மாமல்லன்

ஆராய்ச்சியும் ஆவணப்படுத்தலும் - பாகவதர் 1

2012-02-27T11:32:00.004+05:30

<சொத்தையெல்லாம் இழந்து கண்பார்வையும் பறிபோய் அவர் ஒரு அம்மன் கோவிலில் அமர்ந்து இருந்தபோது ‘யாரோ குருட்டுப் பிச்சைக்காரன்’ என்று அவர் மடியில் காசு போட்ட சம்பவம் பற்றி அந்த நூலில் எழுதி இருப்பேன்.>

எந்தப் பக்கத்தில் இந்த சம்பவம் எழுதப்பட்டிருக்கிறது?

கட்டுரையை ஓட்டிப் பார்த்ததுவரை, எம்.கே.தியாகராஜ பாகவதரின் அந்திமகாலம் பற்றி, நூலில் இருப்பது என்னவோ இவ்வளவுதான்.

ஒருவேளை எம்.கே.டியைப் பிச்சைக்காரனாக நினைத்த சம்பவத்தைப் பற்றி எம்.ஜி.ஆர் எம்.ஆர்.ராதா கட்டுரைகள் எதிலாவது எழுயிருக்கலாமோ என்னவோ?

சம்பவத்தை எழுதியதாக செய்துகொண்ட கற்பனைக்கே இவ்வளவு பீற்றலா?தொடர்ந்து இப்படியான ஆவியெழுப்பும் ஆவேசப்பீற்றலாய் பீய்ச்சிக்கோண்டே இருந்தால் ஜெய்பூர் இலக்கியவிழா என்ன அய்யோவா அய்யோவா என அயோவா பல்கலைக்கழகம் கூட பரிதாபப்பட்டு அழைத்துக்கொள்ளும்.

இப்படி, எழுதாத சம்பவத்தை எழுதியதாக நினைத்துக்கொள்ளும் அசம்பாவிதம் எப்படி நிகழ்ந்திருக்க சாத்தியம்? இப்போதைய தீராக்காதலி பிச்சைக்காரன் என்பது ஊரறிந்த விஷயம்தானே. அந்த மோக முக்குளிப்பில் பாவம் எம்.கே.டியும் பிச்சைக்காரனாகிவிட்டார் போலும்.

எல்லோரையும்போல் 59 நெருங்குவதால் நினைவு பிறழ்ந்திருக்கலாம். என்னதான் அவதார புருஷர் என்றாலும் அல்டிமேட்டுக்கும் தூங்கி எழும்போது எழுத்தாள அரிதாரம் இல்லைதானே. - அர்க் குடிக்கிறாரோ இல்லையோ சொந்த கோமியத்தை தினந்தோறும் இறக்கியாக வேண்டிய தேசியக் கடமைக்கு உட்பட்ட அற்ப மனித ஜென்மம்தானே ஆகவே மறதி பெரிய தவறில்லை. நம் உயரம் என்ன என்பதை எல்லோருமே நினைவில் நிறுத்தி மீதி நாளை ஓட்டுவது நல்லது. இந்த எளிய உண்மை HMVக்களுக்கு புரிபட்டால் சரி.

அமீபியாசிஸ் பீடிக்கப்பட்ட ரெக்டமாக, போட்டது என்னவோ எலிப்புளுக்கை போல இக்கினியூண்டு. ஆனால். தான் எழுதியதை ஒப்பிட்டுக்கொள்வதென்னவோ ஷேஸ்பியரின் கிங்லியரோடு.

போகும் வழியெல்லாம் வெற்றுப் பெயர்களாய் உதிர்த்துக்கொண்டு போவதற்குப் பெயர் அறிமுகப்படுத்தலாம். அப்பா நீ படித்திருக்கிறாய்தான் இல்லை என்று சொல்லவில்லை. புரிந்து கொண்டதைக் கொஞ்சம் சொல்லப்பா நாங்களும் தெரிந்துகொள்கிறோம். பேர்கொத்தப் பெயர்கள் என்ன சொல்லி இருக்கின்றன, எப்படி எழுதி இருக்கின்றன என்று, விரித்து எழுதப்போனால், தப்பும்தவறுமாய் அல்லது நேர் தலைகீழாய்ப் புரிந்துகொண்டிருக்கும் லட்சணம் அம்பலப்பட்டுவிடாதோ ஆகவேதான் டெலிஃபோன் டைரக்டரி பெயர்ப் பட்டியல் கையளிப்பு. பெயர் உதிர்ப்புக்கே துப்பட்டா நழுவலில் ரொங்கிப்போய் வட்டத்துப் புட்டஸ்தர்களுக்கு சொப்பன ஸ்கலிதம்.

இதையெல்லாம் எடுத்துச்சொன்னால், எங்காளுது . எவ்ளோ பெரிசு என்கிற ஊளையிடல். பெரிதாய் இருக்கிறது பொதபொதவென நிறையவும் இருக்கிறது என்பதற்காக யானை லத்தியை பத்மநாப சுவாமிக்குப் படைக்க முடியுமோ?

<அழுது அழுது உருகி உருகி என் உயிரே கரைந்து போன நிலையில் எழுதினேன்.>

எதற்காக அழுது அழுது உருகி உயிரையே கரைத்தது? மேற்கண்ட இரண்டு வரிகளை வழித்துப் போட்டு வைத்ததைத் தவிர வேறு என்ன இழவு அங்கே இருக்கிறது?

சரி சுயதம்பட்டமாவது இணையத்தில் எழுத்தாளர்களின் கூடப்பிறந்த வியாதி. ஒழிந்து போகட்டும். எம்.கே.டியின் இறுதிக்காலம் பற்றி கட்டுரை எழுதி ஆறுவருடம் கழித்து இப்போது 2011ல் எழுதியதில் அற்பசொற்பமாவது உண்மை இருக்கிறதா?

The fall of M K T has since been highly exaggerated. People are wont to talk about his last days as one of utter destitution and poverty. Unsubstantiated accounts about his hardships and privations abound. His life has often been portrayed as a rags to riches and back to rags story. To make the contrast between his success and failure sound more pronounced and sensational, concocted stories have been spread and sweeping and insensate remarks made. And there has always been a gullible audience for it. But in his last days, his financial position and status were clearly not as bad. He fell into bad times but never came close to penury. There was a meltdown in his fortunes but not total destruction. Neither did he walk on bare foot for want of money to buy footwear nor did he travel by bus. He had his own cars, both the Pontiac and Vauxhall, until his death, although the other cars were sold. The Trichy bungalow was his own until his last breath. It was only sold in later years. Yet on a final reckoning his life is a tragedy. There is a brooding sense of incompleteness. Somewhere along the line, a terrible accident happened and destroyed great beauty.

இதை யார் எழுதினார்கள் இதற்குப் பின்னால் உள்ள உழைப்பு எவ்வளவு மகத்தானது. ஃபோர்டு டாடாக்களிடம் லட்சங்களைப் பொட்டலமாய் வாங்கி சேவை பிலிம் காட்டி இம்புட்டுகாணப் பிழிந்துவிட்டு மீதியை சுக்கு காப்பணம் சுமைகூலி முக்காப்பணம் என்று கணக்கெழுதி சுருட்டாமல் ஆராய்ச்சியும் ஆவணப்படுத்துதலும் எவ்வளவு ஆத்மார்த்தமாய் நடந்துள்ளன, எந்த பதிப்பகத்தின் ஆதரவோ துணையோயின்றி கைக்காசில் நடந்துள்ள அதிசயத்தை அடுத்துப்பார்க்கலாம்.

ஆராய்ச்சியும் ஆவணப்படுத்தலும் - பாகவதர் 2

மாடன் மோட்சம் - கார்ல் மார்க்ஸ் போட்ட கடிதம்

2012-02-26T20:33:00.002+05:30

karl max ***@gmail.com 7:39 PM (27 minutes ago)
to me

அன்புள்ள மாமல்லன்,

இன்று தான் 'மாடன் மோட்சம்' பற்றிய தங்களது விரிவான ஆராய்ச்சியை (!) படித்தேன். இதற்கு பின்னான தங்களது உழைப்பை நினைத்தால் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. படித்ததை பற்றி நாலு வரி 'google transliteration பயன்படுத்தி தமிழில் அடிப்பதற்கே கடுப்படிக்கிறது.

மாடன் மோட்சம் எனக்கு மிகவும் பிடித்த கதை. கிட்டத்தட்ட ஜெயமோகனின் எல்லா படைப்புகளையும் நான் படித்திருக்கிறேன். ஆனாலும் அவரது உளறல்களை என்னால் சகித்து கொள்ளவே முடியாமல் இருந்தது. அன்னா ஹசாரே குறித்த அவரது கட்டுரைகளுக்கு பிறகு அவரை படிப்பதையே நான் நிறுத்திவிட்டேன். எஸ்ரா குறித்தும் இவ்வாறான புகாரே என்னிடம் இருந்தது. மிகவும் சலிப்பூட்டும் படியான நடை. ஒரு தேர்ந்த வாசகனை ஈர்க்கும் சாத்தியமில்லாத வறட்சி.

நண்பர்களுடனான உரையாடலில் புலம்பிக்கொள்வோம். தங்களது மீள் வரவுக்கு முன்பு உங்களை எனக்கு தெரியாது. உங்களது படைப்புகள் எதையும் முன்பு நான் படித்து கிடையாது. இப்போதுதான் படித்துகொண்டிருக்கிறேன். தங்களது வலைத்தளம் மிகவும் ஆறுதலாக இருக்கிறது. நன்றாக எழுத தெரிந்த ஒரு ஆள் இந்த உளறல்களுக்கு எல்லாம் எதிராக எழுத வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்திருந்தோம். சாரு வின் நிகழ்ச்சியில் கூட ஞானி நீங்கள் உங்களது நேரத்தை வீணாக்கி கொண்டிருப்பதாக சொல்லியிருக்கிறார். எனக்கு அப்படி தோன்றவில்லை. தேடி தேடி நிறைய படிக்கிற வாசகனாக என்னை உணர்வதால் நான் நிஜமாகவே இதை சொல்கிறேன். நீங்கள் இவ்வாறு தொடர்ந்து எழுதுவதுதான் சரி.

என் பெயர் கார்ல் மார்க்ஸ். (வீட்டில் வைத்த பெயர்தான்). கும்பகோணத்துக்கு அருகில் அம்மாசத்திரம் என்ற ஊர். நம்பிக்கு தெரியும். நிறைய முறை வந்திருக்கிறார். இலக்கியம் பேசி முடித்த பின்னிரவில் நடக்க முடியாமல் (!) ஆகும் அவரை தூக்கிக்கொண்டு நடந்திருக்கிறோம். படிக்கும் பழக்கம் கொண்ட நிறைய இளைஞர்கள் உள்ள ஊர். (நான் சொல்வதெல்லாம் பல வருடங்களுக்கு முன்பு. இதை எழுதும் போது நம்பியின் வாயில் இருந்து வரும் கெட்ட வார்த்தை காதில் ஒலிக்கிறது)

நாங்கள் வேலை எதுவும் இல்லாமல் படித்துக்கொண்டும் அதைப்பற்றி பேசிக்கொண்டும் மட்டுமே இருந்த காலங்களில் (1992 - 1998 ) கோணங்கி, எஸ்ரா, யூமா,அ. மார்க்ஸ் மற்றும் நிறைய பேர் அங்கு வருவார்கள்.

எங்களது நண்பர்களில் இரண்டு பேர் ஊரில் இருக்கிறார்கள். மற்றவர்கள் வெளியூர்களில் வேலை செய்கிறார்கள். நான் சவுதி அரேபியாவில் இருக்கிறேன். mechanical engineer . ஆறு மாதத்துக்கு ஒரு முறை ஊருக்கு வருவேன். நிறைய படைப்பாளிகளை அருகில் இருந்து கவனிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்ததனாலோ என்னவோ தங்கள் மீது எனக்கு ஒரு மரியாதையும் வசீகரமும் இருக்கிறது. நீங்கள் நிறைய எழுத வேண்டும். எப்போதும் என்னைப்போன்ற வாசகர்களின் அன்பு தங்களுக்கு உண்டு.

அன்புடன்,

கார்ல் மார்க்ஸ்.

அன்பான கார்ல் மார்க்ஸ்,

எழுத்தாளன் என்பவன் என்ன எழுதிக் கிழிக்கிறான் என்பதைவிட குழு சேர்க்காமல் அனாதையாக இருக்க முனையவேண்டும் என்பதுதான் என் எண்ணம். எப்போது வேண்டுமானாலும் எவனை வேண்டுமானாலும் எதை வேண்டுமானாலும் தூக்கி எறியத்தயங்காதவன் அனாதையாகத்தானே இருந்தாக வேண்டும்.

இதுபோல எப்போதேனும் தெரிவிக்கப்படும் நம்பிக்கையைக் கட்டிக்காப்பதிலிருந்து வழுவாதிருக்க என்னால் முயன்றவரை முயற்சிக்க வேண்டும்.

யாகாவராயினும் புக்காக்க

2012-02-26T15:16:00.002+05:30

ஆன்லைன் விளையாட்டுக்களை ஆடிக்கொண்டிருந்த எதிர் வீட்டுக் குட்டிப்பையன் திடீரென காண்ட்-கண்ட், தெர்தா-சர்தா, ஃபூக்கோ-பூக்கோ என தொடர்ந்து கத்தத்தொடங்கிவிட்டான். அந்த வீட்டுக்காரர்கள் என்னமோ ஏதோ என அரண்டுபோயினர். குடும்ப கெளரவத்துக்கு பங்கம் வந்துவிடாத வண்ணம், கமுக்கமாய் அம்மன் கோவில் பூசாரி முதல் 24மணிநேர கிளினிக்கின் ஈயோட்டி மருத்துவர் வரை எல்லோரையும் முயற்சித்துப் பார்த்தனர். ஏது செய்தும் அவன் கத்தலை நிறுத்த முடியாமல் போகவே, இதுபோன்ற கிறுக்கிருக்கும் வீடு என நினைத்தனரோ என்னவோ தம் கவலையை மெல்ல என் மனைவியிடம் பகிர்ந்துகொண்டனர்.

இவளோ, இதெல்லாம் ஒரு விஷயமா இத்துனை சிறிய விஷயத்திற்கு ஏன் இவ்வளவு அல்லா-குல்லா? இந்த வியாதியோடுதான் நான் கடந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளாய் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். இவர்கூட இப்படித்தான் இருந்தார்போல் இருந்து திடீரென ஆவேசம் வந்ததுபோல் சாரு-ஜெமோ-எஸ்.ரா-எம்டிட்ரம் எனப் பினாத்தத்தொடங்கிவிடுவார். ஆரம்பத்தில் நானும் உங்களைப்போல பயந்துதான் போனேன். அப்புறம் டிவியில் எந்திரன் படம் போட்டபோதுதான் சூட்சுமம் பிடிபட்டது என்று கூறியிருக்கிறாள்.

அவர்களோ ஆச்சரியம் தாங்காமல், இதை குணப்படுத்த எந்திரனா? என்று வாயைப் பிளந்தனர்.

அட்டகாசமாய் அதகளம் பண்ணும் எந்திரன் பேட்டரி தீர்ந்துபோனதும் எப்படி துவண்ட வெற்றிலை போல் தொங்கிவிடுகிறான், அதைப்பார்த்ததும்தான் இந்த ஐடியா எனக்குப் பிடிபட்டது. மேசைக் கணினி எனில் பிளக்கைப் பிடுங்கிவிடுவேன் மடிக்கணினி எனில் பேட்டரியைக் கழற்றிவிடுவேன். அதுபோதும்,கொஞ்ச நேரத்தில் சொஸ்தமாகிவிடுகிறார் என்று கூறியிருக்கிறாள்.

அதே வழி முறையைக் கடைப்பிடித்து அண்டைவீட்டார் தங்கள் பையனைக் குணசீலத்திற்குக் கூட்டிக்கொண்டு போகாமலே குணமாக்கிவிட்டார்கள் என்று என்னிடமேப் பெருமையாய்க் கூறினாள் என் மனைவி.

அறையை விட்டு அகலாத பையன் இப்போதெல்லாம் படியிறங்கி சமத்தாகத் தெருவில் கிரிக்கெட் விளையாடத் தொடங்கிவிட்டானாம்.

அவன் தனது இணைய வாழ்க்கையின் இலக்கிய அனுபவத்தை அப்படியே ஆத்மார்த்தமாய் அர்க் போல் டிஸ்டில் செய்து கவிதை எழுதியிருப்பதாய்க் கூறி என்னிடம் கொடுத்தாள். எழுத்தாளன் என்று சொல்லிக்கொண்டால் எப்படியெல்லாம் படவேண்டி இருக்கிறது பாருங்கள்.

யாகாவராயினும் புக்காக்க

கட்டுரையைப் பார்த்து புக்காக்க ஜெமோ

புக்கைப் பார்த்துக் கட்டுரையாக்க சாரு

அட்டையைப் பார்த்தே புக்காக்க எஸ்.ரா

எல்லாத்தையும் தத்துவமாக்க எம்டிஎம்

நொட்டை சொல்லி இம்சிக்க

எதிர்வீட்டு எம்எம்

- குணசீலன்

கவிதையின் மீதி வரிகளெல்லாம் எப்படி எழுதினான் என்று எனக்குப் பிடிபடவில்லை ஆனால் <புக்கைப் பார்த்துக் கட்டுரையாக்க> என்கிற இரண்டாவது வரியை இவ்விரண்டைப் பார்த்துதான் எழுதியிருக்க வேண்டும் என்பது என் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.

சாருவின் 24 பக்கக் கட்டுரை - சொப்பன வாழ்வில் மகிழ்ந்தே

விந்தனின் 207 பக்க புத்தகம் - எம்.கே. டி. பாகவதர் கதை (194லிருந்து 206வரை பக்கங்களில்லை)

ஆராய்ச்சியும் ஆவணப்படுத்தலும் - பாகவதர் 1

பொறுக்கிமொழி அவதூறு மூடனுக்கும் விருது

2012-02-24T14:56:00.002+05:30

தெரிதா தெர்தா என்று என்னைப்பார்த்து மெட்ராஸ்காரர் யாரேனும் கேட்டால் தெர்லியே என்று சொல்லக்கூடிய நிரக்ஷரகுக்ஷி நான்.

கல்லூரிக்காலத்தில் தவறாமல் கல்லூரிக்குப் போய்விடுவேன்.ஆனால் வகுப்புக்குள் போனது அபூர்வம். பச்சையப்பன் கல்லூரியில், நீள தாடி பேராசிரியர், உன்னை ஒரு நாளாவது என் வகுப்பில் உட்கார வைக்கிறேனா இல்லையா பார் என சூளுரைத்தார். அவர் தொலைவில் வருவதை எப்படியோ மோப்பம் பிடித்துவிடும் சூட்சுமம் என்னிடம் சுயம்புவாய் உருவாகியிருந்தது. சூட்சுமத்துக்கு ஒருநாள் ஜலதோஷம். அசோகமித்திரன் கதையொன்றை அசைபோட்ட காரணத்தால் அசட்டையாய் அவரிடம் மாட்டிக்கொண்டேன். குர்த்தாவைப் பிடிக்க நீண்ட கைவழி பார்க்க தாடி தெரியவும் திடுக்கிட்டு நாயாய் விலுக்கிட்டு தூண்கள் மாணவ கும்பலுக்குள் என புகுந்து புகுந்து ஓடினேன். கல்லூரி உணவகத்திற்குப்போய் கும்பலாய் உட்கார்ந்திருந்த சீனியர் மாணவ (பிஜியில் மட்டுமே இருபாலர் கல்லூரி) சிநேகிதிகளுக்கிடையில் சமத்தாய் உட்கார்ந்துகொள்ள தாடி மட்டும் எட்டிப் பார்த்து நாய் அங்கு இல்லை என்று திருஷ்டிஞானத்தால் முடிவுகட்டி உள்ளே வராமலே இடம்விட்டு அகன்றது. அதன் பிறகு அவருக்கும், தம் வகுப்பில் என்னை உட்கார வைக்கும் சபதத்தில் புறக்காரணிகளால் உத்வேகம் குறைந்திவிட்டது போலும் விட்டுவிட்டார். அவர் பெயரை மறந்ததற்கு இப்போது வெட்கமாய் இருக்கிறது.

அதன் பூர்வஜென்ம பந்தமாய்த்தான் இந்தப் பேராசிரியர் ஃபேஸ்புக்கில் என்னைத் தேடிப்பிடித்து இழுக்கிறார் போலும். விதி வலியது. அவர் என்னை பாராட்டுகிறாரா திட்டுகிறாரா என்பதை யாரேனும் படித்துப்பார்த்து சொல்ல முடியுமா? ஏனென்றால் நான்தான் படிப்பு வாசனையற்ற ப்ரூஃப் ரீடர் ஆயிற்றே. இப்படி நமக்கு சான்றிதழ் வழங்க நாலு பேரை உருவாக்கிக்கொள்வதில் உள்ள லாபம் என்னவென்றால் எதையும் படித்துத் துன்புற வேண்டியதில்லை என்பதுதான் - இந்த கட்டுரை உட்பட.. இதற்காக என்னைக் குயுக்திப் பிண்டமாகவும் நினைக்க வேண்டாம். படிக்கவில்லை என்றது ச்சும்மா ஜோக்கு. இதைப் படித்துவிட்டேன் ஆனால் பேராசிரியர் இந்த மக்குமுண்டத்தைத் திட்டுகிறாரா பாராட்டுகிறாரா என்பது மட்டும்தான் புரியவில்லை.

ஆனால் பேராசிரியர் அ.ராமசாமி, வார்ஸாவிலிருந்து இந்த மக்குமுண்டமட்டியைத் தேடி வந்தததே விருதுக்கு ஒப்பானதுதான் இல்லையா? போகவும் கடைசி பத்தியில் போனஸ் வேறு கொடுத்திருக்கிறார். போங்க எனக்கு ரொம்ப வெக்கமா இருக்கு.

ஆவணப்படுத்துதலின் அரசியல்: நகரும் நாட்டுப் புறங்கள்

முன்குறிப்பு:

திரும்பவும் எழுத வந்துள்ள விமலாதித்த மாமல்லன் எழுபதுகளிலும் எண்பதுகளிலும் நடந்த இலக்கிய சர்ச்சைகளை நினைவூட்டிக் கொண்டே இருக்கிறார். வலைப்பூவிலும் முகப்பனுவலிலும் அவர் தட்டிவிடும் ஒவ்வொன்றும் மைய உருவாக்கத்தை அழிக்கும் தடாலடியாக இருக்கிறது. அவர் வேகத்திற்கோ, அவரோடு மோதும் எழுத்து ஜாம்பவான்களின் வேகத்திற்கோ ஈடுகொடுக்கும் வேகம் என்னிடம் இல்லை. எம்.டி.முத்துக் குமாரசாமியின் தேசிய நாட்டுப் புறவியல் மையம் செய்து வரும் ”ஆவணப்படுத்துதலின் பின்னணிகள்” பற்றிய குறிப்பொன்றை எழுதியுள்ளார். மிரட்டிப் பணிய வைப்பது அல்லது பணம் கரந்து விடுவது என்பது மாமல்லனின் நோக்கமாக இருக்கலாம் என அந்தக் குறிப்புக்கு உள்நோக்கம் கற்பிக்கும் எம்.டி. எம்.மின் கூற்று அங்கதத்தின் உச்சம் என நினைத்துக் கொண்டிருந்த போது, ஆவணப்படுத்துதலில் ’சந்தேகங்கள் எழுப்ப வேண்டியதில்லை’ என, அப்பாவியாகக் கருத்து சொன்ன ராஜன்குறை விலா நோகச் சிரிக்க வைத்துவிட்டார். தன்னை மானுடவியல் மாணவர் எனச் சொல்லும் ராஜன்குறை அதிலிருந்து தோன்றிய நாட்டுப்புறவியலைத் தனக்குச் சம்பந்தம் இல்லாத துறையாகச் சொன்னது கண்ணில் நீரை வரவழைத்து விட்டது.

