Sunday, May 8, 2016

சித்திரமாய்த் தீட்டப்பட்ட கதை - தி இந்து கலை ஞாயிறு பத்தி 08.05.16 (அசல் வடிவம்)

'நிலை' தலித் கிறித்துவக் குடும்பத்தைப் பற்றிய கதை. ஆனால் தலித் இலக்கியம் என்கிற வில்லை ஒட்டப்படாத கதை. கூர்ந்து படிக்காதவர்களுக்குக் கதையில் தலித் பற்றிய குறிப்பு எங்கே வருகிறது என்கிற வியப்பு மேலிடவைக்கும் அளவுக்குப் பூடகமாய் சொல்லப்பட்டிருக்கும் கதை. 

சிகரங்களைத் தொட்ட சிறுகதையாளர்களைப் போலவே பூமணி கதைகளின் தொனியும் பூடகமானது. ஏன் பெரும்பான்மையான பெரிய எழுத்தாளர்கள் கதையை நேரடியாகக் கூறாமல் பூடகமாகச் சொல்கிறார்கள் என்பது முக்கியமான விஷயம். 

ஒரு வாழ்வை சித்திரமாகத் தீட்ட முனைகையில் பல்வேறு கோடுகள் குறுக்குமறுக்காய் தீட்டப்பட்டுக்கொண்டே போகின்றன. அதுவரை அறைகுறையாய் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் கிறுக்கப்பட்ட கோடுகள் அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் ஓவியமாகிவிடுவதைப்போல வாழ்வின் குறுக்கு வெட்டில் முழுமையைக் கொண்டுவந்துவிடுவதில் விற்பன்னர் பூமணி. 

கதை, மைய சம்பவமான சர்ச்சுக்கு சென்று காணிக்கைக் கொடுத்துவிட்டுத் திரும்புவதிலிருந்து தொடங்குகிறது. ஆனால் அது அப்படிச் சொல்லப்படவில்லை. மைய பாத்திரம், சர்ச்சிலிருந்து குடும்பத்துடன் திரும்புவது மட்டுமே சொல்லப்படுகிறது. நினைவின் பின்னோட்டமாய் காலையில் பாஸ்டர் திடுதிப்பென்று வீட்டுக்கு வந்துவிட்டது கூறப்படுகிறது. அதைத் தொடர்ந்து சர்ச்சுக்கு செல்ல நேர்வது வரை ஒரே கோட்டில் சொல்லப்படுகிறது. இடையிடையில் எண்ண ஓட்டங்களில் கதை மாந்தர்களின் பின்புலம் துல்லியப்படுகிறது. அதற்குப் பிறகு கதையின் இறுதிப் பகுதியில் ஒரு முரணுடன் இலக்கணச் சுத்தமாய் முடிகிற கதை.

’நல்ல வேளை பழைய சோற்றை கொஞ்சம் முந்தியே சாப்பிட்டு முடித்திருந்தான்’ என்பது ஒரு தகவலாகவும் அவனது மன ஓட்டமாகவும் தொடக்கத்திலேயே கூறப்படுகிறது. 

’இந்த நாலு வருசமாக பாஸ்டரை இவ்வளவு கிட்டத்தில் பார்த்ததில்லை அவள்.’ என்று மனைவியின் பார்வையில் ’இடைவெளி’ துலக்கம் பெறுகிறது. 

இந்தக் கோடுகள் எல்லாம் சொற்பொழிவாகச் சொல்லப்படவில்லை சும்மா கரிக்கோட்டுத் தீற்றலாய்த்தான் தீட்டப்படுகின்றன. 

சர்ச்சுக்குக் காணிக்கை கேட்க வீடு தேடி வரும் பாஸ்டர், அலுவலகம் செல்பவனான ஜேக்கப், நிறைமாத கர்ப்பிணியாக நகரக்கூட சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அவனது மனைவி, பள்ளிக்குச் சென்றிருக்கும் பையன், வீட்டின் உள் அறையில் தூளியில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் குழந்தை, கதையின் பிற்பாதியில் ஒருசில நொடிகளில் மட்டுமே முகம் காட்டும் எதிர் வீட்டு அல்போன்ஸ் பற்றிய எண்ணங்கள் என்று இவ்வளவுதான் கதைக்குள் நிகழ்பவை. ஆனால் வாசகன் தன் மனத்திரையில் காண்பதோ நுட்பமான விவரிப்புகளுடன் தெரியும் திரைப்படம். 

ஏழே பக்கங்களில் எவ்வளவு துல்லியமாய் பாஸ்டரின் காரியார்த்த வருகையும் அல்போன்ஸைப் போலவே தானும் மதிக்கப்பட ஏங்கும் ஜேக்கப்பின் மனமும் அதற்காகத் தன் சக்தியையும் மீறி அவன் செலுத்தும் காணிக்கையும் அதன் காரணமாக பாஸ்டரிடமே கடன் வாங்க நேரும் நெருக்கடியும் காணிக்கையாகப் பெற்றுக்கொள்கையில் முகமலர்ந்து ஏற்றவர், அதில் பத்தில் ஒரு பங்கைக் கைமாற்றாய்த் திருப்பிக் கொடுக்கையில்கூட கறார் கடுமையுடன் கொடுத்து அனுப்பும் அவலமும் கையாலாகாக் கோபமாக மனைவியிடம் கொட்டித் தீர்க்கப்படுவதும் புள்ளி வைத்த கோலமாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. 

