள் வாசிப்பின் இலக்கணமாகவே ஆக்கிவிட்டன.

எழுத்தாளனால் அவன் காணாத உலகத்தின் பாத்திரமாய் எப்படி ஆக முடிகிறதோ அதே போல, தேர்ந்த வாசகன் அவனுக்குக் காட்டப்படும் உலகை, அதுவரை பார்த்திராத போதிலும் சட்டெனப் பிடித்துக்கொள்கிறான்.

ரசனை கூட ஒரு விதப் பயிற்சிதான். உடற்பயிற்சி செய்யத் தொடங்கும் முன் உடலையும் மனதையும் தயார் செய்து கொள்வதைப் போல இலக்கியத்துக்கும் சிறு முயற்சி, கொஞ்சமான எத்தனம் சிறிய மெனக்கெடல் தேவைப்படுகிறது. கதையின் சம்பவங்களைத் தவிரவும் கதா பாத்திரங்கள் எதிர்கொள்ளும் உணர்வுகளை, எழுத்தாளன் கோர்த்துச் செல்லும் விவரணைகளை, அவற்றின் நுட்பங்களை அதன் மூலமாக கதையை மனதில் உணரும் பயிற்சி. எழுதப்பட்டிருப்பதை வைத்து எழுதப் படாததை உணரும் ரசனை.

வண்ணநிலவன், ஒரு காக்கை குட்டிச் சுவரில் உட்கார்ந்திருப்பதை எழுதுகிறார். கதையில் கொஞ்ச நேரம் கழித்து, விரட்டினாலும் கொஞ்சம் தள்ளி உட்கார்ந்து பார்த்துக்கொண்டே இருப்பதை எழுதுகிறார். அவரது பாத்திரம் நான்கு நாள் முன் பார்த்த அதே காக்கையாக இருக்கக்கூடும் என்று எண்ணுகிறது. ஜனரஞ்சகப் பத்திரிகையின் ஆசிரியர், இது தன் வாசகனுக்கு அல்லது கதைக்குத் தேவையில்லை என்று நினைத்து நீக்கிவிடுவார். தேர்ந்த வாசகன், அதே காகத்தை நாயின் இன்னொரு வடிவமாக, காய்ந்த வயிறாக, பசி இயலாமை காரணமாய் மற்றவர்களைப் போல் தொலைதூரம் பறந்துவிட முடியாத கதை நாயகனின் பிரதிபலிப்பாக உணரக்கூடும். இந்தக் கதையின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் பஞ்சம் மெளனமாய் எதிரொலித்துக்கொண்டு இருப்பதைக் கேட்க மனதின் காதுகள் திறந்திருக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது.

கதையின் தொடக்கத்தைக் கவனியுங்கள். கதையின் முதல் வரியிலேயே கதையின் மையம் இருக்கிறது.

//நார்ப் பெட்டியில் கொஞ்சம் சுள்ளி விறகுகளைத் தவிர வேறே ஒன்றுமில்லை.//

ஒரு மனிதன் ஒரு காகம் ஒரு நாய். இவைதாம் கதா பாத்திரங்கள். இரண்டு வீடுகள்தாம் லொகேஷன். இவற்றை வைத்துக்கொண்டு எழுத்தில் ஒரு தேர்ந்த கலைப்படத்தைக் கொடுத்துவிடுகிறார் எழுத்தாளர்.

கலைஞர்களும் பிரச்சாரகர்கள்தாம். மனிதத்தின் உன்னதத்தை, கீழ்மையை அவலத்தை கையறுநிலையைக் காட்டி நம்மை விழிப்படையச் செய்பவர்கள்.

மத மற்றும் கட்சி கொள்கைப் பிரச்சாரகர்களின் இலக்கு கடவுளை கொள்கையை நோக்கி வாசகன் மனதைக் குவிப்பது. கலைஞனின் வேலை, தன் இலக்கைத் தானே கண்டடையும்படி மனித மனத்தை விசாலமாய்த் திறந்துவிடுவது. விமானத்தில் பயணித்த இளைஞரால், மதப் பிரச்சாரத்தைக் கேட்டுவிட்டு நிம்மதியாய்க் கண் மூடித் தூங்க முடிந்தது. சமூகத்தின் துக்கத்தைக் காட்டி நம் தூக்கத்தைப் பிடுங்குவதுதான் கலைஞனின் தலையாய காரியம்.

இனையத்திலேயே கிடைக்கிறது இந்தக் கதை. படித்துப் பாருங்கள்.

மிருகம் - வண்ணநிலவன் http://azhiyasudargal.blogspot.in/2010/11/blog-post_27.html 

நன்றி: தி இந்து 14.02.16