இந்தக் காட்சிகள் தான் எனது அரதப்பழைய கட்டுரை ஒன்றை வலையில் ஏற்றும் ஆசையைத் தூண்டியது. எம்.டி.முத்துகுமாரசாமி இந்தக்கட்டுரையையெல்லாம் படித்திருப்பார் என்பது எனக்குத் தெரியும். மாமல்லனுக்காகவும் ராஜன்குறைக்காகவும் மட்டுமல்ல; அவர்களோடு சேர்ந்து கும்மியடிக்கும் இணையக் கும்மியாளர் களுக்காகவும் இந்தக் கட்டுரைஇ.பத்மநாப ஐயர் தொகுத்த பன்னாட்டுத் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் பங்கேற்ற தொகுப்புஒன்றில் இடம்பெற்ற கட்டுரை. அத்தொகுப்பிற்கு அவர் வைத்த பெயர் யுகம் மாறும்.வெளிவந்த ஆண்டு 1999. சரியாகச் சொல்வதானால் அந்த ஆண்டு எழுதியதும் அல்ல. 1988 இல் தமிழ் நாட்டார் வழக்காற்றியல் ஆய்வுகள் – முன்னும் பின்னும் என்றதலைப்பில் ஆராய்ச்சி இதழில் எழுதிய கட்டுரையையே 1999 –ன் சூழலுக்கேற்பநிகழ்காலத் தகவல்களுடன் மாற்றி எழுதி “ நகரும் நாட்டுப் புறங்கள் “ என்றுதலைப்பிட்டேன். இப்போது 2012 இல் வலைப்பூவில் அதை அப்படியே பதிவேற்றம்செய்கிறேன். மாற்றங்கள் எதுவும் தேவையில்லை என்ற உணர்வுடன்.இனிக்கட்டுரைக்குள் நுழையலாம்.

========================================================================

இசைஞானி இளையராஜா, கி.ராஜநாராயணன், நடிகர் நாசர், ந.முத்துசாமி, மீனா சுவாமிநாதன்,தேவிகா, புஷ்பவனம் குப்புசாமி, கழனியூரன், டாக்டர் விஜயலட்சுமி நவநீத கிருஷ்ணன், டாக்டர் கே.ஏ.குணசேகரன், டாக்டர் தே.லூர்து, டாக்டர் மு,ராமசுவாமி,டாக்டர் கு.முருகேசன்- இந்தப் பெயர்கள் தமிழக நாட்டுப் புறவியல் குறித்த பொதுப்புத்தி சார்ந்த சொல்லாடல் களிலும் அறிவார்ந்த தளத்துச் சொல்லாடல்களிலும் உச்சரிக்கப்படும் பெயர்கள். இவர்களில் சிலர் கல்வி நிறுவனங்கள் சார்ந்தவர்கள்: சிலர் வேறு வகையான –அரசுத்துறை சாராத – நிறுவனங்களைச் சார்ந்தவர்கள்.

மதுரைப் பல்கலைக்கழகத் தமிழியல் துறை. தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக் கழக நாடகத்துறை, தென்னகப் பண்பாட்டு மையம், பாளையங் கோட்டை புனிதசேவியர் கல்லூரி நாட்டார் வழக்காற்றியல் துறை. இயல் இசை நாடக மன்றம், டெல்லி சங்கீத நாடக அகாடமி, சென்னைத் தொலைக் காட்சி நிலையம், கூத்துப்பட்டறை, நிஜநாடக இயக்கம், மா.ச. சுவாமிநாதன் பவுண்டேஷன், கலை இலக்கிய இரவுகள், மதுரை தலித் ஆதார மையம்- இவையெல்லாம் தமிழக நாட்டுப்புறவியலோடு நேரடியாகவும் மறை முகமாகவும் உறவு கொண்டுள்ள நிறுவனங்கள். சில அரசுத்துறை சார்ந்தவை. சில வெளிநாட்டு நிதி உதவிகளின் மூலம் இயங்கி வருபவை.

புரிசை, பெருங்களத்தூர், சாலியமங்கலம், வாடிப்பட்டி, ஜமீன் கோடாங்கி பட்டி, திருவண்ணாமலை, ரெட்டிப்பாளையம், பரவை முனியம்மா, ரங்கராஜன், கண்ணப்பத் தம்பிரான், ராஜகோபால், கொல்லங்குடி கருப்பாயி, தங்கவேல் கணியான்.. இப்பெயர்களில் சில ஊரைக் குறிப்பன. சில நபர்களைக் குறிப்பன. மாநில, மத்திய அரசுகளின் கவனிப்பையும் வெளிநாட்டு நிதியுதவியையும் பெற்றன. சில பெறும் போட்டியில் இருப்பன.

********************************

இன்று மையங்களைக் கட்டமைப்பதில் தகவல் அறிவியல் முக்கிய வினையாற்றுகிறது. அதன் நிகழ்காலப் பயனை உடனடியாகப் பெற்றுவிடும் வாய்ப்புடைய பெருநகரங்களும், சிலபல குறுநகரங்களும் ‘ வெளி’ சார்ந்த மையங்களாக மாறி விடுகின்றன. சிலபல அனுகூலங்களால் அல்லது தெரிவுகளால் ஒரு சில கிராமங்கள் கூடத் தகவல் வலைப் பரப்புக்குள் வந்து விடுகின்றன. தேவைகளும் விருப்பங்களும் இருந்த போதும் பெரும்பாலான கிராமங்களும் சிலபல நகரங்களும் விளிம்பிற்குத் தள்ளப்படுகின்றன. மேலும் மேலும் தள்ளப்படும் நிலையில் பல கிராமங்கள் விளிம்பிற்கு வெளியே ஒதுக்கப்பட்டுக் காணாமல் போவது அல்லது இல்லாமல் ஆவது என்பதின் தவிர்க்க முடியாத கட்டத்தை நெருங்கி விடுகின்றன. காணாமல் போன கிராமத்து மனிதர்களின் குடியிருப்புகள் நகரங்களின், பெருநகரங்களின் விளிம்புகளான சேரிகளை உருவாக்குகின்றன. நகரத்தின் விளிம்புகளாக மாறிய நிலையில், மையத்தின் அனுகூலங்கள் பலவற்றை அனுபவிப்பதும் கூடச் சாத்தியப் படலாம்.

கடுமையான உழைப்பு, நகரத்தின் நெருக்குதல்களைப் புரிந்து கொள்ளும் லாவகம், கிராமம் சார்ந்த மதிப்புகளை இழந்து, நகரம் சார்ந்த மதிப்பீடுகளை உருவாக்கிக் கொள்ளுதல் என்பதன் மூலம் மையத்திற் கேற்றவர்களாக மாறிவிடும் விளிம்பு மனிதர்கள் அதிவேகமான எண்ணிக்கையில் வளர்ந்து வருகின்றனர். இதை விடவும் அதிவேகமான எண்ணிக்கையில் கிராமத்து விளிம்பு மனிதர்கள் காணாமல் போய்க் கொண்டும் இருக்கின்றனர்.பன்னாட்டு மூலதன வருகையின் விளைவுகள், விளிம்பு மனிதர்களை மையத்தை நோக்கியும், விளிம்பிற்கு வெளியேயும் சிதறடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. கிராமம் என்னும்‘ வெளி’ சார்ந்த நகர்வுகள் அதன் பண்பாடு சார்ந்த உற்பத்திகளான நாட்டுப்புற வழக்காறுகளுக்கும் பொருந்தி நிற்கும்; நிற்கின்றன.

********************************

சுதந்திரத்திற்கு முன்னும் பின்னும் நாட்டுப்புற வழக்காறுகள் வெவ்வேறு காரணங்களால் கவனிப்புக்குள்ளாயின. எட்கர் தர்ஸ்டன், பெர்சி மார்க்யூன் போன்றவர்களின் ஆய்வுகள் காலனி ஆட்சியாளர்களுக்கு இந்தியா விலிருந்த சிறுசிறு சமூக வேறுபாடுகளை அறிந்து கொள்ளவும், அவற்றைப் பெரிதுபடுத்தி, பிளவு படுத்தி ஆளும் வல்லமைக்கும் உதவின. சுதந்திர இந்தியாவில் 1970களில் நாட்டுப்புறவியல் கூடுதலான கவனத்துக்குள்ளானது. மொழிவாரி மாநிலங்களின் தோற்றம், ஜனநாயகத்தைப் பரவலாக்குவது, தேசிய இன அடையாளங்களைக் கண்டறிவது, பழமையிலிருந்து அதன் தொடர்ச்சியாகப் புதுமையையைக் கட்டமைப்பது எனப் பல்வேறு நோக்கங்களோடு நாட்டுப்புற வழக்காறுகள் குறித்த தேடல்களும் ஆய்வுகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இந்தியப் பல்கலைக் கழகங்கள் நாட்டுப்புறவியலைக் கற்பதற்குரிய பாடமாக ஏற்றுக் கொண்டு பட்டங்கள் வழங்கின. தமிழகப் பல்கலைக்கழகங்களும் விதிவிலக்குகள் அல்ல. தமிழகப் பல்கலைக்கழகங்கள் நாட்டுப் புறவியலுக்குப் பட்டங்கள் வழங்கி அங்கீகரித்ததில் ஆச்சரியமான ஒரு வேறுபாடு உண்டு. மிக உயர்ந்த பட்டங்களான பிஎச்.டி., எம்.லிட்., எம்.ஃபில். எனத் தொடங்கிக் கீழ்நோக்கிய அங்கீகாரம் அது. (இந்தியப் பல்கலைக் கழகங்கள் நாட்டுப்புறவியலை அரவணைத்ததின் பின்னணியில் அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகங்கள் இருந்தன என்பது தனி ஆய்வு. காண்க. தமிழ்நாட்டுப்புறவியல் ஆய்வுகள்: முன்னும்பின்னும், நாவாவின் ஆராய்ச்சி, 27/ 1988)

கல்வித்துறை மையங்கள் பட்டங்கள் வழங்குவதன் மூலம் நாட்டுப் புறவியலை விளிம்புகளிலிருந்து நகரச் செய்தன என்றால், மற்ற நிறுவனங்கள் வெவ்வேறு உத்திகளைப் பின்பற்றுகின்றன. ‘கலைமாமணி’ ‘சங்கீத நாடக்’ போன்ற கௌரவங்கள் ஒரு வகை உத்தி. மாநிலங்களுக்கிடையிலான பரிவர்த்தனை என்பன இன்னொருவகையான உத்தி. விழாக்களை ஏற்பாடு செய்தல், பரிசோதனைகளை ஊக்குவித்தல், தொகுத்துப் பாதுகாத்தலுக்கு உதவுதல், மேடைகளை உருவாக்கித் தருதல், ஊடகங்களில் இடம் பெறச்செய்தல் எனப் பல்வேறு உத்திகள் மூலம் விளிம்புநிலைக்கலைகளான நாட்டுப்புறக்கலைகள் மையங்களை நோக்கி நகர்த்தப்படுகின்றன. கவனிக்கப்படுதல், பேசப்படுதல், நிதியுதவி பெறுதல், வாய்ப்புகள் வருதல், அங்கீகாரத்தை அடைதல் என்கிற படிநிலையான புள்ளிகளைத் தாண்டி இன்று தெருக்கூத்து, தேவராட்டம், பறை ஆட்டம், நாட்டுப்புறப்பாடல், கதைகள் என்பன மையத்தை நோக்கி நகர்ந்துள்ளன.

அயல் நாட்டினர் சிலருக்கும், தமிழ்நாட்டில் சிலருக்கும் ஆய்வுப் பட்டங்கள் பெறக்காரணமான தெருக்கூத்து, தமிழர்களின் அரங்கக் கலை வடிவமாகப் பரிந்துரை செய்யப்படும் ஒன்று. மைய அரசின், கலாசாரத்துறையின் மிக உயர்ந்த விருதான ‘சங்கீத் நாடக்’ விருதைப் பெற்றுள்ள கலைமாமணி புரிசை கண்ணப்பத் தம்பிரான் தெருக்கூத்து மன்றம் பல முறை மாநிலங்களுக்கிடையேயான பரிவர்த்தனையிலும், பிரான்சு, சுவீடன், கொலம்பியா போன்ற நாடுகளுக்கும் பயணங்கள் செய்யும் வாய்ப்பைப் பெற்றுள்ளது. இக்குழுவின் பின்னணியில் ந.முத்துசாமி என்ற பெயர், கூத்துப் பட்டறை என்ற நாடகக்குழு, போர்டு பவுண்டேஷன் என்ற நிதி நல்கை நிறுவனம் போன்றவற்றின் உதவும் கரங்கள் உண்டு.

அத்தகைய அங்கீகாரத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் ‘கட்டைக்கூத்து’ பெருங்களத்தூர் ராஜகோபாலின் பின்னணியில் மா.ச.சுவாமிநாதன் பவுண்டேஷன் என்னும் நிதி நல்கை நிறுவனம், ஹன்னா என்ற ஒல்லாந்துப் பெண் ஆய்வாளர், பல்கலை அரங்கம்(மங்கை அரசு போன்றோர் செயல்பட்ட ) என்ற நாடகக்குழு போன்றன இருந்தன. தலித் இயக்கங்களின் எழுச்சிக்கு முன்னதாகவே ‘ நந்தன் கதை’ என்னும் நாடகத்தின் மூலம் அறிமுகம் கிடைத்த ரங்கராஜன் என்னும் பறை ஆட்டக் கலைஞர் இன்று தமிழ்நாட்டிலும் வெளிநாடுகளிலும் பயணங்கள் செய்பவர். அவரது நகர்வின் பின்னணியில் தஞ்சை தமிழ்ப் பல்கலைக்கழக நாடகத் துறை, கூத்துப் பட்டறை, கிராப்ட் பவுண்டேஷன், போன்றனவும் இருந்தன; இருக்கின்றன.

தேவராட்டத்தை ஜமீன் கோடாங்கிபட்டியிலிருந்து சென்னை நகரப் பள்ளிக்கூடங்கள் வரை கொண்டுவந்த பயணத்தின் தொடக்கப்புள்ளியாக மதுரை நிஜநாடக இயக்கம் இருந்தது. “ஆயனா” என்ற பெயரில் மகா நிகழ்வை அரங்கேற்றிய தேவிகா வெளிநாடு ஒன்றில் தேவராட்ட நிகழ்வு விளக்கவுரைஞராக( )ப் பங்கேற்க உதவியுள்ளது. சங்கீத நாடக அகாடமியின் வேர்களைத் தேடும் பரிந்துரைக்குப் பின்னர் தயாரிக்கப்பட்ட புதிய நாடக முயற்சிகளின் அரங்க மொழியை உருவாக்குவதில் தெருக்கூத்து, தேவராட்டம், பறை ஆட்டம், கணியான் ஆட்டம்,கோலாட்டம், கும்மியாட்டம் சாமியாட்டம், பேயாட்டம், ராஜாராணி ஆட்டம் போன்ற பல்வேறு ஆட்டங்களும் பங்கு வகித்துள்ளன என்ற போதும், தெருக்கூத்திற்கும், தேவராட்டத்திற்கும் பறை ஆட்டத்திற்கும் மட்டுமே மையத்தின் கூடுதல் கவனம் கிடைத்ததின் பின்னணிகள் என்ன..?

இந்த வளர்ச்சி எல்லாக்கலைகளுக்கும் இலக்கியங்களுக்கும் கிடைக்காமல் போனது ஏன்? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலைப் பெறுவதற்கு முன்பாக நாட்டுப்புறவியலின் வேறு சில நகர்வுகளையும் காணலாம். தெரிவு செய்யப்பட்டு சிறந்தது என முத்திரை குத்துவதற்கு வசப்படாதவை நாட்டுப் புற இலக்கியங்களான பாடல்களும் கதைகளும். ஒட்டுமொத்தமான அங்கீகாரம் சாத்தியப்படும் இவ்விரு துறைகளிலும் மையம் வேறு சில உத்திகளைப் பின்பற்றி, நாட்டுப்புற பாடல்களுக்கும் கதைகளுக்கும் உரியவர்களை விளிம்பிலேயே நிறுத்தி விட்டது. ஆனால் அதன் பிரதிநிதிகளாகச் சிலரை அங்கீகரித்ததன் மூலம் அவற்றை மையங்களுக் குரியதாக மாற்றிக் கொண்ட தந்திரத்தையும் கைக் கொண்டுள்ளது என்று சொல்லலாம்.

வயல் வெளிகளிலும் களத்து மேடுகளிலும் காற்றில் மிதக்கும் கவிதை களாய்க் கரைந்த நாட்டுப்புறப்பாடல்கள் ஒலிநாடாக்களில் விற்பனைக்குரிய பண்டங்களாக ஆகி விட்டன. கட்சி மாநாடுகளிலும், திருமண வரவேற்பு களிலும் மெல்லிசைக்கச்சேரிகளுக்கு மாற்றாக ஒலிக்கத் தொடங்கிய நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் அயல் நாட்டுத் தமிழர்களுக்கு தமிழ்ப் பண்பாட்டின் அடையாளங்களாக நகரத்தொடங்கியுள்ளன. கலைமாமணி பட்டங்களுக்காக மோதத்தொடங்கியுள்ளன. விஜயலட்சுமி நவநீதகிருஷ்ணன், புஷ்பவனம் குப்புசாமி, கே.ஏ.குணசேகரன் எனப் பரவலான அறிமுகம் கிடைத்துள்ள சிலரோடு கொல்லங்குடி கருப்பாயி, பரவை முனியம்மா, தேக்கம்பட்டி நடராசன், சிவகங்கை கோட்டைச்சாமி என மறந்து போன , மறக்கப்படும் பெயர்களும் உண்டு. தனித்த அடையாளங்களைச் சிதறடிக்கும் இசை வெளிப்பாட்டுப் பிம்பங்களான ஏ.ஆர்.ரஹ்மான், சிற்பி போன்றவர்களின் சப்தக்கலவைக்குள் ஒரு பகுதியாகவும் நாட்டுப்புறப்பாடல்களின் உற்பத்தியாளர்களும், அதன் இசை லாவகத்தை இட்டுக்கட்டியவர்களும் மையத்தை நோக்கி நகராமல் – நகருவது சாத்தியம் என்பதை அறியாமல் – விளிம்பிலும், விளிம்பிற்கும் அப்பாலும் ஒதுங்கி விட, அவர்களிடம் பாட்டு கேட்கப்போனவ ஆய்வாளர்களும் அவர்களின் ஆசியர்களும் அவர்களின் பிரதிநிதிகளாக மையங்களுக்குள் நுழைந்து கொண்டனர். உடனடியாக மையங்கள் தெரிவு செய்யும் உத்தியைப் பின்பற்றும் போட்டிகளைத் தயாராக வைத்திருந்ததை அறிந்து அவர்கள் வலதுசாரிகளாகவும் இடதுசாரிகளாகவும் நகர்ந்து கொண்டுள்ளனர்.

இதை விடவும் கூடுதலான அம்சம் ஒன்றை நாட்டுப்புறக் கதைகளின் நகர்வில் காணலாம். வட்டார மொழியின் நகாசுத்தனத்தோடு நாட்டுப்புறக் கதைகளைப் பல்வேறு வாட்டாரங்களிலிருந்தும் சேகரித்து ஆய்வாளர்கள் பதிப்பித்துள்ளனர். என்றாலும் பெரும்பத்திரிகை என்னும் மையம் அங்கீகரித்துள்ள நாட்டுப்புறக் கதையாளர் கி.ராஜநாராயணன் மட்டுமே. மாஸ்கோவின் முன்னேற்றப்பதிப்பகம் பதிப்பித்துள்ள நாட்டுப்புறக் கதைகளை வாசித்திருந்த கி.ரா., தமிழக நாட்டுப்புறக் கதைகளின் தொகுதி ஒன்றை முதன் முதலில் நியூசெஞ்சுரி புத்தக நிறுவனத்தின் மூலம் பதிப்பித்தார். தனது ‘கரிசல் காட்டுக்கடுதாசி’ என்னும் சித்திரிப்புத் தொடர் மூலம் பெரும்பத்திரிகை மையத்திற்குள் நுழைந்த கிராவை, சிறுபத்திரிகைகள் சார்ந்த சிறுகதையாளர் கி.ரா.வை அங்கேயே தங்கிவிடச் செய்தவை நாட்டுப்புறக் கதைகள் தான்.

தானே சேகரித்த கதைகளிலிருந்தும், தனக்குப் பலரும் சேகரித்துத் தரும் கதைகளிலிருந்தும் பெரும் பத்திரிகைகளின் தேவைகளுக்கேற்பக் கதைகளைத் தெரிவு செய்வது, நகாசு செய்வது, விளக்கங்கள் தருவது எனத்தானே ஒரு மாறியும் விட்டார். இதன் மறுதலையாக அசலான நாட்டுப்புறக் கதைகளும், கதைசொல்லிகளும் விளிம்புகளிலேயே தங்கிவிடக் காரணமாகவும் ஆகி விட்டார். இவரது பாணியைப் பின்பற்றி, அவருக்காகக் கதைகள் சேகரித்து அனுப்பிய கழனியூரனும், பாரததேவியும் பெரும் பத்திரிகை மையங்களுக்குள் நுழையும் வாய்ப்பு உண்டாகிவிட்டது. இனிப் போட்டிகள் தொடங்கலாம்.

*************************************

அங்கீகாரம் அளித்தல், நிதியுதவி தருதல் என்கிற கடிவாளங்களைத் தன் வசம் கொண்டுள்ள மையம் சிறந்தனவற்றைத் தெரிவு செய்யப்போட்டிகளை நடத்திக் கொண்டே இருக்கிறது. அப்போட்டிகளும் ஜனநாயக அடிப்படையிலேயே நடப்பதாகவும் பாசாங்கு செய்கிறது.எந்தவித அடிப்படைகளையும் பின்பற்றாமல். மையங்களோடு தொடர்பு கொண்டவர்களின் பரிந்துரைகளின் பேரில் குழுக்களையும் நபர்களையும் தெரிவு செய்கின்றன என்பதே நடப்பு இப்படித் தெரிவு செய்யப்படும் குழுக்களும் நபர்களும் ஆகச்சிறந்தவைகளாக- சிறந்தவர்களாக முன் நிறுத்தப்படுகின்றனர். அவற்றை மையங்களுக்கேற்பத் தகவமைத்து அவற்றையே உதாரணங்களுக்காக்குகிறது மையம். அவற்றின் வண்ணங்களும் லாவகங்களும் நகாசுத்தனமும் அவற்றுக்கு மட்டுமே உரியதல்ல என்று மாற்றப்படும் எதிர்வினைகளும் அதனோடு சேர்ந்தே நடைபெறும்.

தெருக்கூத்தின் ஒப்பனைப் புள்ளிகளும், கோடுகளும் ஜெர்மானிய ஒப்பனையின் புள்ளிகளாகவும் கோடுகளாகவும் ஆகலாம். பறையின் அதிர்விசையை சிந்தசைஸ்ஸரின் விசைப் பலகைக்குள் சிறைப் பிடிக்கலாம். ராஜஸ்தானத்து “காக்ரா” ஆடை அமெரிக்கத் துணி வர்த்தகத்திற்குள் நுழைந்து விடுவதில் நமக்குப் பெருமையா? வருத்தமா? – இதுதான் நம்முன் உள்ள கேள்வி.