கதையின் கருவை அது சொல்லும் செய்தியை அப்படியே யார் வேண்டுமானாலும் சொல்லிவிடலாம். அதை ரத்தமும் சதையுமான மனித வாழ்க்கையாய் சட்டகத்துள் செதுக்கப்பட்ட ஓவியாமாய் சொல்லவே கலைஞன் தேவைப்படுகிறான். 

நுட்பமான நுணுக்கமான பதிவுகள் ஜேக்கப்பின் நிறை கர்ப்பினியின் அசைவுகளில் நகர்வுகளில் சொல்லப்பட்டுகின்றன. இதைக்கூட கூரிய பார்வையுள்ளவர் எழுதிவிடமுடியும். 

’அவனுக்கு உள்ளூர சந்தோசம். முந்தியெல்லம் எதிர்த்த வீட்டிற்கு பாஸ்டர் அடிக்கடி வந்தாலும் இந்தப் பக்கம் வருவதேயில்லை.’  

’பாஸ்டருக்கு ஒரு லிம்காவாவது வாங்கிக் கொடுக்கலாமென்றால் கடைகளும் பக்கத்தில் இல்லை.’ 

’ஞாயிறுகளில் சில வீடுகளுக்கு மொத்தமாக பிரேயருக்கு சென்றால் என்னமாகச் செய்கிறார்கள்’  

இதுதான் கதையின் மையச் சரடு. எல்லோரையும் போல் தானும் இருக்க வேண்டும் எல்லோரையும்போல் தானும் அவர்களில் ஒருவனாய் மதிக்கப்படவேண்டும் என்கிற ஆதங்கம். 

முழநீளத்துக்கு முழங்க வைத்து உணர்சிகரமாய் நிறைய சொற்களைப் பொழிந்து வாசகனை நெஞ்சில் குத்தி உணர்ச்சிப் பெருக்கில் திக்குமுக்காட வைக்க எழுத்தாளனைப் பிடறி பிடித்து உந்தும் இடம் அடுத்து வருகிறது. 

பூமணியோ அதை ஆர்ப்பாட்டமற்ற எண்ண ஓட்டமாய் எண்ணி முப்பத்து சொச்சம் வர்த்தைகளில் முடித்துக் கொள்கிறார். 

‘எல்லாரையும் ஒருநாள் பிரேயருக்கு அழைக்கலாம். செலவு பெரிசில்லை. வாடகை வீடு போதுமனதாக இராதென்றாலும் ஒரு நாளைக்கு சமாளித்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் இதுவரை யாரும் சும்மா கூடக் கேட்டுப் பார்த்ததில்லை. மற்ற வீடுகளுக்கென்றால் பாஸ்டரே புரோகிராம் போட்டு விடுவார். ஒரு வேளை இனிமேல் சொல்லுவாரோ என்னவோ.’  

//ஆனால் இதுவரை யாரும் சும்மா கூடக் கேட்டுப் பார்த்ததில்லை// 

// மற்ற வீடுகளுக்கென்றால் பாஸ்டரே புரோகிராம் போட்டு விடுவார்.// 

வீட்டுக்கு அழைப்பதில் இருந்த தயக்கம் வெளிப்பார்வைக்கு அகன்று விட்டாலும், வீட்டுக்குச் செல்வதில் மற்றவர்களுக்கு இருக்கிற தயக்கமும் இவன் வீட்டுக்கு பிரேயருக்கான புரோகிராம் போட்டு மற்றவர்களை கூட்டுப் பிரார்த்தனைக்கு அழைப்பதில் பாஸ்டருக்கு இருக்கும் தயக்கமும் நீங்கியபாடில்லை. 

//ஒரு வேளை இனிமேல் சொல்லுவரோ என்னமோ// 

கதையின் இறுதிவரை பாஸ்டர் அதைச் சொல்வதே இல்லை.  

‘உங்களைத்தான் கிட்ட அண்டவிட மாட்டங்கிறாங்களே’ என்று கதையின் இறுதிக்குச் சற்று முன்பாக மனைவிகூட இதைக் குத்திக் காட்டுகிறாள்

இந்த செய்நேர்த்தியும் முழுமையும்தாம், தலித் என்கிற அடைப்புக்குள் வைத்து எவ்வித சலுகையையும் கோராமால் தமிழின் தலைசிறந்த சிறுகதைக் கலைஞர்களில் ஒருவராக பூமணியை நிலை நிறுத்துகின்றன.

நன்றி: தி இந்து
நிலை https://archive.org/details/NilaiPoomani