==============================================================================

பின்குறிப்பு:

எம்.டி.முத்துகுமாரசாமி முன்பு ஆசிரியராகப் பணியாற்றிய காலத்தில் பாளையங்கோட்டை புனித சேவியர் கல்லூரி நாட்டார் வழக்காற்றியல் துறை , அமெரிக்காவின் போர்டு பவுண்டேஷனிடமிருந்து பெருந்தொகையை நிதி நல்கையாகப் பெற்றது. ஆவணப்படுத்துதல் பணி முடிந்தவுடன் நிதி நல்கை நிறுத்தப்பட்டது.

- அ.ராமசாமி at 7:00 AM

எப்பிடி இருந்த நான் இப்பிடி ஆயிட்டேன்

2012-02-24T06:46:00.001+05:30

23 ஜூலைல ஒரே அடிதடி, ரகளை எழுதறத்துக்கு முன்னால யானையா காட்டிகிட்டு எப்பிடி இருந்த நான்... இப்ப இப்படி கொசுக்களையெல்லாம் மோந்து பாக்க வேண்டியதா ஆயிடுச்சே!

தெரியாத்தனமா சும்மாக் கெடந்த ஒரு கொசுவ நோண்டப்போய் குண்டில வந்த கொப்புளத்துக்கு பிளாட்பாரம் பிளாட்பாரமா எந்தக் களிம்பு கெடைச்சாலும் பரவாயில்லேன்னு அலைஞ்சி திரியிறாப்புல என் நெலமை ஆயிடுச்சே!

அம்மா! இறைவி! என்னை ஆட்கொண்ட சோட்டாணிக்கரை பகவதி! எப்பிடியாச்சும் இதுலேந்து என்னையக் காப்பாத்தும்மா!

அடேய் மூடப்பதரே! நீ துணைக்கு அழைத்து, காப்பி பேஸ்ட் பண்ணியிருப்பது, நடமாடும் பகுத்தறிவாய்த் தன்னைக் காட்டிக்கொண்டு என்னை தூஷிப்பவன் என்பதாவது உன் மரமண்டைக்குப் புரிகிறதா?

அம்மா நானெல்லாம் சார்த்தரையே ஜெரிச்சி ஏப்பம் விட்டவன் எனக்கு இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையா?இணையத்துல ரெகுலராக ஆட்டோ ஓட்டிங்களான இவுங்குளுக்கு இதெல்லாம் சல்பேட்டாவ ஸ்ட்ராவெச்சி ஸ்டைலா உறிஞ்சுறாப்புல சகஜம் அம்மா! கோவிச்சுக்காத தாயே! எதுனா பாத்துப் போட்டு என்னைக் காப்பாத்தம்மா!

ஏனடா இப்படிப் பிச்சைக்காரனைப்போல் அலப்பறை செய்கிறாய்?எழுத்தாளனாய் கொஞ்சம் கெளரவமாய்க் கேட்கக்கூடவா உனக்குத் துப்பில்லை?

துப்பெல்லாம் இருந்துதும்மா. குமாஸ்தாவா இருந்துகிட்டு கம்பு சுத்தின காலமம்மா அது. இப்போ சகவாச தோஷம். தலையில தகர டப்பாவைக் கவுத்துத் தாண்ட்றா ராமான்னு பிச்சைக்காரனைத்தான் என் பெல்ட்டுலையே கட்டிகிட்டுத் திரியிறனே! அடுத்து எம்கேடி பாகவதர் கட்டுரையவேற ஸ்கேன் காப்பி கெடைக்குமான்னு கேட்டுருக்கான் முதுகை எப்பிடி உரிக்கப்போறானோ தெரியலியே!

பிகைபி மூலமாய் ஏற்கெனவே செய்தி கொடுத்தேன் நீ செவிமடுத்தால்தானே!

சாட்ல மெசேஜ் ஒண்ணியும் வரலியே அப்ம்மா! தள்ளாத வயசா, கண்ணுவேற சரியாத் தெரியில. பெரிய மனசு பண்ணி, மெசேஜக் கொஞ்சம் போல்டா ரிப்பீட் பண்ணு பகவதி!

மூடிக்கொண்டு சும்மா இரு!

தோழர்களை சுளுக்கெடுக்கும் ஜெயமோகன்

2012-02-23T14:47:00.000+05:30

காவல் கோட்டம் என்கிற நாவலை என் ஆயுளில் படிக்க முடியுமோ முடியாதோ அப்படியே உயிரைக்கொடுத்துப் படித்தாலும் அது எனக்குப் பிடிக்குமோ பிடிக்காதோ பிடித்தாலும் பிடிக்காவிட்டாலும் அதைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்த மாதிரி எழுத மீதி ஆயுள் இருக்குமோ இருக்காதோ ஆனால் ஒன்று நிச்சயம் ஜெயமோகனின் காவல்கோட்டமும் தோழர்களும் என்கிற இந்த சுளுக்கெடுப்பு கட்டுரை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.

இந்த ஒரே காரணத்திற்காகவே காவல் கோட்டம் எழுதிய சு.வெங்கடேசனுக்கு பரிசளித்த சாகித்திய அகாதெமிக்கும் இரண்டுவருடம் கழித்து திடீரென முழித்துக்கொண்டு நேற்றுதான் அனைத்தும் கவனத்துக்கு வந்ததான பாவனையில் சுறுசுறுப்பாய் சாடிக்கொண்டிருக்கும் தோழர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.

தோழரே

நீங்கள் எங்கே வாழ்கிறீர்

நாங்களெல்லாம் குழியிலே

அந்தக் குழியும் தோழரே

மாற்றான் தோளுக்கடியிலே

- ஞானக்கூத்தன் (நினைவிலிருந்து எழுதியது. தவறிருப்பின் திருத்தவும்)

ஆனந்த்! உங்கள் தேசம் மலாவி இல்லைதானே?

2012-02-23T06:45:00.001+05:30

On Wed, Feb 22, 2012 at 8:30 PM, Anandh Kumar <***@gmail.com> wrote:

அன்புள்ள மாமல்லன்,

'சிறுமி கொண்டுவந்த மலரி' லிருந்து உங்கள் எழுத்துக்களை தீவிரம்மாக படித்து வருகிறேன் (இதுவரை வலைப்பக்கத்தில்தான்) நேற்று தங்கள் வலைப்பதிவில், 'ரோஸ் மில்க்' படிக்க நேர்ந்தது. அருமையான விவரிப்பு. ஆனால் கடைசியில் ஒரு சிறு குழப்பம். நான் அந்த காட்சிக்குள்ளேயே இருந்ததால் அந்த இல்லாத வரி சரியான நேரத்தில் என்னை கொஞ்சம் அந்நியாமாக்கிவிட்டது.

நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது, இவன் ஏகே-47 காரனை கடந்து, மூடப்பட்டுக்கொண்டிருந்த கடை நோக்கி செல்கிறான். கடைசியில் தூரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த ஏகே 47 காரனை பாட்டி அழைக்கிறாள், ஆனால் அவன் எப்போது நடந்து அருகில் வந்தான் என விவரிக்கவே இல்லை. என்னை சட்டென்று இந்த காட்சி கதையிலிருந்து அந்நியப்படுத்திவிட்டது.

"கையைக் காட்டி ஏகே47ஐ அழைத்தார் பாட்டி. அவன் வேறு யாரையோ அழைப்பது போல கவனிக்காது இருந்தான்.

அட வாய்யா கூச்சப்படாதே என்பதுபோல் பாட்டி கூப்பிட்டார்.

அவன் லஜ்ஜையுடன் சிரித்தபடி வேண்டாம் என்றான்.

விஷமொன்றும் கலக்கவில்லை. இவருக்குக் கொடுத்ததைத்தான் உனக்கும் கொடுக்கிறேன் கடை மூடும் நேரம் வா குடி என்றார்.

குழந்தைமுக வீரன் டம்ளரைக் கையில் எடுத்துக் குடிக்கத்தொடங்கினான்."

நான் ஏதும் இங்கு தவறாக சுட்டிக் காட்டுகிறேனா? இது நீங்கள் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நாவலின் ஒரு அத்தியாயம் என்பதால் இதை சுட்டுகிறேன். தவறிருந்தால் மன்னிக்கவும்.

அன்புடன்

ஆனந்த்

***

<நாவலின் ஒரு அத்தியாயம்> என்றுதான் இல்லை. நாசமாய்ப் போகத்தக்க சண்டைப் பதிவாக இருந்தாலும் குறைகளை சுட்டிக் காட்டலாம். காரனம் அவற்றையும் நான் அதே தீவிரத்துடன்தான் எழுதுகிறேன். ஆகவே என்னிடம் நடக்கும் ப்ரூஃப் ரீடிங் என்னை இன்னும் கூர்மையாக்கும் என்றே நம்புகிறேன்.

குறையைச் சுட்டிக்காட்டுபவனை, கைநீட்டி அவதூறு செய்கிறான் என்றோ, வேலையில் குறை சொல்லி என்னை மிரட்டுகிறான்,சோற்றிலே மண் அள்ளிப்போடப் பார்க்கிறான் என்று பொய்யான பிலாக்கணம் வைக்கமாட்டேன் அல்லது ஐயையோ கொல்றாங்களே கொல்றாங்களே என டப்பிங் குரலில் உடான்ஸ் ஆடமாட்டேன். குறைகளைச் சுட்டுபவர்களை கிழட்டு மூடத்தனத்துடன் ப்ரூஃப் ரீடர்கள் என்று இழித்துரைக்கவும் மாட்டேன்.

ரோஸ் மிலக் எப்படித் தொடங்குகிறது?

<முகப்பு வளைவை ஒட்டிய இடப்பக்கச் சுவரில் தோட்டாக்கள் சல்லடையாய் துளைத்திருந்த அடையாளங்கள் ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகியும் அப்படியே இருந்தன. பயம் நினைவில் இருந்துகொண்டே இருக்கவேண்டும் என்பதற்காகவும் வஞ்சம் மறந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகவும் இருதரப்பாலும் வடுக்கள் மறைந்துவிடாதவண்ணம் பதற்றத்துடன் பாதுகாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்ததாகத் தோன்றியது.>

< தோன்றியது> யாருக்கு என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறதா?

யாரோ ஒருவருக்கு என்பது (சொல்லப்படாமல்) தொக்கி நிற்கிறது.

இங்கு சொல்லப்படாத தகவல் உங்களை அந்நியப்படுத்தாதது என் அதிருஷ்டம். பல பத்திகள் கழித்துதான் பாத்திரத்தின் பெயரே சொல்லப்படுகிறது.

ஆனால் கதையின் விவரிப்பு முழுக்க அந்த பாத்திரத்தின் ’பார்வை’யிலேயே சொல்லப்படுகிறது.

பார்வை என்பதைப் அந்தப் பாத்திரமெ பார்த்தது என்கிற பொருளில் நேரடியாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டீர்கள் என நம்புகிறேன்.

இப்போது, உங்களை ’அந்நியமாக்கிய’ இறுதிப் பகுதிக்கு வருவோம்.

உங்கள் பிரச்சனை, தொலைவில் இருக்கும் ஏகே 47 வீரனைப் பாட்டி அழைக்கிறாள். அவன் நடந்து வரும் ஷாட் எழுதப்படவில்லை என்பதுதான் இல்லையா?

சரி கதையின் இறுதிப் பகுதி எப்படித் தொடங்குகிறது?

<இருட்டுச் சந்து எங்காவது போய் சிகரெட் பிடிக்கவேண்டி, பொற்கோவில் வளாகத்தை விட்டு அந்த இரவில் தெருவிற்கு இறங்கியதும் எதிரில் தெரிந்தது, யாருமற்ற இருட்டில் ஏகே 47ஐத் தோளில் மாட்டியபடி உலாத்திக்கொண்டிருந்த வீரரும், சற்றுத்தொலைவில் அடைக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த,பாதியாய்த் தெரிந்த கடையில், பாத்திரங்களைக் கழுவி அடுக்கிக்கொண்டிருந்த பெண்மணியும்தான்.>

நர்சி என்கிற பாத்திரத்தின் பார்வையில்தான் எதிரிலிருக்கும் காட்சி தெரிகிறது.

<ரோஸ்மில்க் நல்ல திடத்தில் இருந்தது. உயரமான டம்ளரில் கொடுக்கப்பட்டதைக் குடித்தபடி பக்கவாட்டில் பார்த்தான். சற்றுத் தொலைவில் துப்பாக்கிக் குழந்தை தன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. தான் பார்ப்பது தெரிந்ததும் அவன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான். நாயொன்று வந்து வாலாட்டிவிட்டுக் கடந்து சென்றது.>

சரி சம்பவத்திற்கு வருவோம்.

<குடித்துவிட்டு டம்ளரையும் காசையும் கொடுக்கப்போக, அதைக் கண்டுகொள்ளாமல், கீழே வைத்த டம்ளரில் பாட்டி திரும்பவும் ரோஸ் மில்க்கை ஊற்றுவதைப் பார்த்துப் பதறியவனாய் வேண்டாம் வேண்டாம் என்றான் நர்சி.

அட சும்மா குடியப்பா என்பது போல் அதட்டினார் பாட்டி.

கூச்சத்துடன் மூச்சு வாங்கக் குடிக்கத் தொடங்கினான். ரோஸ்மில்க் பாத்திரத்தைக் கையில் எடுத்து இன்னொரு லோட்டாவில் ஊற்றி, கையைக் காட்டி ஏகே47ஐ அழைத்தார் பாட்டி.>

நர்சி, பாட்டிக்கு எதிரில் இருப்பதால் பாட்டி ஏகே 47னைத்தான் அழைக்கிறாள் என்பது ஊகத்தில் தெரியும் ஆனால் நர்சி திரும்பிப் பார்த்தான் என் எழுதப்படவில்லையே இருந்தும்

<அவன் வேறு யாரையோ அழைப்பது போல கவனிக்காது இருந்தான்.>

இது எப்படி நர்சிக்குத் தெரியும்? இங்கே அவன் திரும்பிப் பார்த்தான் - மாதிரியான வரி இல்லாதது உங்களை அந்நியப்படுத்தி இருக்க வேண்டுமே?

அட வாய்யா கூச்சப்படாதே என்பதுபோல் பாட்டி கூப்பிட்டார். இது நர்சிக்குத் தெரியும் ஆனால்,

<அவன் லஜ்ஜையுடன் சிரித்தபடி வேண்டாம் என்றான்.>

நர்சி திரும்பிப் பார்த்தான் என்கிற வரி இல்லையே? இருந்தும் இது எப்படி நர்சிக்குத் தெரிந்தது என நீங்கள் ஏன் அந்நியப்படவில்லை?

அது போலவே ஏகே 47 நடந்து பாட்டியிடம் வந்து சேர்வதும் வார்த்தைகளில் நடக்காமல் கதையில் நடக்கிறது.

எல்லா காட்சிகளும் தொடர்ச்சியாய் ஒரே ஷாட்டில் இருக்க இது வாழ்க்கையில்லை கலை.இதில் காட்டவேண்டியது எது உணர்த்தபடவேண்டியது எது காட்டாமலே புரிந்துகொள்ளப்படவேண்டியது எது என்பது படைப்பாளியின் தேர்வு. பொழுதைப் ’போக்க’ படிக்க வரும் மட்டிக்கும் ’கதை’ புரிய வேண்டும் என்று மெனக்கெடுபவன் வணிக எழுத்தாளன். தான் சொல்வதை எவ்வளவு செறிவாக சொல்ல முடியும் என்பதிலேயே தன் கவனத்தைக் குவிப்பவன் கலைஞன்.

சொல்லப்படாத பகுதிகளிலும் தேர்ந்த வாசகனின் மனதிற்குள் கதை ‘நடந்து’ கொண்டுதான் இருக்கிறது.

<அவன் வேறு யாரையோ அழைப்பது போல கவனிக்காது இருந்தான்.>

<அவன் லஜ்ஜையுடன் சிரித்தபடி வேண்டாம் என்றான்.>

மேற்கூறிய இரண்டு இடங்களில் தங்களிடமே இது நிகழ்ந்துள்ளது என்பது உங்களுக்குப் பிடிபடுகிறதா?

செலெக்‌ஷன்னு வரச்சையே எடிட்டிங் வந்துட்றதே ரியலா நடந்ததைத்தான் எழுதறேன்னு எப்டி சொல்ல முடியும் என்று நேர்ப்பேச்சில் சொன்னார் சுஜாதா இந்தாளைப்போய் ஒண்ணுமில்லேன்னு சொல்லமுடியுமா என்று 82ன் காவிப்பயணத்தில் சுராவிடம் மல்லுக்கட்டினேன். அவர் புத்திசாலியில்லேன்னு நான் சொல்லலியே. ரொம்ப புத்திசாலினுன்னா சொல்றேன். புத்திசாலித்தன்த்துக்கும் ஆர்ட் அண்ட் லிட்டரேச்சருக்கும் என்ன சம்மந்தம் என்றார்.

மேற்படி உரையாடல் என்ன சொல்ல வருகிறது என எவருக்கேனும் குழப்பமாக இருக்குமேயானால் இன்றைக்குத் தின்றது செரித்தது என்பதில் எனக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி.

தொண்டு நிறுவனங்களைப் பற்றி இப்படியா அவதூறு செய்வது?

2012-02-23T04:08:00.001+05:30

NGOs: The Self-Appointed Altruists

By: Dr. Sam Vaknin

Written October 2002

Updated March 2005, August 2011

Their arrival portends rising local prices and a culture shock. Many of them live in plush apartments, or five star hotels, drive SUV's, sport $3000 laptops and PDA's. They earn a two figure multiple of the local average wage. They are busybodies, preachers, critics, do-gooders, and professional altruists. They are parasites who feed off natural and manmade disasters, mismanagement, conflict, and strife.

Always self-appointed, they answer to no constituency. Though unelected and ignorant of local realities, they confront the democratically chosen and those who voted them into office. A few of them are enmeshed in crime and corruption. They are the non-governmental organizations, or NGOs.

Some NGOs - like Oxfam, Human Rights Watch, Medecins Sans Frontieres, or Amnesty - genuinely contribute to enhancing welfare, to the mitigation of hunger, the furtherance of human and civil rights, or the curbing of disease. Others - usually in the guise of think tanks and lobby groups - are sometimes ideologically biased, or religiously-committed and, often, at the service of special interests.

NGOs - such as the International Crisis Group - have openly interfered on behalf of the opposition in several parliamentary elections in Macedonia. Other NGOs have done so in Belarus and Ukraine, Zimbabwe and Israel, Nigeria and Thailand, Slovakia and Hungary - and even in Western, rich, countries including the USA, Canada, Germany, and Belgium.

The encroachment on state sovereignty of international law - enshrined in numerous treaties and conventions - allows NGOs to get involved in hitherto strictly domestic affairs like corruption, civil rights, the composition of the media, the penal and civil codes, environmental policies, or the allocation of economic resources and of natural endowments, such as land and water. No field of government activity is now exempt from the glare of NGOs. They serve as self-appointed witnesses, judges, jury and executioner rolled into one.

Regardless of their persuasion or modus operandi, all NGOs are top heavy with entrenched, well-remunerated, extravagantly-perked bureaucracies. Opacity is typical of NGOs. Amnesty's rules prevent its officials from publicly discussing the inner workings of the organization - proposals, debates, opinions - until they have become officially voted into its Mandate. Thus, dissenting views rarely get an open hearing.

Contrary to their teachings, the financing of NGOs is invariably obscure and their sponsors unknown. This lack of transparency allowed the finance director of the International Helsinki Federation for Human Rights to embezzle virtually all its funds and to bankrupt it in the process (in 2008). Tried in a Vienna court, he was found guilty and ordered to serve ... 1 year in prison and 2 years of a suspended sentence!

Indeed, the bulk of the income of most non-governmental organizations, even the largest ones, comes from - usually foreign - powers. Many NGOs serve as official contractors for governments.

NGOs serve as long arms of their sponsoring states - gathering intelligence, burnishing their image, and promoting their interests. There is a revolving door between the staff of NGOs and government bureaucracies the world over. The British Foreign Office finances a host of NGOs - including the fiercely "independent" Global Witness - in troubled spots, such as Angola. Many host governments accuse NGOs of - unwittingly or knowingly - serving as hotbeds of espionage.

Very few NGOs derive some of their income from public contributions and donations. The more substantial NGOs spend one tenth of their budget on PR and solicitation of charity. In a desperate bid to attract international attention, so many of them lied about their projects in the Rwanda crisis in 1994, recounts "The Economist", that the Red Cross felt compelled to draw up a ten point mandatory NGO code of ethics. A code of conduct was adopted in 1995. But the phenomenon recurred in Kosovo.

All NGOs claim to be not for profit - yet, many of them possess sizable equity portfolios and abuse their position to increase the market share of firms they own. Conflicts of interest and unethical behavior abound.

Cafedirect is a British firm committed to "fair trade" coffee. Oxfam, an NGO, embarked, three years ago, on a campaign targeted at Cafedirect's competitors, accusing them of exploiting growers by paying them a tiny fraction of the retail price of the coffee they sell. Yet, Oxfam owns 25% of Cafedirect.

Large NGOs resemble multinational corporations in structure and operation. They are hierarchical, maintain large media, government lobbying, and PR departments, head-hunt, invest proceeds in professionally-managed portfolios, compete in government tenders, and own a variety of unrelated businesses. The Aga Khan Fund for Economic Development owns the license for second mobile phone operator in Afghanistan - among other businesses. In this respect, NGOs are more like cults than like civic organizations.

Many NGOs promote economic causes - anti-globalization, the banning of child labor, the relaxing of intellectual property rights, or fair payment for agricultural products. Many of these causes are both worthy and sound. Alas, most NGOs lack economic expertise and inflict damage on the alleged recipients of their beneficence. NGOs are at times manipulated by - or collude with - industrial groups and political parties.

It is telling that the denizens of many developing countries suspect the West and its NGOs of promoting an agenda of trade protectionism. Stringent - and expensive - labor and environmental provisions in international treaties may well be a ploy to fend off imports based on cheap labor and the competition they wreak on well-ensconced domestic industries and their political stooges.

Take child labor - as distinct from the universally condemnable phenomena of child prostitution, child soldiering, or child slavery.

Child labor, in many destitute locales, is all that separates the family from all-pervasive, life threatening, poverty. As national income grows, child labor declines. Following the outcry provoked, in 1995, by NGOs against soccer balls stitched by children in Pakistan, both Nike and Reebok relocated their workshops and sacked countless women and 7000 children. The average family income - anyhow meager - fell by 20 percent.

This affair elicited the following wry commentary from economists Drusilla Brown, Alan Deardorif, and Robert Stern:

"While Baden Sports can quite credibly claim that their soccer balls are not sewn by children, the relocation of their production facility undoubtedly did nothing for their former child workers and their families."

This is far from being a unique case. Threatened with legal reprisals and "reputation risks" (being named-and-shamed by overzealous NGOs) - multinationals engage in preemptive sacking. More than 50,000 children in Bangladesh were let go in 1993 by German garment factories in anticipation of the American never-legislated Child Labor Deterrence Act.

Former Secretary of Labor, Robert Reich, observed:

"Stopping child labor without doing anything else could leave children worse off. If they are working out of necessity, as most are, stopping them could force them into prostitution or other employment with greater personal dangers. The most important thing is that they be in school and receive the education to help them leave poverty."

NGO-fostered hype notwithstanding, 70% of all children work within their family unit, in agriculture. Less than 1 percent are employed in mining and another 2 percent in construction. Again contrary to NGO-proffered panaceas, education is not a solution. Millions graduate every year in developing countries - 100,000 in Morocco alone. But unemployment reaches more than one third of the workforce in places such as Macedonia.

Children at work may be harshly treated by their supervisors but at least they are kept off the far more menacing streets. Some kids even end up with a skill and are rendered employable.

"The Economist" sums up the shortsightedness, inaptitude, ignorance, and self-centeredness of NGOs neatly:

"Suppose that in the remorseless search for profit, multinationals pay sweatshop wages to their workers in developing countries. Regulation forcing them to pay higher wages is demanded... The NGOs, the reformed multinationals and enlightened rich-country governments propose tough rules on third-world factory wages, backed up by trade barriers to keep out imports from countries that do not comply. Shoppers in the West pay more - but willingly, because they know it is in a good cause. The NGOs declare another victory. The companies, having shafted their third-world competition and protected their domestic markets, count their bigger profits (higher wage costs notwithstanding). And the third-world workers displaced from locally owned factories explain to their children why the West's new deal for the victims of capitalism requires them to starve."

NGOs in places like Sudan, Somalia, Myanmar, Bangladesh, Pakistan, Albania, and Zimbabwe have become the preferred venue for Western aid - both humanitarian and financial - development financing, and emergency relief. According to the Red Cross, more money goes through NGOs than through the World Bank. Their iron grip on food, medicine, and funds rendered them an alternative government - sometimes as venal and graft-stricken as the one they replace.

Local businessmen, politicians, academics, and even journalists form NGOs to plug into the avalanche of Western largesse. In the process, they award themselves and their relatives with salaries, perks, and preferred access to Western goods and credits. NGOs have evolved into vast networks of patronage in Africa, Latin America, and Asia.

NGOs chase disasters with a relish. More than 200 of them opened shop in the aftermath of the Kosovo refugee crisis in 1999-2000. Another 50 supplanted them during the civil unrest in Macedonia a year later. Floods, elections, earthquakes, wars - constitute the cornucopia that feed the NGOs.

NGOs are proponents of Western values - women's lib, human rights, civil rights, the protection of minorities, freedom, equality. Not everyone finds this liberal menu palatable. The arrival of NGOs often provokes social polarization and cultural clashes. Traditionalists in Bangladesh, nationalists in Macedonia, religious zealots in Israel, security forces everywhere, and almost all politicians find NGOs irritating and bothersome.

The British government ploughs well over $30 million a year into "Proshika", a Bangladeshi NGO. It started as a women's education outfit and ended up as a restive and aggressive women empowerment political lobby group with budgets to rival many ministries in this impoverished, Moslem and patriarchal country.

Other NGOs - fuelled by $300 million of annual foreign infusion - evolved from humble origins to become mighty coalitions of full-time activists. NGOs like the Bangladesh Rural Advancement Committee (BRAC) and the Association for Social Advancement mushroomed even as their agendas have been fully implemented and their goals exceeded. It now owns and operates 30,000 schools.

This mission creep is not unique to developing countries. As Parkinson discerned, organizations tend to self-perpetuate regardless of their proclaimed charter. Remember NATO? Human rights organizations, like Amnesty, are now attempting to incorporate in their ever-expanding remit "economic and social rights" - such as the rights to food, housing, fair wages, potable water, sanitation, and health provision. How insolvent countries are supposed to provide such munificence is conveniently overlooked.

"The Economist" reviewed a few of the more egregious cases of NGO imperialism.

Human Rights Watch lately offered this tortured argument in favor of expanding the role of human rights NGOs: "The best way to prevent famine today is to secure the right to free expression - so that misguided government policies can be brought to public attention and corrected before food shortages become acute." It blatantly ignored the fact that respect for human and political rights does not fend off natural disasters and disease. The two countries with the highest incidence of AIDS are Africa's only two true democracies - Botswana and South Africa.

The Centre for Economic and Social Rights, an American outfit, "challenges economic injustice as a violation of international human rights law". Oxfam pledges to support the "rights to a sustainable livelihood, and the rights and capacities to participate in societies and make positive changes to people's lives". In a poor attempt at emulation, the WHO published an inanely titled document - "A Human Rights Approach to Tuberculosis".

NGOs are becoming not only all-pervasive but more aggressive. In their capacity as "shareholder activists", they disrupt shareholders meetings and act to actively tarnish corporate and individual reputations. Friends of the Earth worked hard four years ago to instigate a consumer boycott against Exxon Mobil - for not investing in renewable energy resources and for ignoring global warming. No one - including other shareholders - understood their demands. But it went down well with the media, with a few celebrities, and with contributors.

As "think tanks", NGOs issue partisan and biased reports. The International Crisis Group published a rabid attack on the then incumbent government of Macedonia, days before an election, relegating the rampant corruption of its predecessors - whom it seemed to be tacitly supporting - to a few footnotes. On at least two occasions - in its reports regarding Bosnia and Zimbabwe - ICG has recommended confrontation, the imposition of sanctions, and, if all else fails, the use of force. Though the most vocal and visible, it is far from being the only NGO that advocates "just" wars.

The ICG is a repository of former heads of state and has-been politicians and is renowned (and notorious) for its prescriptive - some say meddlesome - philosophy and tactics. "The Economist" remarked sardonically: "To say (that ICG) is 'solving world crises' is to risk underestimating its ambitions, if overestimating its achievements."

NGOs have orchestrated the violent showdown during the trade talks in Seattle in 1999 and its repeat performances throughout the world. The World Bank was so intimidated by the riotous invasion of its premises in the NGO-choreographed "Fifty Years is Enough" campaign of 1994, that it now employs dozens of NGO activists and let NGOs determine many of its policies.

NGO activists have joined the armed - though mostly peaceful - rebels of the Chiapas region in Mexico. Norwegian NGOs sent members to forcibly board whaling ships. In the USA, anti-abortion activists have murdered doctors. In Britain, animal rights zealots have both assassinated experimental scientists and wrecked property.

Birth control NGOs carry out mass sterilizations in poor countries, financed by rich country governments in a bid to stem immigration. NGOs buy slaves in Sudan thus encouraging the practice of slave hunting throughout sub-Saharan Africa. Other NGOs actively collaborate with "rebel" armies - a euphemism for terrorists.

NGOs lack a synoptic view and their work often undermines efforts by international organizations such as the UNHCR and by governments. Poorly-paid local officials have to contend with crumbling budgets as the funds are diverted to rich expatriates doing the same job for a multiple of the cost and with inexhaustible hubris.

This is not conducive to happy co-existence between foreign do-gooders and indigenous governments. Sometimes NGOs seem to be an ingenious ploy to solve Western unemployment at the expense of down-trodden natives. This is a misperception driven by envy and avarice.

But it is still powerful enough to foster resentment and worse. NGOs are on the verge of provoking a ruinous backlash against them in their countries of destination. That would be a pity. Some of them are doing indispensable work. If only they were a wee more sensitive and somewhat less ostentatious. But then they wouldn't be NGOs, would they?

Interview granted to Revista Terra, Brazil, September 2005

Q. NGOs are growing quickly in Brazil due to the discredit politicians and governmental institutions face after decades of corruption, elitism etc. The young people feel they can do something concrete working as activists in a NGOs. Isn't that a good thing? What kind of dangers someone should be aware before enlisting himself as a supporter of a NGO?

A. One must clearly distinguish between NGOs in the sated, wealthy, industrialized West - and (the far more numerous) NGOs in the developing and less developed countries.

Western NGOs are the heirs to the Victorian tradition of "White Man's Burden". They are missionary and charity-orientated. They are designed to spread both aid (food, medicines, contraceptives, etc.) and Western values. They closely collaborate with Western governments and institutions against local governments and institutions. They are powerful, rich, and care less about the welfare of the indigenous population than about "universal" principles of ethical conduct.

Their counterparts in less developed and in developing countries serve as substitutes to failed or dysfunctional state institutions and services. They are rarely concerned with the furthering of any agenda and more preoccupied with the well-being of their constituents, the people.

Q. Why do you think many NGO activists are narcissists and not altruists? What are the symptoms you identify on them?

A. In both types of organizations - Western NGOs and NGOs elsewhere - there is a lot of waste and corruption, double-dealing, self-interested promotion, and, sometimes inevitably, collusion with unsavory elements of society. Both organizations attract narcissistic opportunists who regards NGOs as venues of upward social mobility and self-enrichment. Many NGOs serve as sinecures, "manpower sinks", or "employment agencies" - they provide work to people who, otherwise, are unemployable. Some NGOs are involved in political networks of patronage, nepotism, and cronyism.

Narcissists are attracted to money, power, and glamour. NGOs provide all three. The officers of many NGOs draw exorbitant salaries (compared to the average salary where the NGO operates) and enjoy a panoply of work-related perks. Some NGOs exert a lot of political influence and hold power over the lives of millions of aid recipients. NGOs and their workers are, therefore, often in the limelight and many NGO activists have become minor celebrities and frequent guests in talk shows and such. Even critics of NGOs are often interviewed by the media (laughing).

Finally, a slim minority of NGO officers and workers are simply corrupt. They collude with venal officials to enrich themselves. For instance: during the Kosovo crisis in 1999, NGO employees sold in the open market food, blankets, and medical supplies intended for the refugees.

Q. How can one choose between good and bad NGOs?

A. There are a few simple tests:

1. What part of the NGOs budget is spent on salaries and perks for the NGOs officers and employees? The less the better.

2. Which part of the budget is spent on furthering the aims of the NGO and on implementing its promulgated programs? The more the better.

3. What portion of the NGOs resources is allocated to public relations and advertising? The less the better.

4. What part of the budget is contributed by governments, directly or indirectly? The less the better.

5. What do the alleged beneficiaries of the NGOs activities think of the NGO? If the NGO is feared, resented, and hated by the local denizens, then something is wrong!

6. How many of the NGOs operatives are in the field, catering to the needs of the NGOs ostensible constituents? The more the better.

7. Does the NGO own or run commercial enterprises? If it does, it is a corrupt and compromised NGO involved in conflicts of interest.

Q. The way you describe, many NGO are already more powerful and politically influential than many governments. What kind of dangers this elicits? Do you think they are a pest that need control? What kind of control would that be?

A. The voluntary sector is now a cancerous phenomenon. NGOs interfere in domestic politics and take sides in election campaigns. They disrupt local economies to the detriment of the impoverished populace. They impose alien religious or Western values. They justify military interventions. They maintain commercial interests which compete with indigenous manufacturers. They provoke unrest in many a place. And this is a partial list.

The trouble is that, as opposed to most governments in the world, NGOs are authoritarian. They are not elected institutions. They cannot be voted down. The people have no power over them. Most NGOs are ominously and tellingly secretive about their activities and finances.

Light disinfects. The solution is to force NGOs to become both democratic and accountable. All countries and multinational organizations (such as the UN) should pass laws and sign international conventions to regulate the formation and operation of NGOs.

NGOs should be forced to democratize. Elections should be introduced on every level. All NGOs should hold "annual stakeholder meetings" and include in these gatherings representatives of the target populations of the NGOs. NGO finances should be made completely transparent and publicly accessible. New accounting standards should be developed and introduced to cope with the current pecuniary opacity and operational double-speak of NGOs.

Q. It seems that many values carried by NGO are typically modern and Western. What kind of problems this creates in more traditional and culturally different countries?

A. Big problems. The assumption that the West has the monopoly on ethical values is undisguised cultural chauvinism. This arrogance is the 21st century equivalent of the colonialism and racism of the 19th and 20th century. Local populations throughout the world resent this haughty presumption and imposition bitterly.

As you said, NGOs are proponents of modern Western values - democracy, women's lib, human rights, civil rights, the protection of minorities, freedom, equality. Not everyone finds this liberal menu palatable. The arrival of NGOs often provokes social polarization and cultural clashes.
http://samvak.tripod.com/ngos.html

கதை சொல்லும் கார்ட்டூன்

2012-02-22T11:36:00.002+05:30

Courtesy The Hindu February 22, 2012

சுரேந்த்ராவின் கை என்னமாய் விளையாடியிருக்கிறது. கருத்தை விடுங்கள் அதைச் சொல்ல ஆயிரம்பேர் இருக்கிறார்கள்.

அந்தக் குடும்பம் பற்றிய அவரவர் கருத்து பற்றிய வெளிப்பாட்டில் கோடுகளும் குறிப்புகளும் என்னமாய் ஒத்திசைந்து முழுமையை நோக்கி முன்னுகின்றன.

கதவு திறந்ததும் நேராக ஹால் இருக்கும் பெரும்பாலான ஃப்ளாட்டுகளின் பிரதிநிதித்துவம்.

ஹாலிலும் ஏஸி வைத்திருந்தாகவேண்டிய டஞ்சன்.

காலண்டரற்ற துணியலங்காரத்தொங்கலில் தெரியும் உயர் மத்தியதர வர்ககத்தின் பாலுமகேந்திரா மணிரத்தின பிராண்டு கலாரசனை

உயர் மத்தியதரத்தின் அடையாளமாய் கணினியின் மானிட்டரும் டிவியும் எல்.சி.டியில்.

டிவி போக தனி இசைக்காகவென்று இருக்கும் ஸ்பீக்கர்கள். டிவிக்கு மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் சத்தக்கோடுகள்.

கிரிக்கெட் பார்க்க டிவியிலிருந்துவரும் ஒலியே போதும் என நினைக்கும் மத்தியதர வர்க்க சிக்கண மனம்.
டிவியின் கீழே சுவரின் அடிப்புறத்தில் பாதி தெரியும் பட்டையில் இரண்டு பிளக்குகள்.
வீட்டுப் பெண் பேசுகிறாள் என்பதற்காக அவள் வாயில் குட்டியாய் பிளவு.

அண்டைவீட்டுப் பெண்மணி வெளியில் கிளம்பிப் போய்க்கொண்டிருக்கையில் தற்செயல் பேச்சு என்பதற்காக அவரிடம் குட்டி கைப்பை.

வாசலிலேயே நின்றபடியான அப்பார்ட்மெண்ட் பேச்சு.

ஒருக்களித்த கதவைப்பிடித்தபடி லாகவ நிற்றலின் கால் மடக்கல்.. வெளிப்புரத்தின் வெளிச்சத்தால் கதவு, சுவரில் பூசிய நிழல்.

கதவைப் போலவே டிவிக்குப் பின்னால் சுவரில் விழும் சரிந்த நிழல்.
ஏஸிக்குக்கீழே சரியும் குட்டி நிழல்.
சோபாக்களுக்கு அடியிலும் குப்புறக்கிடக்கும் பையனுக்கடியிலும் என தேங்கியிருக்கும் நிழல்கள்.

அணைந்திருக்கும் கணினி மானிட்டரில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் மங்கிய பளபளப்பு.
நாற்காலியின் முதுகில் பாதி மறைந்த கணினிக்குப் பக்கத்தில்தான் கார்ட்லெஸ் மெளஸ் இருக்கிறதான அனுமானம்.

வீட்டினுள் இருக்கும் டைல்ஸுக்குக் கம்மியாய் வெளிப்புர நடைவழி.

அப்பனும் பெண்ணும் தத்தம் அட்டைகளுக்கேற்ப டெஸ்ட்டு மற்றும் அனைத்துவகை கிரிக்கெட் ஆட்டங்களுக்கென நெடுநேரம் டிவி எதிரில் செலவிடுவதால் கண்ணாடியோ?

சுண்டுக்குக் கார்ட்டூன் நெட்வொர்க்குக்கு இடையில் குறைந்த பொறுமை யுடன் மட்டுமே பார்க்க முடியும் என்பதால்தான் அதன் தேர்வு டி20 போலும்.
ஒவ்வொரு பாத்திரத்திற்கும் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் உடற்பாங்கு கால்மேல் கால்போட்டு, கால மடக்கி சோபாவில் வைத்து, கால்களைப் பின்னியபடி குப்புறபடுத்து என அதனதன் பரிமாணத்தைக் காட்டுகிறது.

சுரேந்த்ரா நம்மை நிற்க வைத்திருக்கும் இடம் டைனிங் டேபிளருகில் போலும்.

காட்டப்படாத திறந்திருக்கும் சாப்பாட்டறைக் கதவைப் பக்கவாட்டு ஃப்ளெவர் வாஸ் மூலம் உருவாக்கி விட்டிருக்கிறார்.

பெரும்பாலோர் இவற்றைத் தனித்தனியாகப் பார்த்துத் துய்க்காமல் தாண்டிப்போய்வ்விட்டிருக்க சாத்தியம்தான். ஆனால் அவர்களின் உள்ளுணர்வில் முதல் பார்வையிலேயெ முழு நிறைவு உருவாக இவ்வளவும் அவசியம் என்று நினைக்கிறான் கலைஞன்.

நுணுக்கங்களையும் நுட்பங்களையும் எந்தக் கலைஞனும் சுயலயிப்பில் தோய்ந்தே உருவாக்குகிறான். கண்டுகளிப்பதற்கான கண்களை ஒருவர்கூடவா உருவாக்கிக்கொள்ளாமல் போய்விடுவார்கள் என்கிற எளிய எதிர்பார்ப்புடன்.

வதனமே சந்த்ர பிம்பமோ - சாருவின்...

2012-02-22T00:47:00.000+05:30

from:		Chenthil Nathan ***@gmail.com
to:		விமலாதித்த மாமல்லன்
date:		Tue, Feb 21, 2012 at 3:47 PM
subject:		MKT in Madras Central Jail
mailed-by:		gmail.com
signed-by:		gmail.com http://www.hindu.com/cp/2008/07/11/stories/2008071150391600.htm

Blast from the past

Haridas 1944

M. K. Thyagaraja Bhagavathar, T. R. Rajakumari, N.C. Vasanthakokilam, N. S. Krishnan, T. A. Mathuram, T. E. Krishnamachari and ‘Pulimoottai’ Ramaswami

created a box-office record From Haridas

One of the films of 1944 created history in Tamil cinema, establishing a box-office record that stood unparalleled for more than half a century till recently. That was Sundar Rao Nadkarni’s Haridas, a Thyagaraja Bhagavathar-starrer.

A folk myth about a sinner-turned-saint, this film, less than 11,000 feet long, smashed box office records everywhere. In Broadway cinema, Madras,Haridas was released on Deepavali day in 1944, and ran uninterruptedly for 114 weeks till the same festival in 1946, thus witnessing three such days till 1946 — an unbroken record for any regional language film in India.

Bhagavathar rose to great heights with his music and almost every song of his turned out to be a hit. One song in particular celebrating erotic love, “Manmathan leelayai…”, drove people crazy and became an all-time hit. Indeed, this song became part of Tamil colloquial idiom! The melody, the simple but effective orchestration, the lyrics, Bhagavathar’s sensuous rendering… everything was perfect, making the song memorable. The songs, which proved eternally popular besides “Manmathan leelayai…” (raga Charukesi, Bhagavathar and Rajakumari. In this song, Rajakumari gives Bhagavathar a flying kiss which was considered revolutionary in those days!), were “Krishnaa mukunda muraree…”, “Annaiyum thandhaiyum…”, “Vaazhvil ore thirunaal…”, “Nijamma idhu nijamma…” (all by MKT), “Kadhiravan vudhayam kanden” (Vasanthakokilam), “Ullam kavarum en paavaai” (MKT and NCV, the tune based on the famous Pankaj Mullick hit song, “Piyaa milan ko jaana” from the film Kapala Kundala) and “Natanam innum aadanam” (Krishnan and Mathuram). The lyrics and tunes were composed by Papanasam Sivan while the orchestration was by G. Ramanathan.

Indeed, the first half of Haridas was erotic and sensuous. The romantic scenes featuring Bhagavathar and T. R. Rajakumari who played his voluptuous mistress were daring. N. C. Vasanthakokilam, the well-known classical musician, played the role of his wife. N. S. Krishnan and T. A. Mathuram provided the comic touch.

The film was a great money-spinner for its producers, Rayal Talkie, and spread happiness among all those concerned with it, except perhaps its superstar Thyagaraja Bhagavathar who was arrested in December 1945 for his alleged involvement in the sensational Lakshmikantham Murder Case. He spent 30 long months in prison.

MKT underwent one of the most painful experiences when he was in jail, euphemistically known as the ‘Madras Penitentiary’, situated in the heart of the city opposite the Madras Central Railway. He would listen to his hits from Haridas being played repeatedly across the road in the famous, now non-existent, shopping centre ‘Moore Market’. As he heard the songs, he would burst into tears and keep awake for long hours in the night. Later he told his intimate friends that this was the unkindest cut in his life…

Remembered for the melodious songs rendered by Thyagaraja Bhagavathar and Vasanthakokilam, particularly the song “Manmadhan Leelayai…”, the opening lines of which became part of colloquial Tamil.

RANDOR GUY

கைவீசம்மா கைவீசு

2012-02-22T00:11:00.000+05:30

National Folklore Support Centre இவாள அழுத்தினா

- Nari Kurava Archives இவா வருவா, இவாள அழுத்தினா

Digital Community Archive in Tamil Nadu இவா வருவா, இதுல

Narikuravar Children's Games இவாள அழுத்தினா ஸ்லைட் ஷோ படம் காட்டுவா

நரிக்குறவர் இனத்தைச் சேர்ந்த சிறுவர் சிறுமியர் விளையாடும் விளையாட்டுக்களை ஆவணப்படுத்துமுகமாய்

இப்படித்தொடங்கும் ஸ்லைட் ஷோ,

ஆவணப்படுத்தி இப்படி முடிகிறது.

இது போன்ற நல்ல காரியங்களுக்கும் அரிய ஆய்வுகளுக்கும் டாடா நிறுவன்ம் நிதி வழங்கி உதவியிருப்பது சிறந்த விஷயம் என்கிற எண்ணத்த்தால் டாடா பற்றிய நன்மதிப்பு பலமடங்கு உயருகிறது.. இம்மாதிரியான தொண்டுகளுக்கு நம்மாலான பங்களிப்பாய் டாடா நிறுவனத்தின் பொருட்களையே வாங்கவேண்டும் என்று நம் மனம் நெகிழவும்கூடும். விளம்பரங்களால் விற்கப்படும் பொருள் பற்றிக் கூவ மட்டுமே முடியும். பயன்பாடு காரணமாக மட்டுமே பொருளின் விற்பனை கூடும். நன்மதிப்பு என்பதை யாரிடமும் விற்கவும் முடியாது அல்லது அடுத்தவரை வாங்க வைக்கவும் முடியாது. பாவப்பட்டவர்களுக்கு அக்கறையுடன் கூடிய செயல்பாட்டைத் தாம் செய்வதாய் வெளிப்படையாய் சொல்லாமல் நாசூக்காய் உண்ர்த்தக்கூடியவஅரே நமது நெகிழ்வுடன் கலந்த நன்மதிப்புக்கு உரியவராகிறார். இந்த நன்மதிப்பு நீண்டகாலம் நீடித்து நிற்கவல்லது. இதன் உள்ளார்ந்த அம்சம் நன்மதிப்பிற்கு ஆட்படும் மனிதரை ஆராதிப்பதன்மூலம் நல்ல காரியத்தின் பக்கம் நிற்பதாய் பாவனை செய்துகொண்டு குற்றவுணர்விலிருந்து நம்மை விடுவித்துக்கொள்வதுதான்.வும்

இது போன்ற நற்காரியங்களைச் செய்த புண்ணியம் நம்மிடமும் கொசுறாய் ஒட்டிக்கொண்டு, எவரோடும் ஒட்டி உரச வேண்டிய அவசியமற்று உதட்டளவு நன்மையிலேயெ குற்றவுணர்வைக் குறைத்து ஆசுவாசப்படுத்தும். நல்ல விஷயத்தின் பக்கம் நிற்பதாய்க் காட்டிக்கொள்ள வாய்ப்பு கிடைப்பதென்ன அவ்வள்வு சுலபமா?

வருங்கால வரலாற்றுகாக,அற்றைக்காலத்தில் நரிக்குறவர் இனத்துக் குழந்தைகள் என்னென்ன விளையாட்டுக்களை எப்படியெப்படி விளையாடினார்கள் என்பது இற்றைக்காலத்தில் சிறப்பாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

இந்த ஸ்லைட் ஷோவை, தமிழின் தனிப்பெரும் பின் நவீனத்துவ இலக்கியவாதியும் விளிம்புநிலை மற்றும் தொலைந்துகொண்டிருக்கும் கலாச்சாரங்களைக் கட்டிக் காப்பாறுவதற்காகவென்றே, தம் ஆயுளை அர்பணிப்புடன் தீவிர ஆராய்ச்சியில் கரைத்துக்கொண்டிருப்பவருமான எம்.டி.முத்துக்குமாரசுவாமியை இயக்குனராகக் கொண்ட நிறுவன்ம் தயாரித்து உள்ளது.

இதற்காகவும் இதுபோன்ற இன்னபிற தொண்டுகளுக்காகவும் டாடா நிறுவனம் 53,53,000/- ரூபாயை 2010ல் அளித்துள்ளது.

NATIONAL FOLKLORE SUPPORT CENTRE எனும் எ,.டி.எம் அவர்களின் நிறுவனம், நரிக்குறவர்களுக்காக ஆற்றும் பல்வேறு தொண்டுகளில் இந்த ஆவணப்படுத்துதலும் ஒன்று. என்னென்ன விளையாட்டுகளை நரிக்குறவர் குழந்தைகள் எப்படியெப்படி விளையாடுகிறார்கள் அதற்கான செய்முறை விளக்கங்கள் மற்றும் அவர்கள் விளையாடும் போது அல்லது விளையாடுவது போல போஸ் கொடுக்கும்போது எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்களும் விவரமாக டாடாவின் பார்வைக்கு இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

நிறைவாக சிறப்புடன் எடுக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த படைப்பில் குறை என்று எதையேனும் தேடிக் கண்டுபிடித்து சுட்டிக்காட்டியே ஆகவேண்டும் என்று நிர்பந்தித்தால், இவற்றில் எந்த விளையாட்டு நரிக்குறவர்களின் பிரத்தியேகக் கலாச்சாரத்தை மட்டுமே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது எனக் கேட்கலாம்.

எளிஉயர் ஆங்கிலத்தில் விளக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த ஆவணப்படுத்தலில் அனைவரின் குழந்தைப் பருவத்திலும் எவருக்குமே தெரியாமல் எப்படி அனைவருமே நரிக்குறவர்களாக இருந்து இந்த விளையாட்டுகளை விளையாடியிருக்கிறோம் என்ற கேள்வி நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது. மெத்தப்படித்தவர்களின் வழிகாட்டலில் சுமாராய் படித்த யுவ யுவதிகள் ஐந்து நாட்கள் நரிகுறவர்களோடு நரிக்குறவர்களாய் வாழ்ந்து ஆவணப்படுத்தி நரிக்குறவர் இனத்திற்கு நல்ல தொண்டு ஆற்றியுள்ளதைக் கண்டு நெஞ்சு விம்மவில்லை எனில் அது இருப்பதற்கான கூடு இருந்துதான் என்ன பயன்?

செல்ஃபோனும் எஃபெம் ரேடியோவுமாகத் திரிந்தபடி மைய நீரோட்டத்திலிருந்து அந்நியப்பட்டு, மாநகரத்தின் வசதியான பகுதியின் நடைபாதையில் கடைபரப்பி, விலையுயர்ந்த கார்களில் வரும் நாரீமணிகளை பிளாட்பாரத்தில் குந்தவைத்து கறாராய் வியாபாரம் செய்யும் நரிக்குறவர் பெண்மணி, வியாபார நிமித்தமாகவே தன் பாரம்பரிய பிம்பத்தை, நடையுடை பாவனைகளை மாற்றாதிருக்கக்கூடுமோ என்கிற எண்ணம் எவருக்கேனும் தோன்றுமானால் அவர் மேட்டுகுடி ஜாதீய மனப்பாண்மை உடையவர்ராகவே இருப்பார் என்பதில் ஐயமென்ன?

புறநகர் மின்வண்டியின் இரண்டாம் வகுப்புப் பெண்கள் பெட்டியின் நெரிசலுக்கிடையிலும் தங்கத்தைவிடவும் வண்ன அலங்கார மணிகளில் ஆர்வம் காட்டும் தகவல் தொடர்பு இளைஞிகளுக்கு விற்பதற்காய் வேண்டி, பகல் வேளைகளில் எந்த நிறுத்தத்தின் நடைமேடையிலும் மணிகளைக் கோர்த்தபடி மும்முறமாய் காணக்கிடைக்கும் நரிக்குறவர் பெண்களை சமூகம் விலக்கி வைத்துள்ளது என்று எப்படி சொல்ல முடியும் என்று எவருக்கேனும் கேள்வி எழுந்தால் அது விஷமத்தனத்தின் வெளிபாடுதான் அல்லவா?

ஒரு இனத்தை இதுதான் அதன் கலாச்சாரம் இதுதான் அதன் பாரம்பரிய விளையாட்டு என்று இப்படி ஆவணப்படுத்த 53,53,000/- கொடுத்த டாடா நிறுவணம் நிச்சயம் பாராட்டுக்கு உரியதுதான்.

கடும் இன்னல்களுக்கு உட்பட்டு சமூகத் தொண்டு ஆற்றிவரும் எம்.டி.எம் என்கிற NATIONAL FOLKLORE SUPPORT CENTREஇன் எம்.டியாக இருப்பவரும் சதாசர்வகாலமும் ஒடுக்கப்பட்ட விளிம்பூநிலை மனிதர்கள் பற்றிய சிந்தனையிலேயே வாழ்பவருமான எம்.டி.முத்துக்குமாரசாமி என்றென்றும் நம் பாராட்டுக்குரியவராவார்.

தமிழ் சமூகத்தின் பெரும்பாண்மையிடமிருந்து இந்த விளையாட்டுகளை நரிக்குறவர் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதற்காக வெவ்வேறு நகரங்களில் இருந்து வடநாட்டைச் சேர்ந்த திலீப் குமார் ஷ்ரேயா சிங் சஞ்சீவ் ஷர்மா ஷஃபில் ஷர்மா நிர்மலா ஷ்ரெதர் சுநந்தா கெளர் ப்ரீதம் பெரா ஆகிய இளைஞர்கள் விழுப்புரத்தில் இருக்கும் ஆஷாகுளத்திற்கு வந்து தங்கி ஐந்து நாட்கள் டாடாவிற்காக அர்ப்பணித்திருப்பது எவ்வளவு பெரிய சிறப்பு.

ஸ்லைட் ஷோவின் படி நரிக்குறவர் குழந்தைகளின் விளையாட்டென ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ள சில விளையாட்டுகளின் பட்டியல்,
கபடி
பாண்டி
பச்சைக்குதிரை
கோலி விளையாட்டு
ஆடுபுலி ஆட்டம்
கோகோ
தட்டாமாலை
இவைபோக இன்னமும் என்னென்னவென்று பார்க்க கீழிருக்கும் சுட்டியை அழுத்தி கண்டுகளித்து வியக்கலாம்.

http://www.slideshare.net/nfsc/narikuravar-childrens-games-in-ashakulam-settlement-villupuram

எதையும் பழித்துரைக்கும் வீணர்கள் இவ்வரிய தொண்டினையும் “நரிக்குறவர்கள் பாசிமணி ஊசிமணி விற்கிறார்கள். இவ்வறிய ஆராய்ச்சியாளர்கள் நரிக்குறவர்களை விற்கிறார்கள்” என்று எளிநகையாடக்கூடும். ”நரிக்குறவர்கள் என்றும் நரிக்குறவர்களாகவே இருந்துகொண்டு இருப்பதுதான் புத்தியைப் பயன்படுத்தி ஜீவிக்கும் ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு ஆதாயம்” என்றெல்லாம் பழித்துரைக்கக்கூடும். இதையெல்லாம் உறைத்ததைப்போல் எதிர்வினை செய்துகொண்டு இருப்பதைவிட அந்த நேரத்தில் இன்னும் இரண்டு விளிம்புநிலை மக்களை இப்படி ஆவணப்படுத்தி உய்த்து சமூகத்திற்குத் தொண்டாற்றலாம்.

நரிக்குறவர்கள் பற்றிய அறிமுகப்படத்திற்கான ஆங்கில முன்னுரை.

An Introductory documentary film on Narikuravar

Being a nomadic community, the Narikuruvas face extreme discrimination in society. They are labeled thieves and plunderers and are often not allowed to stay within villages and town or sell their wares. Being extremely disjointed as a community have further weakened their voices against oppression. Their culture, a very live and constantly changing one, lacks any kind of documentation as does Vagri boli, their language which still exists as a creole. The need to integrate the community too is of utmost importance. And so is the need to educate the common populace about the Narikuravas and their culture and tradition. These are some of the issues that are addressed in this documentary.

நரிக்குறவர் என்பவர்கள் யாரென்றே அறியாத தமிழகளுக்கு வடநாட்டவர்கள் மூலம் ஆவணப்படுத்தி அறிமுகப்படுத்தி இருக்கும் எம்டிஎம் நிச்சயம் பாராட்டுக்குரியவர்தான்.

NFSC has been consistently continuing its core activity of documenting and building the community's cultural resources. This documentary film on the Narikuravas titled “Narikuravar” was produced by National Folklore Support Center in 2009 as part of the project of Narikuravar Digital Community Archive funded by TATA Educational Trust. The cinematography and editing for the film is done by S.Rajasekhar based on the script by Rayson K. Alex.

இப்படியாக நரிக்குறவர்களின் கலாச்சார மூலங்கள் தீவிர ஆராய்ச்சியின் விளைவாய் அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்டு மென்பொருள் சேகரமாய் வரலாற்றில் பதியப்பட்டிருப்பது முக்கியமான வரலாற்று நிகழ்ச்சியாகும்.

Documentary Film "Narikuruvar

நரிக்குறவர்களுக்கு இதெல்லாம் புரிகிறதா இல்லையா என்பதைவிட கல்வி ஆய்வு நடத்த காசு கொடுத்த டாடாவுக்கு ஆங்கிலத்தில் தெரியப்படுத்திப் புரிய வைப்பதுதான் அத்தியாவசியமான காரியம்.

சமுதாயத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்ட ஒடுக்கப்பட்ட நரிக்குறவர் இனத்தை உய்விப்பதற்காகவே உலகம் முழுக்க விமானத்தில் ஓயாது பயணித்துக்கொண்டிருக்கும் எம்.டி.முத்துக்குமாரசாமியின் அர்ப்பணிப்பு டாடாவுக்குத்தெரியவும் அடுத்த ஆண்டுக்கான நிதியளிப்பு கூடுதலாகக் கிடைக்கவும் இன்னமும் நிறைய ஆவணங்களைப் படுத்தி அவர் சுபிட்சமாக இருக்கவும் நமது உளமார்ந்த நல் வாழ்த்துக்கள்.

Sir Dorabji Tata Trust and the Allied Trusts Annual Report 2009 - 2010ன்படி NATIONAL FOLKLORE SUPPORT CENTRE போன்ற சமூக தொண்டு நிறுவனங்களுக்கு அளித்திருக்கும் பணம் எவ்வளவு என்று தெரியவேண்டுமானால் http://dorabjitatatrust.org/about/pdf/09-10/Annual_Report_2009-2010.pdf அழுத்தி கர்சரை கடைசிக்குக் கொண்டு செல்லவும்.

கைவீசம்மா கைவீசு

கடைக்குப் போகலாம் கைவீசு

மிட்டாய் வாங்கலாம் கைவீசு

மெதுவாய் திங்கலாம் கைவீசு.

கேட்டேளே அங்கே அதப் பாத்தேளா இங்கே - சாருண்ணா! அட சைக்கோண்ணா!

2012-02-19T21:35:00.001+05:30

ரோஜா முத்தையா நூலகத்தில் பல சிரமங்களுக்கு இடையில் கடுமையான ஆராய்ச்சி செய்து எழுதிய ’தீராக்காதலி’ என்கிற புத்தகத்தைத் தாழ்ந்த தமிழகம் கண்டுகொள்ளவில்லை என்று எழுத்தாளர் புலம்பியதால்தான் ஆராய்ச்சியின் லட்சணம் என்ன என்கிற கேள்வியை எழுப்ப நேர்ந்தது.

மற்றபடி உயர்ந்த இலக்கியங்க்ளையும் உண்மையான ஆய்வுகளையும் கூட தமிழின் வெகுஜன வெளி கண்டுகொள்ளவில்லை என்பதே உண்மை. ஆனால் உண்மையான உழைப்பாளிகள் ’வேலைக்காரன் ** வெளியக்கெடந்தா என்ன உள்ளக்கெடந்தா என்ன’ என்று காரியங்கள் செய்துவிட்டு வெளிச்சத்திற்கு வராமலேயே இறந்து போகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் உழைப்பின் ‘கொடை’ இன்றும் கொண்டாடப்படுகிறது. காரணம் 1.அவர்களின் உண்மையான ஆழமான உழைப்பு. 2. அதைப்பற்றி அவர்களே லஜ்ஜையற்று லபோதிபோவென அடித்துக்கொள்ளாத நினைக்க நினைக்க நெஞ்சு விம்மி கண்ணில் நீர்கோர்க்க வைக்கும் அவர்களது அடக்கம்.

தங்களது பாடைகளைத் தாமே பின்னி, சுடுகாட்டிற்கும் தாமே சுமந்துகொண்டு செல்பவர்களைப் பற்றி என்னவென்று சொல்வது.

The learned Judge (Mockett, J.) accepted the majority verdicts. He sentenced the first, second, third, fourth, sixth and seventh accused to transportation for life and acquitted the eighth accused.

டிரான்ஸ்போர்ட்டேஷன் ஆஃப் லைஃப் என்றால் அந்த காலத் தமிழில் தீவாந்தர சிக்ஷை எனப்படும் நாடு கடத்தல். நீதிமன்ற தீர்ப்பு நாடுகடத்தல் என்றதும் சிறைவாசமும் தீவாந்தரத்திலேயே நடந்திருக்கிறது என்று முடிவுசெய்து அந்தமான் சிறைக்கு எம்.கே.டியை அனுப்பி வைத்துவிட்டார் ஊனுறக்கமின்றி தமிழுக்குத் தொண்டாற்றவே உயிர் தரித்திருக்கும் சாராய்ச்சி எளுத்தாளர்

ஆமாய்யா ஏதோ கவனக்குறைவாய் எழுதிவிட்டேன் இப்போது தினமலர் ரமேஷ் மூலம் பிலிம் நியூஸ் ஆனந்தனைக் கேட்டேன் எம்.கே.டியும் என்,எஸ்.கேவும் தீவாந்தர சிக்ஷை எனத் தீர்ப்பாயிற்றே தவிர அந்தமானுக்கு செல்லவில்லையாம்.தீவுத்திடலுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த சிறைச்சாலையிலேதான் கிட்டத்தட்ட இரண்டரை வருட சிறைவாசத்தை அனுபவித்தார்கள் என்று சொல்லிவிட்டால் என்ன குடியா முழுகிவிடும்?

இந்த சிறப்பையெல்லாம் நானே சொல்லிக் கொள்வது பற்றி எனக்கு எந்த லஜ்ஜையும் இல்லை. நான் ஒரு கருவியே. எழுதியது இறைவி. என்னை ஆட்கொண்ட சோட்டாணிக்கரை பகவதி. எக்ஸைல் பற்றி… October 11th, 2011

எப்பவுமே எதுவுமே எழுத்தாளர் சொந்தமா எழுதுவது இல்லைபோல. முன்னாடில்லாம் சார்த்தரைக் கும்பிட்டுக்கிட்டு நாத்திகரா இருந்ததால பிரேம் ரமேஷ் ஆபிதீன்னு எல்லா மதத்துலேந்தும் எழுதிகுடுத்துகிட்டு இருந்தாங்க. சாட் மேட்டரில் கையும் களவுமாய் பிடிபட்டுக் கொட்டை கசக்கப்பட்ட காரணத்தால் மனம் திருந்திய மகானாய்க் காட்டிக்கொள்ள கொட்டை அணிந்தவருக்கு இப்பல்லாம் இறைவிதானே எழுதிக் கொடுக்கிறாள். எம்.கே.டி - அந்தமான் மேட்டரையும் இறைவியே தப்பாக எழுதிக்கொடுத்துவிட்டாள் என்று ஆன்மீக முதிர்ச்சியுடன் எடுத்துக்கொண்டு போக வேண்டியதுதானே. சாட் குருவுக்கு ஆன்மீகத்துலக்கூட குஜாலா இறைவிதான் கேக்குது. கிகிலோவா இருந்தவன்னு சொன்னவர்தானே ஏன் இறைவர் வரமாட்டாராமா?

ஆன்மீக ஒளியின் துளிக் கீற்றேனும் உரசிவிட்டுப் போனவனுக்கே, தவறைத் தவறென்று எந்த சபையிலும் ஏற்கும் பக்குவ தைரியம் சித்திக்கும்.

குழுமத்துக்குள்தானே நிஜ முகத்தைக் காட்ட முடியும். தமக்குக் கிடைத்த மக்கு அடிமைகளிடம் புருடா மாஸ்டரின் கையாலாகாத கோபம் பொங்குவதைப் பாருங்கள்.

//பைத்தியக்காரர்களின் உளறல்களுக்கு நான் எப்படி பதில் கொடுக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள் ராஜ ராஜேந்திரன்? முதலில் நான் எழுதியுள்ள ஆராய்ச்சி நூலைப் படியுங்கள். உங்களுக்கே பதில் தெரியும். //

அண்ணாத்தை எழுதின ஆராய்ச்சி நூலைப் படித்த ஒருவர் எந்த கட்டையில் புலம்புகிறார் என்று பாருங்கள்.

THURSDAY, AUGUST 18, 2011 தீராக்காதலி - டெலிபோன் டைரக்டரி

//"இது போலெல்லாம் ஒரு புத்தகம் வருமா, என்ன தவம் செய்தோனோ இதைப் படிக்க", என்றெல்லாம் ஒரு ரசிகர் கண்ணீர் மல்கி நெக்குருகி சாருவின் வலைத்தளத்தில் எழுதி இருந்தார்.//

புக்கே எழுதற ரைட்டருக்கு, ஒரு புண்ணாக்குக் கடிதத்தை உணர்ச்சிகரமா எழுத முடியாதா என்ன?

//போதாக்குறைக்கு, 'காப்பியத் துயரத்தை சாரு வாசகர்களின் இதயத்தில் பரவச் செய்கிறார்' என்றும் பின்னட்டையில் போட்டிருந்தது.//

இது முன்னாள் நோபல் பரிசு நண்பரும் இன்னாள் துரோகியுமாய் உருமாற்றம் அடைந்திருப்பவர் எழுதியதாகத்தான் இருக்கும் சந்தேகமென்ன?

//ஒவ்வொரு கட்டுரையின் தலைப்பும் அற்புதமாக இருக்கிறது.//

யாராச்சியும் இங்கிலீஷ் தெரிஞ்ச இறைவி எழுதிக்குடுத்திருக்கலாம்.

//ஒரு கோனார் நோட்ஸ் போல, நடிகர்களின் பிறப்பு, வளர்ப்பு, உழைப்பு என்று பாயிண்ட் பாயிண்ட் ஆகக் குறிப்பிடுகிறார்.//

ஆராய்ச்சினா பாய்ண்ட் பாய்ண்ட்டாவும் இருக்கும் சமயத்துல பாய்ன்ண்டே இல்லாம பிளாங்காவும் இருக்கும் இதெல்லாம் அசடுகளுக்குப் புரியுமோ?

//உயர்வு, வீழ்ச்சி ஆகிய அற்புதமான வாழ்க்கைத் தருணங்களை விவரிக்கும் நடையை எதிர்பார்த்துப் போனால் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது.//

எவன்யா உன்னைய இதெல்லாம் எதிர்பாக்கச் சொன்னான். ராயல்ட்டிய மட்டும் ஆசிரியன் கிட்டக் குடுத்துட்டு பிரிச்சே பாக்காம புக்கை அக்குள்ள வெச்சிகிட்டு நடையக்கட்ட வேண்டியதுதானே.இவுரு படிச்சி ஏமாந்த கதையெல்லாம் எழுதினாதான் இவுரு இலக்கிய வாசகனாமா? காமராஜர் அரங்கத்துல விசிலடிக்கிறவன் எல்லாம் வாசகனில்லாம வேற என்னவாம்?

//பேசும் படம், அறந்தை நாராயணன், பிலிம் நியூஸ் ஆனந்தன் கட்டுரைகள், மற்றும் தினமலர் வாரமலர் இதழ்களில் வரும் கட்டுரைகளைப் போலவே இக்கட்டுரைகளின் நடை இருக்கிறது.//

எல்லாம் போகட்டும். கடைசில குறிப்பிட்ட பத்திரிகை பெயருக்காகவே நஷ்டமாகிவிட்ட மானத்தை வழக்கு போட்டு ஒரு கோடி ரூவா கேட்கப்படும். ஏலக்கணக்கில் வேண்டுமானால் சேர்த்துக்கொண்டு கோடி ரூவாய்க்கும் எக்ஸைல் புக்கு தரப்படும். எக்ஸைல் புக்கு விற்பனையை கின்னஸ் ரெகார்டில் ஏற்றுவது வேறு எப்படி?

<பாகவதர், எம்.ஆர்.ராதா, எம்.ஜி.ஆர். ஆகியோரின் விரிவான வாழ்க்கையைப் பல புத்தகங்களிலும் பேட்டிகளிலும் அனைவரும் படித்திருக்கக் கூடும் என்பதால் இதில் தட்டையாக மீண்டும் வாசிப்பது சோர்வாக இருக்கிறது.>

//தட்டையாக// ஹையா மாட்டிக்கிணியா நீ உத்தமத் தமிழ் எழுத்தாளன் ஆளுதானே. பின்ன நீ எப்புடி எழுதுவே? உனக்குல்லாம் எங்க எழுத்து கொண்டாட்டமா தெரியுமா? சரிதான் போடா.

(அப்பா எஸ்கேப்பாக இப்புடியாச்சும் ஒரு ரூட்டக் காமிச்சானே! இந்த மாமல்லனுக்குதான் நன்றி சொல்லணும். நாமளும் ட்யூப் லைட்டு நமக்கு வாச்சதுங்களும் ட்யூப் லைட்டுங்க. இந்த நாயி மட்டும் நம்மகூட இருந்திருந்தா எவ்ளோ நல்லா இருந்திருக்கும். நாம்பளும்தான் எவ்ளோ பிஸ்கேட்டு எலும்புத்துண்டுனு போட்டுப்பாத்தோம். சனியன் எதுக்கும் மசியலையே. சரி போவட்டும்னாவுது உட்டுருக்கலாம். ம். நாம செஞ்ச பெரிய தப்பு, சாட் மேட்டரைவிட பெரிய தப்பு, தெருவோரப் பிச்சக்கார நாயக்கூப்ட்டு இந்தா மாமல்லனைப் பாத்துக் கொரை, இஸ்க்கு இஸ்க்குன்னு சொன்னதுதான் ஆகப்பெரிய தப்பாப் போச்சு. மாலை போட்ட இமேஜை வேற மூச்சுமுட்ட மெயிண்ட்டெய்ன் பண்ணவேடியதா இருக்கற நேரம்பாத்து இதுங்கிட்டக் கையக் காட்டினது தப்பாப் போச்சு. இனி பப்ளிக்குல நாமளா இதைக் கடிக்கவும் முடியாது. இது வேற ஓயற வழியாவும் காணம். ம். வேற வளியேயில்லே பிச்சக்கார நாயத்தான் கட்டிப்போட்டாவணும் போல. அது கொரைச்சா இது நம்பளை மேட்டர்லையேக் குறிவெச்சி கடிக்க எகிறுதே. இதுங்கிட்ட கடிபட்டுத்தான் சொச்ச காலத்தை ஓட்டியாவணுமா?நாமளே திருப்பிக் கடிக்கலான்னு பாத்தா, லொட லொடன்னு ஆடுது இந்த பல்செட்டு. அதை மொதல்ல மாத்தியாவணும். வித்துது வித்துது புதுசா பிரிண்டாவுது பிரிண்டாவுதுன்னு சொல்றானுங்களே தவிர ராயல்டியக் கண்ணுல எப்பக் காட்டப்போறாங்கன்னே தெரியலியே. அவசரப்பட்டு இங்க இருக்கற கோவத்தை அங்கக் காட்டீறப் பிடாது. அப்புறம் திருவோட்லையே கம்பி கட்டி துந்தணா வாசிச்சிகிட்டுபோக வேண்டியதாயிடும். வரட்டுண்டா ராயல் டீ. அது வந்ததும் புது பல்செட்டு வாங்கி இரு மவனே உன்னை வெச்சிக்கிறேன்.)

//இத்தொகுப்பில் மிகவும் சுவாரஸ்யமான பகுதி என்று பார்த்தால் அது புனைவை மிஞ்சும் கே.பி.சுந்தராம்பாள்-கிட்டப்பா காதல் கதைதான். கே.பி.எஸ். தனது காதல் கணவர் கிட்டப்பாவுக்கு எழுதிய கடிதங்களை இவர் மாற்றாமல் அப்படியே கொடுத்திருப்பது பெரிய சேவை.//

என்னா நக்கலு இந்த காலத்துப் பசங்களுக்கு. எவ்வ்வ்ளோ கஷ்டப்பட்டு ஆராய்ச்சி செஞ்சி புக்கு எழுதிருக்கோம்னு விரிவா முன்னுரைல எழுதி வெச்சிருக்கோம். கேபிஎஸ் எழுதினதுதான் புக்குலையே நல்லா இருக்கற ஒரே விஷயங்கறான்.

டாய் துரோகி பாகி பீகி மோகி எல்லாரும் சேந்து இவன் யார்னு பாத்து உடனே இவனை கும்முங்கடா.

அண்ணே நிதானம். பாத்தா சுயேட்சை மாதிரி தெரியுது. பொது வாசகன் மேல கையவெச்சா நெட்ல இருக்கற நம்ம டெண்டையே தூக்க வெச்சிருவானுங்க. கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்க. நமக்கு எப்பவுமே வாச்சது நெகட்டிவ் பப்ளிசிடிதான். இருந்துட்டுப்போவட்டும்னு கண்டுக்காம வுடுங்க.

கரெக்டுய்யா பிரெண்டு கைடு பிலாசபா! இதுக்குதான் உனக்கு ஸ்பெஷல் எடம் குடுத்து வெச்சிருக்கேன். சரியான நேரத்துல என்னைக் காப்பாத்தினே பாரு. இதுக்காகவே உகாண்டாவுல நடக்கற உலக ட்விட்டர் மாநாட்டுக்கு உன் பேரை ரெக்கமெண்ட் பண்றேன். ஆமாய்யா இப்ப யோசிச்சுப் பாத்தா இது நெட்டுல இருக்கற உதஎ பசங்க எழுதினாப்புலத் தோணலதான். ஆனா அதுக்காவ ஒரு லிமிட் வேணாவா?

//தனது காதல் கணவர் கிட்டப்பாவுக்கு எழுதிய கடிதங்களை இவர் மாற்றாமல் அப்படியே கொடுத்திருப்பது பெரிய சேவை.//

நீ என்னாதான் சொல்லு இது நெம்ப ஓவரு.இதைவிட ஒரு எழுத்தா:ளனைக் கேவலப்படுத்த முடியுமா? நான் ஒரு டியூப் லைட்டு. இது உ,த,எ வாசகன் எழுதினதில்லை. சத்தியமா உ த எ வேதான் எழுதிக் குடுத்திருக்கான். சந்தேகமே இல்லை. இரு அவனை ங்கோ..... சாமி சரணம் சாமி சரணம். ஐயோ எப்பையா இந்தக் கமண்டலத்தைத் தூக்கிக் கடாசறது. நல்லதா வாய்க்கு சுருசுருன்னு நாலு வார்த்தை வண்டையா பேச முடியாம இது என்னையா பேஜாரு. சாட் மேட்டரை எல்லாரும் மறந்துட்டாங்களான்னு நாலு எடத்துல நம்ம ஆளுங்களை விட்டு விசாரி. சீக்கிரம் ஜல்சா மேட்டரா அவுத்து உடலாம்.

(சாட் மேட்டரை எல்லாரும் மறந்துட்டீங்களான்னு திருவிழா ஸ்பீக்கர்ல விசாரிச்சா மறந்துபோனவனுக்கும்கூட நெனவு வந்துருமே. இந்தக் கெழ போல்டுக்கு எப்புடிப் புரிய வெக்கிறது? - என்னைய தன்னோட பி.கை.பினு வேற சொல்லிட்டாரு. கருத்து கந்தசாமியாட்டம் எதுனா ஐடியா குடுத்தே ஆவணும். ஐடியாவுக்கு யோசிச்சே இந்த சின்ன வயசுலையெ நம்ம தலைக்கு டோப்பா தேட வெச்சிடுவார் போல இருக்கே).

//என்ன வியாதியோ தெரியவில்லை, வழக்கம் போல, கிடைத்த இடைவெளியில் எல்லாம் இளையராஜா, சிவாஜி கணேசன், கமல் ஆகியோரை சம்மந்தமில்லாமல் இழுத்து மட்டமாக விமர்சித்திருக்கிறார் சாரு.//

பின்ன என்னையா விக்கிறதுன்னு வந்தபெறவு காரசாரமா வித்தாதான் போணியாவும். சாரு கடை நீருமோருன்னு விளம்பரம் செஞ்சா அவனவன் தண்ணீர்ப்பந்தலாட்டம் வந்து ஓஸில இல்ல குடிச்சிட்டுப்போயிருவான்?

//பேருந்துப் பயணத்தின் போது படிக்கலாம்.//

ஏன் ட்ரெய்ன்ல ஃப்ர்ஸ்ட்டு கிளாஸ் பயணத்தின்போது விமானத்துல பிசினஸ் கிளாஸ் பயணத்தின்போதுன்னு சொன்னா என்னா உங்கப்பன்வூட்டு ராயல்டியா கொறஞ்சிறப் போவுது?

//இந்த விமர்சனம் நான் வாசித்த வகையிலானது. இந்நூல் பிறருக்குப் பிடித்திருக்கலாம். எதையும் வாசிப்பதில் தவறில்லை.//

ஏதோ அந்தவரிக்கும் வாசிக்கவே கூடாதுன்னு சொல்லலையில்ல. உ த எ பரவாயில்லப்பா. என்ன இருந்தாலும் எழுத்தாளன் இல்லையா? அவனுக்கும் ராயல்டி கஷ்டம் தெரியுமில்லியா?

பி.கை.பி நீ பெரியாளுய்யா. ராங் ஜட்ஜ்மெண்டுக்குப் போயி உ த எவை அநாவசியமா ரோதனை பண்ணி இசுக்க இருந்தேன். நீதான் என்னையக் காப்பாத்தின மெய் காப்பாளன். நான் கருவி நீ என்னை உருவிக் கொடுத்துக் காப்பாற்றும் இறைவன்.

//இன்னொரு விஷயம். லக்‌ஷ்மிகாந்தன் அந்தமானில் சிறைப்பட்டார் என்பதால் எம்.கே.டி. அந்தமானில் சிறை வைக்கப்பட வில்லை என்று ஆகி விடுமா? இது என்ன லாஜிக்? மேலும், எம்.கே.டி. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேல் சிறையில் இருந்தார். அவர் இருந்த செல் நம்பரெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது... கண்ட கண்ட பைத்தியங்களைப் பற்றியெல்லாம் என்னிடம் பேசி நேரத்தை வீணடிக்காதீர்கள் ராஜேந்திரன்...Friday at 3:25pm · 4//

அதானே அப்சல் குருவுக்குத் தூக்குன்னு தீர்ப்பு குடுத்துட்டாலே வரலாற்று ஆராய்ச்சியாள உடான்சு, அப்சல் குரு தீர்ப்பு வந்ததும் செத்துட்டார்னு இல்லே எழுதணும். ஆனா அப்ஸல் குரு இன்னும் உயிரோட இருக்கற்ரேன்லாம் கேக்காதீங்க. தூக்குன்னு சொல்லிட்டதால அவர் நடைபிணமாதானே இருக்காரு அதால அவுரை தூக்குல போட்டுட்டாங்கன்னுதானே அர்த்தம். தூக்குல போடாம ஒருத்தர் எப்படிப் பிணமா நடக்க முடியும் இது என்ன லாஜிக்?

//ராஜேந்திரன், உங்கள் மொழிநடை எனக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்துகிறது.//

அல்சேஷனா காட்டிக்கிற நான் ஆதிசேஷன் ரமேஷன் விசேஷன்னு சொம்படிச்சி, கால்ல கைல உழுந்து இங்கிலீஷ்ல கட்டுரை எழுதும் வாய்ப்பு வாங்கியிருக்கேன். அதுக்கு மொதல்ல தமிழ்ல கட்டுரை எழுதணும் அதை பேர்போடாம மொழிபெயர்த்துக்குடுக்க கையக் காலப் புடிச்சி ஒரு ஆவியைப் புடிச்சிருக்கேன். அதான் இப்ப எனக்கு இறைவி. கோஸ்ட் ட்ரேன்ஸ்லேட்டரை வெச்சி ஒரிஜினலா இங்கிலீஷ்ல எழுதின முதல் எழுத்தாளன் நான்தான். இந்த சாதனையைக் கொண்டாட தமிழ்நாட்டுக்குத் துப்பு இல்லே.

தமிழ்நாடு எந்த காலத்துலையும் இப்பிடித்தான் வக்கில்லாத்து. பாருங்க எம்.கே.டி பாகவதர் தீவுத்திடலைத் தாண்டி இருக்கற அந்தமான் செண்ட்ரல் ஜெயில்லேந்து வெளிய வரும்போது எக்ஸைலுக்கு வந்த கூட்டத்தைவிடக் கம்மியான கூட்டம்தான் வந்துருக்கு. எக்ஸைல் விழா காலி சீட்ட்டுங்களையும் சேத்து 1700 வந்தா மாதிரி எம்.கே.டிக்கும் வந்து கொண்டாடி இருக்க வேணாமா?

//அது என்ன சுடச்சுட பதிலடி? i am not writing for any bloody psycho characters...
Friday at 3:27pm · 3//

அதானே! சைக்கோவால சைக்கோவுகெல்லாம் பதில் சொல்லிக்கிட்டு இருக்க முடியுமா? இதுவைரைக்கும் என்னோட சண்டை போட்ட அத்தைனை பேரையுமில்லே சைக்கோவா ஆக்கியிருக்கேன். நான் சைக்கோவா இருக்கறதை மறைக்கதான் சைக்கிக் பவர் வந்து விபூதி கொட்றதா சொல்லி வெச்சிருக்கேன். இறைவி அல்லது இறைவன் கிட்ட சைக்கோவா சாட் பண்ணினாதான் வால்பையன் மூலமா தமிழச்சிகிட்ட கம்ப்ளெய்ண்ட் போகாது. கடவுள்கிட்டதான் கடவுச்சொல்லைக் குடுத்தாலும் மானம் கப்பலேறாது.

வட்டச் செயலாளர் வண்டுமுருகண்ணே! சொல்றனேன்னு தப்பா நெனைக்காதீங்க. உண்மையா இருக்கறதா நிரூபிக்கக்கூட இப்பிடில்லாம் கமிட் பண்ணிக்காதீங்கண்ணே. விக்கிலீக்ஸ் வெத்துப் பயலில்லே வெவரமான ஆளு. அந்தாளு இப்ப நீங்க சொன்னத வெச்சே எகிறி அடிப்பாரு பாருங்க.

என்ன சொல்றே பி.கை.பி? இந்த ஒண்ணுதான் என் வாழ்நாள்லையே சொன்ன ஒரே உண்மை. அது எப்படித் தப்பாக முடியும்? அவன் இதுல கண்டிப்பா செத்தான்.

இல்லீங்ணே அந்தாளும் செண்ட்ரல் கவர்மெண்ட்லதான் வேல பாக்கறாரு. உங்களைப்போலவே கிட்டத்தட்ட 20 வயசுலதான் வேலைக்குப்போனவரு. அவுரு பொறந்தது 19.06.1960 நீங்க பொறந்தது 18 டிசம்பர் 1952.

பிரெண்டு.கைடு பிலாசபர்னு சொல்லிட்டேங்கறத்துக்காக ஏன்யா என் ஜாதகத்தையெல்லம் பிளாட்பாரத்துல பரப்புறே. ஏதோ நடிகையாட்டம் தேதி மாசம் மட்டும் போட்டு சிறுசுங்க மாட்டுமான்னு யூத்தாட்டம் பாத்துகிட்டு இருக்கேன். என் பொழப்பை கெடுத்துருவே போல இருக்கே. விஷயம் என்னா சொல்லு.

அண்ணே நீங்க வேலைக்குப்போனது 19 வயசுல அப்பிடின்னா 73 வாக்குல இல்லாட்டி அதுக்கும் முன்னால சரியா?

அதுல்லாம் எனக்கு நெனவில்லே. பின் நவீனத்துவவாதிக்கு பிறந்த தேதி நெனப்பிருக்கிறதே பெரிய விஷயம். ஏன்னா பிறந்த நாள்ங்கறது முற்காலத்துல இருக்கறது? நானெல்லாம் ’இன்றை’க் கடந்த பிற்காலத்துல இருக்கேன். என்னைய மாதிரியே இன்னோரு பின் நவீனத்துவவாதியான் எம்டிஎம்மே ஜெயமோகனோட அரங்கசாமிக்கு கோணங்கி பத்தின ட்விட் விவாதத்துல சொல்லலியா? துல்லியமா எழுதறது ஒண்ணும் அவ்ளோ முக்கியமான விஷயமில்லேன்னு. அதெல்லாம் அந்த ஜனாதிபதி விருது வாங்க ஆசைப்படற பேமானி குமாஸ்தாவுக்குத்தான் சரிப்பட்டு வரும். சரி அது கெடக்கட்டும். இது என்னா அவனை மாதிரியே விஷயத்துக்கே வராம பேசிக்கிட்டே கெடக்கிற. சட்டு புட்டுன்னு மேட்டரை முடி.

(ம்க்கும். நல்லா வாயைக் குடுத்து சூத்தைப் புண்ணாக்கிக்கிட்டீங்க. இதுக்குள்ள நீங்க வெவஸ்தையில்லாம எழுதி கமிட் பண்ணிகிட்டதை அவுரு இந்நேரம் பிரிண்ட் ஸ்கிரீன் பட்டனை அழுத்தி எடுத்துட்ருப்பாரு)

ட்யூட் என்னா திடீர்னு சைலண்டாயிட்டே?

அண்ணே! staff selection commission வந்ததே 74லுலதானாம். உங்களை மாதிரியே டிகிரி இல்லாத அவங்க சூப்பிரெண்டெண்டு கிட்ட விசாரிச்சி கிளியர் பண்ணிட்டாராமா.

SSC வந்த பெறகு கண்டிப்பா ஸ்டெனோவுக்கு டிகிரி வேணும்.

74க்கு முன்னாடி இருந்தது சொம்மா இந்த எம்பிளாய்மெண்டு எக்ஸ்செஞ்சுல பதிவு பண்ணி அட்டை போட்டுக்குவாங்களே அது மாதிரி மேட்டர்லதான் வேலைக்கெடுத்தாங்களாம். 74லுக்கு முன்னாடியே நீங்க வேலைக்குப் போயிருந்தா நீங்களும் அப்பிடித்தான் எம்ப்ளாய்மெண்ட் எக்ஸ்சேஞ் மூலமாதான் போயிருக்கணுமாம். நந்தனத்துல அவங்க ஆபீஸ் இப்ப இருக்குற எடத்துலயோ அதுக்குப் பக்கத்துலையோதான் அந்தக் காலத்துல எம்ப்பிளாய்மெண்ட் ஆபீஸ் இருந்திச்சாம். அதுலதான் சுரேஷ்குமார இந்திரஜித்துகூட வேலை பாத்தாராம். அப்போ இந்திரஜித் பீட்டர்ஸ் காலனில அக்கினி புத்திரன் வீட்டுல பேயிங் கெஸ்டா தங்கி இருந்தாராம். உங்க பிரெண்டுன்னு சொல்லிக்கிறீங்களே கர்னாட்டிக் பாடகர் சஞ்சய் சுப்பிரமணியம் அவர் கிட்டக்கூட மதுரையில வெச்சி இந்திரஜித், நான் மெட்ராசுல வேலைபாத்த காலத்துலேந்தே மாமல்லனோட நெருங்கிய பழக்கம்னு சொன்னாராமா. இதை சஞ்சய் சுப்பிரமணியமே காலச்சுவடு கிரீஷ்கர்நாட் புத்தக வெளியீட்டு விழாவுல மாமல்லன்கிட்ட சொன்னாராமா

அவனை மாதிரியே நீயும் எதையோ சொல்ல எதையெதையோ சொல்லி ஏன்யா வளவளான்னு என் கழுத்தை அறுக்கறே. இப்ப என்னா சொல்ல வறே.

அல்ட்டிமேட் தலைவா உனக்கு ரெண்டே ரெண்டு ஆப்ஷன்தான் இருக்கு.

ஆப்ஷன் 1.நீ வேலைக்குப்போனது எம்பிளாய்மெண்ட் எக்ஸ்சேஞ் மூலமான்னு சொன்னாதான் டிகிரி இல்லாத காலேஜ் டிராப் அவுட்டுனு நீ சொன்னது உண்மையாகும்.

ஆப்ஷன் 2. நீ இப்ப சொன்னாப்புல staff selection commission இல் ஸ்டெனோ ஆனேன் அப்பிடிங்கறது உண்மைனா நீ ஜெய்பூர்ல சொன்ன டிகிரி இல்லாத காலேஜ் டிராப் அவுட்டுன்னு சொன்னது, படிக்காத மேதைனு இங்கிலீஷ் கும்பல்கிட்ட பாவ்லா காட்டினேன்னு ஆயிடும்.

எம்பிளாய்மெண்ட் எக்ஸ்சேஞ்சா இல்லே staff selection commissionஆ எந்த ஆப்ஷனை எடுக்கலாம்னு அல்ட்டிமேட்டா நீங்களே முடிவு பண்ணிக்குங்க.

பி.கை.பி ஆப்ஷனாய்யா இது? எப்பிடி ஆட்டினாலும் கட்டாயிடுங்கற செம ஆப்பால்ல இருக்கு.

(ம்க்கும் யோசிக்காம பேசு. வேலீல போற ஓணானை யானை கொசுன்னுல்லாம் சொல்லி ராங் சைடுல ரப்பண்ணி பட்டாப்பட்டிக்குள்ளவேற உட்டுக்கிட்டே. இப்போ உப்புத்தாள வெச்சி அங்கியே தேய்க்கிறாரு அந்தாளு. உதவின்னு கேட்டுப் போனது யார்கிட்டையோ. அவுரு செஞ்சா செய்யறாரு செய்யாட்டிப் போறாரு. ஏதோ உங்கிட்டியே வந்து ஏந்திகிட்டு நின்னா மாதிரி, ஒலகமே மறந்துட்ட ஆளைப்போயி, அன்னிக்கி ராவுக்கு பிளாக் எழுத மேட்டர் இல்லேன்னு சொல்லி சும்மா தெனாவுட்டா அடிச்சி உட்டே. இல்லேன்னா இலக்கியம் பிலக்கியம்னு இணையத்துப் பக்கமே அந்தாளு தலை வெச்சிப் படுத்துருப்பாரா? அப்பறம் அந்தாள்கிட்ட ஜபர்தஸ்தா ராஜீவோட நண்பர் எனக்கு நெருங்கிய நண்பர்னு வேற உட்டாலகிடி உட்டு பாத்தே. இதுக்கெல்லாம் மசியறவர் இல்லே அந்தாளுன்னு நாப்பதாண்டுகால நட்புல உனக்கில்லே தெரிஞ்சிருக்கணூம்)

பி.கை.பி இப்புடி செஞ்சா என்னா?

(ஹை ட்யூப் லைட் எரிய ஆரம்பிச்சுடிச்சா?) எப்பிடிண்ணே!

நான் எப்போ வேலைக்குப் போனேன்னே தெரியாத குமாஸ்தாவெல்லாம், எல்லாம் தெரிஞ்சாப்புலப் பேசறானுங்க. இவனுங்களுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லிகிட்டு இருக்கறதுதான் எனக்கு வேலையா?ன்னு ஒரே போடா ஒரு ட்விட்டு போட்டுட்டு ஓடிட்டா?

இருவது கேரெக்டர் எக்ஸ்ட்ராவா வருது.அதை எப்பிடியாச்சும் எடிட் பண்ணி ட்விட் போட்டுடலாம். ஆனா அதோட உங்க பொழப்பே நாறிடும் தல.

ஏன்யா?

மெயி்ன் போஸ்டாபீஸ்லதான் நீங்க கடைசியா வேல செஞ்சீங்கன்னு அந்தளுக்கு நல்லா தெரியும். பத்து ரூவாய்க்கி போஸ்டல் ஆர்டர் எடுத்து RTI போட்டு உங்க சர்வீஸ் ரெக்கார்டு மொத்தத்தையும் கேக்க வெச்சிருவீங்க போல இருக்கே.

யோவ் பி.கை.பி!எனக்கு அட்வைஸ் குடுய்யாண்ணா அவன்கிட்ட என்னைப் போட்டு குடுத்துகிட்டு இருக்கே?

சூ சாமிக்கு போயி எவன் அட்வைஸாச்சியும் தேவையா தலைவரே! பத்து பைசாக்குப் புரோஜனம் இல்லாட்டியும் பம்பரமா கழி சுத்துவாரு அந்தாளு.

நீ டீமுகவா ஆடிமூகாவா?

ஏன்ணே திடீர்னு இப்பிடியொரு டவுட்டு?

இல்லே நீ அவன் ஆளா? என் ஆளா?

என்னா தலைவரே இப்புடிக்கேட்டுட்டீங்க உயிர் மண்ணுக்கு உச்சாகூட உனக்குதான் தலைவா?

அவனே எதுர்ல வந்து பேசறாப்புல அவுன் கொரல்யே பேசறியே. இந்த டொக்குலேந்து எக்ஸைல் ஆகிக்க எஸ்கேப் ரூட்டு எதுனா சொல்லுய்யா.

(பாஸ்! இது ஜெயமோகன் மேட்டரு பாஸ். ராமாயணம். விபீஷ்ணனும் இப்புடியேத்தான் அண்ணே வேணாம், ராமனோட வெச்சிக்காதே வெச்சிக்காதேன்னு அட்வைஸ் பண்ணான். கேட்டானா ராவணன்? கூட இருக்கறவனையெல்லாம் எடக்குமொடக்கா பேசி எதிரி முகாமுக்கு தள்ளி உட்டுட்டு துரோகின்னு முத்தரை குத்தறதுனால என்னா புரோசுனம். எல்லாம் அவனவன் தலைவிதி)

தலைவா இப்பிடி செஞ்சா என்னா?

உ.த.எவோட விஷ்ணுபுரக் குழுமம் மாதிரி, வட்டத்துல பேசிக்கிறது புட்டத்துக்கு மட்டுமே கேக்கறாப்புல் குளோசுடு குரூப்பா மாத்திட்டா என்ன? இதானே அடுத்தவங்க நம்பளை அந்தமானுக்கு நாடுகடத்துறத்துக்கு முன்னாடி நாமளே நன்பளை எக்ஸைல் பண்ணிக்கிறது.

அது அப்பறம். இப்ப இதுக்கு என்னாய்யா பண்றது.

அதான் மொதல்லியே சொன்னேனே தலைவரே நாம மூடிகிட்டு சும்மா இருந்தா, ஜெமோகனோ எஸ்.ராவோ வினவோ இப்புடி யாராச்சியும் அவுருக்கு மாட்டாமையா போயிருவாங்க? ஊமைச் செந்நாய் வேற அழியாச்சுடர்கள்ல இப்பத்தான் வெளியாகி இருக்கு. அதைப் படிச்சிட்டுக் கொதற அவுருக்கும் டைம் குடுக்க வேணாமா? அது வரிக்கும் கொஞ்சம் பொறுமையா கண்டுக்காம இருங்க அது போதும்.

//நான் அந்தப் பைத்தியத்துக்கு பதில் சொல்ல மாட்டேன். ஆனால் நீங்கள் கேட்பதால் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. இப்படி என் மீது அபாண்டம் சுமத்தியதற்காக - அதாவது, நான் காலேஜ் ட்ராப் அவுட் என்று பொய் சொன்னேன் என்று அபாண்டம் சுமத்தியதற்காக ஒரு கோடி ரூ. கேட்டு வழக்குப் போடலாமா? ஏங்க உயிரை வாங்குறீங்க

Friday at 3:34pm · 4//

(ஆமா நித்தியானந்தா வுட்ட நோட்டீசுக்கு இவுரு நொட்டிட்டாரு.)

(அய்யோ ஆண்டவா இதுக்கே அந்தாளு, எம்டிஎம் சொன்னாமேரி பொறுக்கி மொழியில வாசகர் வட்டமும் சாருவின் புட்டமும்னு பதிவு போட்ருவாரு. அப்பறம் நானெப்படி இந்த வட்டதொட்டில எச்சை இலையைப் பொறுக்கறது?)

சாரு எஸ்.ரா ஜெமோ பிறகொரு கொசு - 5

2012-02-18T15:22:00.001+05:30

மாமல்லன் எழுதும் எதற்கும் எதிர்வினையே செய்யாத அளவுக்கு எழுத்தாளத் திமிர் இருப்பதாய் ஜெயமோகனாலேயே பொறாமையுடன் அண்ணாந்து பார்க்கப்படும் எஸ்.ராவின் Tuesday, September 7, 2010 எழுத்துக் கலை - உண்மைக்கான எதிர்வினை Oct 19, 2010 வாக்கில் மிக மெத்தனமாய் எப்படி பிள்ளைத்தமிழ் பேசுகிறது என்று பாருங்கள்.

குறிப்பாக இலை (மார்ச் 1981) கதை அழியாச்சுடர்களில் வெளியான அன்று பார்க்க வந்த இலையை எழுதுகிறார் எஸ்.ரா. இதுதான் எழுத்தாளத் ‘திமிர்’ உடையவர் என்னைப் புறக்கணிக்கும் லட்சணம்.

பார்க்க வந்த இலை

<என்னைப்பார்க்க ஒரு வாசகர் வந்திருந்தார். அவர் கையில் எங்கோ வழியில் பறித்த ஒரு இலையிருந்தது.>

ஓ!என் வாசகர்களே! அழியாச்சுடர்களில் போய் ஏன் இந்த ’வழியில் பறித்த ’ இலையை எல்லாம் வலையேற்றுகிறீர்கள்?

<எனக்கோ அந்த இலையிடமிருந்து கவனத்தை அகற்ற முடியவில்லை. எவ்வளவு பசுமை. எவ்வளவு அழகு.>

கடைசியில் செத்துப்போய் விட்டது என்று சொல்லவேண்டும் அல்லவா அதற்காக பீடிகை. என்னா டெக்னிக். விருதாய் வாங்கிக் குவிப்பதென்பதென்ன சும்மாவா?

<அந்த இலை ஏன் என்னைப் பார்க்க வந்திருக்கிறது. இந்த நிமிசம் முன்பு வரை எங்கிருந்தது அந்த இலை.>

கருமாதியே செஞ்சி முடிச்சாச்சினு நெனச்சிகிட்டு இருந்தா, இப்ப ஏன் திடீர்னு எழுந்து வந்துருக்குது இந்த எச்சகலை?

<எதற்காக என்னைத் தேடி வந்திருக்கிறது. என்ன பேச விரும்புகிறது. அல்லது எதைக் கற்றுத் தர வந்திருக்கிறது>

ஏன் என்னைப் பார்க்க வந்திருக்கிறதுன்னு ஒரு தபா சொல்லு அப்பால அதே பாராவுலையே எதற்காக என்னைத் தேடி வந்திருக்கிறதுன்னு ஒரு தபா சொல்லு அப்பதானைய்யா புக்கு பெருசாவும். இதுதான் சொற்சிக்கண போர்ஹேவைப் புடிச்சி படிச்சி இடிச்ச லட்சணமா?

<எதைக் கற்றுத் தர வந்திருக்கிறது> இவன் யார்ரா எழுத்துக் கலை - உண்மைனு நக்கலடிச்சி நமக்குக் கிளாஸ் எடுக்க?

<இதைத் தற்செயல் என்று எடுத்துக் கொண்டு எளிதாகக் கடந்து போய்விட வேண்டும் தானா?>

டேய் மாமல்லா இந்த ஒரு தபா மட்டும் அடிச்சதோட என்னைய உட்ருவியாடா?

<அவர் எதற்காக அந்த இலையை பறித்தார் என்று தெரியவில்லை. பொதுவாக பதற்றத்தை மறைத்துக் கொள்ள விரும்புவோர் எதையாவது பறிப்பது, கையில் வைத்து ஆட்டிக் கொண்டிருப்பது போன்றவற்றை செய்வார்கள். நண்பருக்குள்ளும் அப்படியான பதற்றம் இருந்திருக்க கூடும்.>

ஆடுகளின் நடனம்னு சொல்லி என்னைய ஏண்டா போட்டு இந்த ஆட்டு ஆட்டினே. ஆமாமா நம்ம பதற்றத்தை அடுத்தவன் மேல போட்டுல்ல மறைச்சிக்கணும்.

<என்னவொரு வடிவமைப்பு. ஒரம் கிழிந்திருப்பது கூட அழகாகத் தானிருக்கிறது.>

பின்ன மார்ச் 81ல எழுதின கதையாச்சே ஓரம் கிழிஞ்சிருக்குன்னு சும்மானாச்சுக்கும் சொல்லி வெக்க வேணாமா? அப்பதான ‘வாசகர்கள்’ அடுத்த கதையையாச்சியும் வலையேத்தாம இருப்பாய்ங்க.

<இந்த இலைக்கு எத்தனை வயசிருக்கும். இலையை வைத்து செடியின் வயதைக் கண்டு சொல்ல முடியுமா.>

என்ன இருந்தாலும் எனக்கு நீயி சீனியர்தானேப்பா. எதுக்கு என்னையப்போயி இந்த காச்சு காச்சறே. வயசுக்கேத்த மெச்சூரிட்டியோட என்னையப் படுத்தாம சும்மா விடுவியா...

<செடியை விட்டு வந்த பிறகு இதற்கு காற்றோடு என்ன உறவிருக்கும்.>

இவ்ளோ வருட இடைவெளிக்கு அப்புறம் வந்து என்ன கிழிக்கப்போறே.

<பொதுவில் இலைகள் காற்றைக் கண்டு பயப்படுகிறதா. அல்லது காற்றை கண்டதும் உற்சாகம் கொள்கிறதா?>

பன்னீர் புஷ்பங்களே கானம் பாடு ரேஞ்சுல கவிஜெ நடைல அறிவுரை.

நான் காற்று நீ இலை என்ன சொன்னாலும் தலையாட்டணும் (கவிப்பேரரசைப் பாத்தாச்சியும் பிரபலங்களைப் பாத்து ஆமாஞ்சாமீன்னு தலையாட்டக் கத்துக்கப்பா.) நான் பிரமுகர் நீ பூஜ்ஜியம் என்ன சொன்னாலும் தலையாட்டணும்.

<இலைகள் ஒடுங்கி நிற்பதை சில வேளைகளில் கண்டிருக்கிறேன். அடிவாங்கி அழுது அடங்கிய சிறுமிகளின் முகபாவத்திற்கு ஒப்பானது அது.>

சமத்தா இருந்தா உனக்கு சாக்லேட் கெடைக்கும். சாருவையே மேடையேறி பாராட்டறேன். உனக்கு மிட்டாய் குடுக்காமப்போயிடுவேனா? ஆனா இப்புடியே எழுதிகிட்டு இருந்தே அத்தா பண்ணிடுவேன். ஆமா.

<காற்று எவ்வளவு ஆவேசப்பட்டால் அதனால் பசுமையான ஒரு இலையை செடியிடமிருந்து பறித்துவிட முடியாது .>

உன்னைய என்ன பண்ணித் தொலைக்கிறதுன்னே தெரியலியேய்யா?

<இலைகள் எப்போதுமே துள்ளுகின்றன. தன் பசுமையை காட்டிக் குதூகலம் கொள்கின்றன.>

ஓவரா குதிக்காதே ஆமா சொல்லிப்புட்டேன்.

<என் கையில் ஒரு இலை வந்தவுடனே வயது கரைந்து போவதை உணர துவங்கினேன். அதை ஒரு சிறுவனை போல ஆட்டிக் கொண்டேயிருந்தேன்.>

அடேய் மாமல்லா உன் ’இலை’ கதையைப் பாராட்டி எழுதியிருகேன் அப்பிடிங்கறதாவுது உனக்குத் தெரியுமா? (ஓ நல்லா தெரியுமே இலைகளை வியக்கும் மரம்தானே அந்த வெளியீட்டு விழாவுல சுகுமாரன் படிச்ச உரை திண்ணைல கிடைக்குதே)

இன்னமும் என்கிட்ட ஏண்டா வம்பு பண்றே? (மாமே அதுல கூட உன் நாட்டிய முத்திரைகள் சுகுமாரன் கைவண்ணத்துலப் பளபளப்புதேம்மா? மறந்துடுச்சா? இந்தா ரெடி ரெஃபெரென்சூ.

//ஹாலிவுட் சாகசப் படங்களுக்கு இசையமைப்பாளராகப் பணியாற்றிய இத்தாலிய இசையமைப்பாளர் எனியோ மோரிகோனைப் பற்றியது.மதுரை புதுமண்டபம் பகுதியில் பழைய இசைத் தட்டுகள் விற்பனையாளரிடம் பார்த்த இசைத் தட்டின் உறையிலிருந்து தெரிந்துகொண்ட மோரிகோனைப் பரவசத்துடன் அறிமுகப்படுத்துகிறார் ராமகிருஷ்ணன்.//

அட்டையில அதுதானேய்யா இருந்துது.

//மோரிகோனின் சாதனைகளையும் அவர் புறக்கணிக்கப்பட்ட விதத்தையும் பேசும் ராமகிருஷ்ணன் அவருடைய இசை பற்றிய முக்கியமான அணுகுமுறையைக் குறிப்பிடாமல் போவது வியப்பைத் தருகிறது.//

யோவ் சுகுமாரா பழைய கடையில பாக்கசொல்லோ இசைத்தட்டு அட்டையிலயே இசையைக்கேட்டு எவனாச்சியும் எளுதியிருந்தா எளுதியிருப்பாரில்லே. இசை பத்தி அதுல எதுவும் எளுதித் தொலைக்கிலியே. வச்சுகிட்டா வஞ்சனை பண்றாரு எஸ்.ரா?

//ஹாலிவுட் படங்கள்,இத்தாலியப் படங்கள், பிற படங்ககள் உட்பட நானூறுக்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்களுக்கு இசையமைத்தவர்//

அப்பிடியா இது அட்டைல போடாதது எப்பிடிய்யா எஸ்.ராவோட குத்தமாகும்?

//மோரிகோன்.தன்னுடைய இசையை இரண்டு அணுகுமுறைகளில் வெளிப்படுத்தியவர். சினிமாவுக்கு உருவாக்கிய இசையை 'செயல் இசை' (applied music) என்றும் ஆபரா,கான்சர்டோ போன்ற மரபான வடிவங்களில் அமைத்த இசையை 'அசலான இசை'(absolute music) என்றும் வகைப்படுதியிருந்தார் என்பதும் 2001 செப்டம்பர் 11 ஆக்கிரமிப்பை மையமாக வைத்து Response to Sept 11 என்ற இசைக்கோர்வையை உருவாக்கியிருந்தார் என்பதும் கவனத்துக்குரிய விடுபடல்களாகத் தோன்றுகின்றன.//

வெளியீட்டு விழாவுல சொல்ற மூஞ்சியப் பாரு.இதை மொதல்லியே சொல்லீருக்ககூடாதா? கட்டுரைல சேத்து எழுதியிருப்பாருல்ல. பிளடி வயித்தெரிச்சல் புடிச்ச் தமிழ் நண்டுகள். சு.வெங்கடேசனின் காவல் கோட்டம் தவிர வேற எப்பையாச்சும் யார் வம்புக்காச்சும் போயிருப்பா எஸ்.ரா? தான் உண்டு தன் ரூம் உண்டுன்னு ரூம்புக்குள்ளையே தேசாந்தரம் போயிகிட்டு இருக்கிறவரைப் போயி இப்பிடியா அவதூறு செய்யிறது.

அது செரி இந்த வெளியீட்டு விளாவுக்கப்புறம் எத்துனை எஸ்.ரா புக்கு விளாவுல கட்டுரை படிக்கிற பாக்கியம் கெடைச்சி இருக்கு சுகுமாரா? அதான் லாஷ்ட்டா? அப்பிடின்னா செரி. டமிலிளக்கியம் ஆரோக்கியமாத்தான் மரணப்படுக்கையில இருக்கு. ரை ரைட்.

//'காலமும் குழந்தைகளும்' கட்டுரையில் குழந்தைகளின் உலகைச் சித்தரிப்பவையாக குறிப்பிடப்படும் கதைகளில் ஒன்றான விமலாதித்த மாமல்லன் கதையின் தலைப்பு 'கறிவேப்பிலை' என்று இருக்கிறது. அது வெறும் 'இலை'.//

தலைப்புல என்ன இருக்கு? ராமகிருஷ்ணனை கிருஷ்ணராமன்னு கூப்டா என்ன வேற ஆள் திரும்பிப் பாப்பான். நம்மாளில்லேன்னு தெரிஞ்சதும் அப்பிடியே கண்டுக்காமநடையைக் கட்டி,தேசாந்தரம் போயிகிட்டு இருக்கறேன் டோண்ட் டிஸ்ட்ரப் மீன்னு சொல்லிட்டு வூடு பாக்க, எதிர்காத்து தலையைக் கலைக்காதபடிக்கு பாத்து ரிசர்வ் பண்ண டிக்கெட்டோட வண்டியேறிட்டாப் போச்சு. ஊட்டுக்குப் போற பயணத்துலயே விகடனுக்குக் கட்டுரை வழில டீக்குடிக்க நிக்கும்போது உயிர்மைக்கு பத்தின்னு போறவழியெல்லாம் இலக்கியமா வாழ்ந்துடலாம்.

சரி தொடங்கிய கச்சேரியான ‘பார்க்க வந்த இலை’க்கு வருவோம்.

<நண்பர் தீவிரமாக இலக்கிய சச்சரவுகள், வம்புகள் பற்றி பேசிக் கொண்டேயிருந்தார்.>

மாமல்லன் வெறும் வம்பன்.

<இலை என் கண்முன்னே வாடத்துவங்கியிருந்தது.>

கெட்ட வார்த்தைல திட்டத்திட்ட கே.பாலச்சந்தர் படத்துல செடி வாடறதா காட்டுவாரே! வா ரே வா என்னா டச்சு எழுத்தாளர் எஸ்.ரா டச்சு. அது மேரி

<உலகின் எந்த சக்தியாலும் இனி அதன் பசுமையைக் காப்பாற்ற முடியாது. இலை வாடுகிறது என்று நண்பர் சொன்னார்.>

அட்வைஸ்ஸு. வாடறது இலையா இல்லை மாமல்லனால காயறது உன் மண்டையா பாஸ்..

<எவ்வளவு எளிய வாசகம். ஆனால் எவ்வளவு பெரிய துயர். மனித முயற்சிகள் அத்தனையும் ஒன்று கூடினாலும் ஒரு சிறிய இலையை அதன் வாடுதலில் இருந்து இந்த நிமிசம் காப்பாற்ற முடியாது தானில்லையா.>

இது ஒரு பிரச்சனையா? தத்துபித்துனு இல்லாம நீ கொஞ்சம் நல்லா எழுத ஆரம்பி, இலை ஃப்ரெஷ்ஷா ஆகி உன்னை வருடிக்கொடுத்துப் பாராட்டும். அதே பால்சந்தர் டெக்னிக்தான் ரிவர்ஸ் ஷாட் ஓட்டினா இலை திரும்ப பச்சையாயிடும். நெல்லா எழுதறது யாரால முடியுங்கறியா? அதுக்கு எந்த இலையா இருந்தாலும் என்னையா பண்ண முடியும்?

<பூக்களின் நறுமணத்தை தான் யாவருமே ரசிக்கிறார்கள். அதன் முணுமுணுப்பை ஒருவருமே கேட்பதில்லை என்று குட்டி இளவரசன் நாவலில் சொல்வதாக ஒரு நினைவு.>

அது இன்னா நினைவு?

மச்சி, கண்டமேனிக்குக் காணாததையும் கண்டுக்கிணே இருந்தா மேரில்ல நீயி அடிச்சி வுடுவே. இதையும் தப்பாதான் சொல்றாம்பாரு எஸ்.ரான்னு எங்க மாமல்லன் நோண்டிறப்போறானோன்னு ஒரு சேஃப்டிக்கு நினைவுன்னு சொல்லி டிஸ்கி போட்டுக்கிறியா? ஓகே ஓகே. எப்பியும் போறதோத் தப்பும்தவறுமா ஒன்வேல. போலீஸ்காரன் கண்லபடும்போது மட்டும் எறங்கி தள்ளிகிணு போயிட்டாப்போதும். அப்பால வண்டிய எப்பவும்போல ஓட்டிகினு போலாம்னு ‘நினைவு’ போட்டு வெச்சிருக்கியோ?

<நாம் இயற்கையைப் பிரித்து நமது புலன்கிளர்ச்சிக்கு ஏற்ப அறிந்து கொள்கிறோம். வாசனையிருப்பதும் இல்லாதிருப்பதும் அதனதன் தனித்துவம். இயல்பு. ஒரு மரத்தில் உள்ள இலைகள் யாவும் ஒன்று போல இருப்பதாக அவை நம்மை நம்ப வைக்கின்றன. அது நிஜமில்லை.>

என் இலையும் உன் இலையும் எப்பூடி ஒரே மேரி வாஜனையோடவே இருக்கும்னு பெயில்ல உடச்சொல்றியா?

<இலை ஒரு சிறிய கனவைப் போலிருக்கிறது.

இலை காற்றின் உதிர்ந்த சிறகைப்போலிருக்கிறது.

இலை ஒரு குறுஞ்சிரிப்பைப் போலிருக்கிறது.>

அதான் வாடிருச்சே அப்பால எப்புடி இவ்ளோ குஜாலா இருக்கும்? கொஞ்சமாச்சியும் கண்டினியூட்டி மெய்ண்டெய்ன் பண்ணு மேன். அது இன்னாது சந்துல பேந்தாவா - காற்றின் உதிர்ந்த சிறகுன்னு சொல்லி கபால்னு கப்ஸா உட்டூட்டே?

இலை ஒரு இலையைப் போலவே இருக்கிறது.>

உன்னோட ஸ்டாக் ஷாட்டைப் போட்டுட்டீயா. இதான் விகடன் முத்திரை எழுத்தாளரோட ஸ்பெஷல் சாப்பா.

<மனம் அதன் மீது படிந்து நகர மறுக்கிறது. நண்பர் விடைபெற்றுப் போய்விட்டார்.>

நெம்ப ஃபீலிங்சோட சொல்றேன். இதோட உட்டுடுங்கறாரோ எஸ்.ரா?

<ஆனால் அந்த இலை வெயில் தாளமல் வாடி மடங்கி துவண்டு போயிருந்தது. ஆழமான துக்கமும் வலியும் மனதில் ஒரு முறை எழுந்து அடங்கியது.>

ஃபீலிங்ஸ் ஃபீஃபர் கெவலுக்கு ஏறிடுச்சி.

<வாடி மடங்கி துவண்டு >

இவ்ளதானா இன்னும் கருகி இளகி பழுத்து இப்பிடியொரு பத்திருபது போடுப்பா கஞ்சத்தனம் பாக்காம. செத்தேஏஎ பூட்ச்சின்னு வேற எப்புடி எஸ்டாப்ளிஷ் பண்றது.

<வாழ்வு குறித்த ஏதோ ஒரு பெரும் உண்மையின் துளியை நாவில் உணர்ந்தைப் போலிருந்தேன்.>

ஆமா. ஆ காட்டுன்னு சொல்லி சரசு வந்து “எழுத்தாளனே எழுத்தாளனை விமர்சிக்கும் துரோகியாவான். உசார்” அப்பிடின்னு நாக்குல பேருண்மையை எய்ட்டுப் பூட்டாளா.

யோவ் ஒயிங்கா எயுது. வெத்துகுனா ஓட்டாதேன்னு சொன்னேன். இதுக்கு எதுக்குமேன் சாக்ரீன் டீயெல்லாம் குடிக்கிறே?

<இனி அந்த இலையை என்ன செய்வது. மேஜையில் வைத்திருந்தேன். பாதியில் முறிந்த நட்பைப் போல>

ஆடியோஸ் அமிகோ நோ ப்ராப்ளேமோஸ்

< அதைக் காண

மனது என்னவோ செய்து கொண்டிருந்தது.>

அட வுடுப்பா நா இன்னா பத்திரிகை ஆசிரியனா சினிமாக்காரனா இல்லே பப்ளிஷரா நட்பை லாங்கா மெயிண்டெய்ன் பண்ணலேன்னா நஸ்டம்னு கவலைப்பட.

<அறையை விட்டு நான் வெளியேறினேன்.>

எங்க மச்சி தேசாந்தரமா? டைனிங் டேபிளுக்குப் போயி ஜூடா தோச சாப்பிடத்தானே அறையை விட்டு வெளியப்போறே? கல்லுல மாவூத்தர சத்தம் சமையல்கட்டுலேந்து கேட்டுறிச்சா?

<என்ன செய்ய, என்னால் அது தானே முடிகிறது.>

சொம்மா புளிச்ச மாவுலையே தடிதடியா ஊத்தப்பம் வாக்காம சர்வதே கானடா தேச இயல் விருது வாங்கினப்புறமாச்சியும் நல்லா எழுத முயற்சி பண்ணலாமே.

***

எதிர்வினை செய்யாத எஸ்.ராவின் எழுத்தாளத் திமிர் தன்னை சோர்வடைய வைப்பதாய்க் குழுமத்தில் குசுகுசுக்கும் ஜெயமோகனுக்கு, அழியாச்சுடர்களில் இலை கதை பதிவேறியதும் எஸ்,ரா பார்க்க வந்த இலையை எழுதி என் மீது பரிதாபம் கொள்வதைப்போல் சபிப்பதைப் படிக்கவெல்லாம் நேரம் ஏது? பாவம் அந்த நேரத்தையும் வீணடிக்காமல் ஆன்மாவை உலுக்கும் ஆன்மீகக் கதையோ கட்டுரையோ எழுதி உலகை உய்விக்க வேண்டிய உன்னதமான வரம் பெற்று வந்திருப்பவர் அல்லவா அவர்.

எஸ்.ராவின் பார்க்க வந்த இலை குறித்து சென்ஷி பஸ்ஸில் நடந்த உரையாடல்

வைத்துக்கொண்டு கொடுக்க மாட்டேன் என்கிற வஞ்சனை எஸ்.ராமகிருஷ்ணனிடம் என்றுமே கிடையாது.

எஸ்.ராவிடம் 2000த்தில் இருந்ததும் 2010ல் இருப்பதும் உப பாண்டவம் பற்றி சாரு சுட்டிக்காட்டிய அதே குறை மொழிதான். சாரு நேரத்துக்கு ஒன்றாய் கருத்தாட்டம் போடுவதற்கெல்லாம் எஸ்.ரா என்கிற ஒரேவிதமான ஒழுங்கில் ஊதிக்கொண்டேயிருக்கும் ஒத்துவாத்தியம் மாற்றி ஊதமுடியுமா என்ன?

பதினாறு வருட இடைவெளியில் இந்த யானைகள் போட்டதையெல்லாம் படிக்காமல் போனது மனிதகுலத்திற்கு எதிரான எவ்வளவு பெரிய குற்றம்?

இரண்டாவது கருத்துக்கு இடமேயில்லை. கட்டாயம் கொசுவைத் தூக்கில் போட்டே ஆகவேண்டும். ஆனால் இந்தக் கொசுவைத் தூக்கில் தொங்கவிடுவதற்கான நூல் எங்கே இருக்கிறது? தங்க்ஜளுடைய நூல் கொசுவின் பார்வைக்குப் படாமல் இருப்பதே நல்லது என்றல்லவா உள்ளூரப் பதறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் இந்தக் கொசு தடுக்கி பயில்வான்கள்.

இதில் யானையைப் புணர்ந்த கொசு என்று எழுதிய யானையின் கதிதான் அந்தோ பரிதாபம்.கொசு கொடுக்கிற அடியில் குருதி கொட்டிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை யானையால் எப்படி திரும்பிப் பார்க்க இயலும்? வயதான காலத்தில் வலியில் பிளிறக்கூட முடியாமல் ஈனஸ்வரத்தில் மியாவ் என்கிறது பூனை. அதைக் கண்டு கையறு நிலையில் குறைத்துக்கொண்டிருக்கின்றன

சாரு என்கிற டுபாகூரு

2012-02-18T06:52:00.005+05:30

சாரு எஸ்.ரா ஜெமோ பிறகொரு கொசு - 4

2012-02-17T23:40:00.002+05:30

அலுவலகப் பிரச்சனையில் அரசியல் பின்புலமுள்ள அதிகார ’எதிரிகளின்’ பழிவாங்கலுக்கு எதிராய் என்னால் முடிந்தவரை எதிர்த்து நின்று பார்த்தேன். இனி தாக்குப்பிடிக்க முடியாது என்கிற நிலையின் வாசனை தட்டுப்படத் தொடங்கியதும் மேல் ஏறி தலையில் அடிப்பதுதான் ஒரே வழி என்று தோன்றியது. பழிவாங்கலில் இருந்து தற்காத்துக்கொள்ளவும் வேண்டும் அதே சமயம் அலுவலகப் புலனாய்வில் ஆற்றலை நிரூபித்துக்காட்டவும் வேண்டும். அதற்கு சரியான இடம் கலால் புலனாய்வு மையம் மட்டுமே என்கிற எண்ணம் பலப்படத் தொடங்கிற்று.

அரசு அலுவலகங்களின் அடைப்படை விஷயங்களில் ஒன்று, ஒருவன் மாற்றலாகிச் செல்லும் முன்பாகவே அவனைப்பற்றிய பிம்பம் வம்பாய் பறந்து சென்றுவிடும். RTI போட்டு சேவை வரியில் ரகளை செய்துகொண்டிருந்தானே ஐயோ அவனா என்கிற பேச்சு என் விண்ணப்பத்தைப் பார்த்ததுமே தீயாப் பற்றிக்கொண்டது.

[இன்று என் அலுவலக சகாக்களில் பலரும் எதிரிகளில் சிலரும் இணையத்தில் குறிப்பாக ஃபேஸ்புக்கில் நான் இடும் சுட்டிகளைப் படிக்கிறார்கள். தொடர்ந்த பார்வையில் நான் இருப்பதால், இணைய எழுத்து சுமோவீரர்களைப்போல் கண்டபடி ரீல் சுற்ற, குறிப்பாக அலுவலகம் பற்றியும் அங்கே என் இருப்பைப் பற்றியும் இல்லாததும் பொல்லாததும் எழுதி உங்களிடம் கரகோஷம் வாங்கிக்கொள்ளும் சவுகரியம் எனக்கு இல்லை.]

ராஜாஜி பவனிலிருக்கு அலுவலகத்தின் கதவுகள் பிரத்தியேகமாய் எனக்கு அடைக்கப்பட்டிருந்ததை அறிந்துகொள்ளாமல் மண்டையை முட்டிக்கொண்டிருந்தேன். என் ஆற்றலை நிரூபித்துக்காட்ட வீட்டிற்கு நடைதூரத்தில் இருக்கும் அலுவலகத்தில் நுழைவு மறுத்து அறைந்து மூடப்பட்டிருந்த கபாடத்தைத் திறக்க உதவிகேட்டுப்போனது உயிர்மை மனுஷ்ய புத்திரனிடம். அவரை அதற்குமுன் பார்த்திருந்ததே ஓரிருமுறைதான். எனவே மனுஷ்ய புத்திரனின் அலைபேசி எண்ணைக் கேட்டது சாருவிடம். உயிர்மை அலுவலகத்திற்குள் நுழையும் தறுவாயில் தற்செயலாய் சாருவை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது.

வழக்கம்போல மனம்போனபோக்கில் வளவளா பேச்சில் பல்லாண்டு இடைவெளியில் இலக்கிய உலகில் நடந்திருக்கும் வினவு ஈராக் கவிதைக்காக பாசிஸ்ட்டுகள்போல் வீடுபுகுந்து ரகளை செய்தது போன்ற நானறியாத அடிதடிகள் பற்றி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் சாரு. அய்யே எங்கள் அலுவலகம் போலவே தற்கால இலக்கியத்திலும் ஒரே அடிதடி ரகளைதானா 15 வருட இடைவெளியில் பெரிதாக ஒன்றுமே மாறவில்லை போலிருக்கிறதே என்று சொல்லி வைத்தேன் அதுதான் நான் செய்த தீவாந்தர சிக்ஷை கொடுக்கதக்க மாபெரும் குற்றம்.

அன்று இரவே வந்தது பதிவு, என்று மறுநாள் காலை வந்த நண்பனின் அலைபேசி அழைப்பில், இன்னொரு பதிவு வெளியாகியிருப்பதும் தெரியவந்தது. எனக்குத் தெரியவராது என்கிற தெகிரியத்தில் எழுதியதாக இருக்குமோ என்னவோ? இல்லை தெரிந்தாலும் நம்மிடம் உதவிகேட்டு நம்மை அண்டிதானே இந்த நாய் இப்போது இருக்கிறது என்கிற தெனாவட்டாகக்கூட இருக்கலாம்.

ஒரே அடிதடி, ரகளை… July 23rd, 2010

ஒரே ரகளை, அடிதடி… July 23rd, 2010 இரண்டையும் ஒருசேரப் படித்ததும் கக்கூஸ் படித்தேன் கமகம என்பதுதான் நான் அனுப்பிய குறுஞ்செய்தி. ட்யூப்லைட் அதை எப்படி எதிர்கொண்டது பாருங்கள்.

ஒரே ரகளை, அடிதடி… July 24th, 2010 இதைப்படித்துவிட்டு நான் அனுப்பிய Thanks for provoking me to write. But I am not for a fight with you. என்கிற குறுஞ்செய்திக்கு எதிர்வினையாய் சாருவிடமிருந்து வந்ததுதான்

யானையை கொசு புணர்ந்த கதை July 26th, 2010

ஆச்சா போச்சா தான் யார் தன் கீர்த்தி என்ன என்று அரற்றும் சாருவால் யானை-கொசு கதையைக்கூட ஒரிஜினலாக எழுதத்துப்பில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம்.

சாருவைப் பற்றி ஜெயமோகன் Jun 24 2008ல் சொன்ன ஒரு குட்டிக்கதையைத் தழுவி அதில் தன் சுயத்தை மொழுவி தன் தரத்திற்கேற்பதான் ’எதிரியை’ அடிக்கவேண்டி இருக்கிறது.ஐயோ பாவம் சுட்ட கை சுடுவதை சுடுகாட்டிற்குப்போகும்வரை நிறுத்த முடியுமா?

எதையேனும் எப்போதேனும் சுயமாக எண்ணிப்பார்க்கும் திராணியுள்ள எவனாலும் வாசகனாய் மட்டுமே இருக்கமுடியும். எப்படி ரசிகனாக இருக்க முடியும்? ரசிகன் வாசகனல்ல அவனே உலகமுமல்ல. ரஜினிக்கு இத்துனை ரசிகர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பது ரஜினிக்குப் பெருமை. மெளனியின் வாசகன் என்பது வாசகனுக்குப் பெருமை. தன்னைப்பொருத்தமட்டிலும் இது எப்படியாவது உல்டா ஆகிவிடாதா என்று தலைகீழாய் தொங்கிகொண்டு தவமிருப்பவன் எழுத்தாளனா?

யார் யாருக்கு எவ்வெப்போது நோபல் பரிசுக்கு சிபாரிசு செய்ய வேண்டிய கவிதை இது எனவும் ஃபாரீன் பல்கலைகழகத்தில் இவர் துறைத் தலைவராக இருக்கத் தகுதியானவரென ஒன்றையணா தளத்தில் ஒப்புக்கு சிபாரிசு செய்யவேண்டிய தருணம் எதுவென்றும் சமயத்திற்கேற்ப தட்ட வேண்டிய தாளத்தை சுத்தமான கணக்குகளோடு தட்டிக்கொண்டு வாழ்வபர்தான் சொல்லிக்கொள்கிறார் தான் ரொம்ப வெள்ளந்தியானவன் என்று. வெள்ளையாக இருப்பவனெல்லாம் வெள்ளந்தியாக இருப்பான் என உலகம் நம்பிவிடும் என்று சாருவுக்குதான் எவ்வளவு உறுதியான நம்பிக்கை.

சாரு மட்டும்தான் இப்படி என்று நினைக்க ஆசைப்பட்டுக்கொண்டே இருந்தால், புத்தனுக்கு அடுத்து பூத்தமுகத்துடன் அன்பால் உலகையே ஆரத்தழுவிக்கொண்டே இருக்கும் எஸ்.ராவின் வயிற்றுப் பல்லைப் பார்க்கவேண்டுமா?

சாரு எஸ்.ரா ஜெமோ பிறகொரு கொசு - 5

டேய் அண்ணன் கைல என்னடா?

2012-02-17T18:13:00.000+05:30

டேய் அண்ணன் கைல என்னடா?

விருதுண்ணே

என்னா விருதுடா?

இயல் விருதுண்ணே

டேய் விருதே ஜூன்லதான் குடுக்கப்போறாங்களாமா. அப்பறம் எழுத்தாளர் புடிச்சிருக்கறது என்னாடா?

விருதுண்ணே?

டேய் சைபீரியா தலையா! நான் உன்னை என்னான்னு கேட்டேன்?

எழுத்தாளர் கைலை என்னான்னு கேட்டீங்க.

நீ என்னான்னு சொன்னே

விருதுண்ணேன்

டேய் விருதை றொரன்றோவுல எப்படாக் குடுக்கப்போறாங்க?

ஜூன்லண்ணே!

அப்பத்தான் அதைக் குடுக்கப்போறாங்கன்னா,இப்ப கைல புடிச்சிருக்கறதுக்குப் பேரு என்னடா?

விருதுண்ணே!

டேய் ராசா எங்கண்ணுல்ல நல்லா பாத்து சொல்லுடா? கைல புடிச்சிருக்க்றது என்ண்ம்மா?

இயல் விருதுண்ணே!

டேய் மாஸ்கோ மண்டையா, அப்ப றொரன்றொவுல குடுக்கப்போறதுக்குப் பேரு என்னடா?

இயல் வ்ருதுண்ணே

டேய் ஒரே வாழ்நாள்ல ஒரே விருதை ஒரே ஆளுக்கு ரெண்டு தடவை எப்பிட்றா குடுக்க முடியும்?

போங்கண்ணே உங்குளுக்குதான் ஒண்ணுமே தெரியலை.

எக்சூஸ் மீ எக்ஸ்ஸிப்பிளெய்ன் ப்ளீஸ்

இது இலக்கியத்துல வாழ்நாள் சாதனை செஞ்சதுக்கான விருது வாங்கின சாதனைக்கான பாராட்டுவிழா விருதுண்ணே.

அப்ப ஜூன்ல குடுக்கப்போற அது என்னாடா?

ரஜினி கையால விருது வாங்கின சாதனையைப் பாராட்டிக் குடுக்கப்போற இலக்கிய விருதுண்ணே

அய்யோ இந்த குலோபோஸ்கி மண்டையன் ஓவராக் கொழப்பறானே. டேய் அதுக்காக இதுவா இல்லே இதுக்காக அதுவா?

விருது வாங்கறதுதாண்ணே முக்கியம். இதுலப்போயி ஆராய்ச்சியெல்லாம் பண்ணக்கூடாது.

டேய் விருதுன்னா என்னடா?

யாராச்சியும் யார் கைலேந்தாச்சியும் எதுக்காகவாச்சியும் வாங்கறதுண்ணே

எங்கடா போறே?

விருது வாங்கண்ணே

என்னா விருதுடா?

விருதே வாங்கினதே இல்லைங்கற வாழ்நாள் சாதனை செஞ்சதுக்காகக் குடுக்க்ற விருதுண்ணே.

அப்பிடியா கொஞ்சம் திரும்பி நில்லு.

சரிண்ணே

டேய் நிக்கச்சொன்னா நீ பாட்டுக்கும் போய்கிட்டே இருக்கே

லேட்டாயிட்டா கும்பல் ஜாஸ்தியாயிடும்ணே

ஏய் அங்கின்னா பேல் பூரி பாணி பூரியா குடுக்கறாங்க. விருதுதானடா?

உங்குளுக்குக் கெடைக்கிலேன்னு வயித்தெரிச்சல்ண்ணே

அடங்... என்னாது?

கவலப்படாதீங்கண்ணே சிறந்த வயித்தெரிச்சல் விருதுன்னு ஒண்ணை ரெடி பண்ணிடச் சொல்றேண்ணே.

சாரு பிழிந்த சாறு

2012-02-17T14:18:00.001+05:30

சினிமா விமர்சனம் (2) February 17th, 2012

<சரி, புத்தகம்தான் விற்கவில்லை. அதற்கு ஏதாவது மதிப்புரையாவது வந்ததா என்றால் அதுவும் இல்லை. இப்போது ரஜினியைக் கொண்டாடும் அளவை விட மிகப் பெரிய அளவில் தமிழ்நாடே கொண்டாடிய எம்.கே.டி.யைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறேன். கொலைக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு, அந்தமான் சிறைக்குச் சென்று திரும்பி, சொத்தையெல்லாம் இழந்து, கண் பார்வையும் பறிபோய் அவர் ஒரு அம்மன் கோவிலில் அமர்ந்து இருந்த போது ‘யாரோ குருட்டுப் பிச்சைக்காரன்’ என்று அவர் மடியில் காசு போட்ட சம்பவம் பற்றி அந்த நூலில் எழுதியிருக்கிறேன். ஷேக்ஸ்பியரின் கிங் லியர் நாடகம் இங்கே தமிழக வரலாற்றில் நடந்தேறிய சம்பவம் அது. அழுது அழுது, உருகி உருகி என் உயிரே கரைந்து போன நிலையில் எழுதினேன். ஒரு காலத்தில் தமிழக மக்களின் கடவுளாக இருந்தவர் எம்.கே.டி. அப்படிப்பட்டவருக்கு அந்த நிலை! >

இது பற்றி ராண்டார் கை என்ன சொல்கிறார்?

Lakshmikanthan's Background

Film historian and author Randor Guy writes that Lakshmikanthan had a dark past with a criminal record. As a young man, Lakshmikanthan desired to become a lawyer but could not afford it as his family was not well-off. However, Lakshmikanthan, with his sufficient knowledge of law, managed to establish himself as a "tout". A tout was someone who brought a case to a lawyer for money, but at times, even forged documents or signatures for a particular sum. Lakshmikanthan was successful for sometime, but was eventually caught and convicted for forgery. Lakshmikanthan tried to escape but was captured and imprisoned on a 7-year term at Rajahmundry jail. He tried to escape once again, but was caught and deported to the Andamans. Lakshmikanthan was eventually released when the islands came under Japanese occupation during the Second World War. He returned to India and established himself as a journalist.^[2]

http://en.wikipedia.org/wiki/Lakshmikanthan_murder_case

கொலை செய்யப்பட்ட லக்ஷ்மிகாந்தன், தமது குற்றங்களுக்காக அந்தமானுக்கு அனுப்பட்டார் என்று படித்திருக்கிறார் ஆராய்ச்சியாளர். ஆனால் பலகால ஆராய்ச்சியின் முடிவில், லக்ஷ்மிகாந்தனைக் கொலை செய்ததாய்க் குற்றம் சட்டப்பட்டு தியாகராஜ பாகவதர் அந்தமான் சிறைக்கு சென்று திரும்பியதாய் ஆராய்ச்சிப் புத்தகம் எழுதியிருக்கிறாராம்.

இப்பேர்ப்பட்ட ஆராய்ச்சியை செய்ய அவர் எவ்வளவு தியாகங்கள் செய்ய நேர்ந்திருக்கிறது பாருங்கள். இன்றைக்கு ஆறுவருடம் முன்பே 150 ரூபாய் செலவழித்து ஆட்டோ பிடித்து ரோஜா முத்தையா நூலகத்துக்கருகில் உணவகமின்றி பட்டிணி கிடந்து அட அட அடா பாவன்னா வரிசை சிவாஜி படங்கள் போல தமிழ் எழுத்தாளனைச் சுற்றித்தான் எவ்வளவு துயரங்கள்?

தமிழில் படித்ததே இந்த லட்சணத்தில்தான் உல்டாவாய் புரிகிறது எனில், ஃப்ரெஞ்சு ஸ்பானிஷ் அரபியெல்லாம் எப்படிப் புரிந்திருக்கும் என்று நினைத்துப் பார்த்துப் புன்முறுவல் கொள்ளாதீர்கள். எழுத்தாள சாபம் லேசானதில்லை.

ஆணியே புடுங்காமல் அமைதியாய் இருந்தாலே போதாதா?

படிக்கையிலேயே இதெப்படி சாத்தியம்? அது அப்படி நிகழ சாத்தியமுண்டா? என்று சிந்தனையலையடிப்புடன் படிப்பவனுக்குப் பெயர் வாசகன். எந்தக் கேள்வியும் எழும்பாமல் பளிச்சென்று அட்டைபோட்டுக் கொடுத்தால்போதும் எதைப்போட்டாலும் தின்னத்தயார் என்று ரசிகர்களாய் இருப்பதிலேயே முக்தியைக் காணும் மூட கும்பல் இருக்கும்போது எழுத்தாளர்களுக்கு என்ன கவலை? வெந்ததோ வேகாததோ எதைவேண்டுமானாலும் எழுதிக்கழித்துவிட்டுப் போய்க்கொண்டே இருக்கலாமில்லையா?

இப்பேர்க்கொத்த ஆராய்ச்சிசெய்து, சீதைக்கு ராமன் சித்தப்பா என்று எழுதப்பட்ட காவியபுத்தகம் ஒரு லட்சம் பிரதிகள் விற்கவில்லை என்பது ஒன்றுதான் குறை.

சாரு எஸ்.ரா ஜெமோ பிறகொரு கொசு - 3

2012-02-17T05:02:00.003+05:30

<புத்தகம் முழுவதும் இப்படிப்பட்ட இலக்கணக் கொலைகள்தான் மலிந்து கிடக்கின்றன. இலக்கணத்தை அல்லது மொழியை தேவை கருதி திரித்தோ உடைத்தோ எழுதுவது என்பது வேறு. ஆனால் இலக்கணம் தெரியாமல் மொழியைக் கொலை செய்வது என்பது வேறு>

உப பாண்டவ விமர்சனத்தில் சாருவின் வியாக்கியானம்.

சுவரில் என்று எழுத வேண்டியதை சுவற்றில் என்றே எழுதுவார் சாரு. வீட்டு கக்கூசுக்கு பதிலாக சுவர்களையே ஆசுவாசத்திற்குப் பயன்படுத்துவதால் உண்டான சுவரிலக்கியப் பரிச்சயமாய் இருக்கலாமோ என்னவோ. இந்த சுவற்றில் வெளிப்பாடு. இதைக்கூட <மொழியை தேவை கருதி திரித்தோ உடைத்தோ>தான் எழுதிகிறார் இணைய எலிஃபெண்ட்மேன் என்றே நம்புவோம்.

2000த்தில் உப பாண்டவத்தில் இலக்கணக் கொலைகளாய் தோன்றிய அதே ’மொழி’யில் பத்துவருட காலத்தில் படிப்படியாய் ஏகத்துக்கும் எழுதி எஸ்.ரா பாண்டித்யம் அடைந்திருப்பதைத்தான் ஆடுகளின் நடனம் காட்டுகிறது. ஆனால் அதே கண்றாவி 2010ல் சாருவுக்கு போர்ஹேவாய்த் தோன்றுகிறது? வெள்ளெழுத்துக் கண்ணாடியில் எல்லாவற்றையும் அனுசரித்துப்போவெனச்சொல்லி யதார்த்தம் முட்டைக்கண் காட்டி முறைக்கிறது போலும்.

எஸ்.ராவுக்காக பரிந்து சாரு நிவேதிதா.எழுதியதைப் பாருங்கள் பைத்தியக்காரனிடம் அகப்பட்ட அழகிய மலர் September 7th, 2010

<ஒருமுறை ஒரு இலக்கியப் பத்திரிகையில் எழுத்தாளர் இமையம் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தார்> இந்த ஒருவை நமது சாட் குரு கண்டமானத்துக்கும் உபயோகிப்பது இன்று நேற்றில்லை சாமியோவ் September 7th, 2010 லேயே இதுதான் பவுசு.

ஒரு உடகார்ந்து ஆடு மேய்க்கும் சிறுவன் புகழ் எஸ்.ரா பாணியில் ’ஒரு’.எழுத்தாளர் இமையம் என்றும் எழுதியிருக்கலாமே. நித்திய ஆனந்தம் இன்னும் கூடியிருக்குமே.

எழுத்தாளர் இமையம்,

<அதில் தற்காலத்திய தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கு தமிழே எழுதத் தெரியவில்லை என்று சொல்லி ஒரு பத்தியை உதாரணமாகக் கொடுத்திருந்தார்.>

அடப்பாவமே, ஊரெல்லாம் அடச்சே என்றுதான் ஏற்கெனவே துப்பிக்கொண்டு இருக்கிறதா? இது தெரியாமலேயே என்னாலான நாமாவளி அர்ச்சனையைத்தான் எஸ்.ராவுக்கு செய்து வைத்தேனா?

ஆனால் அப்போது மொழிக்கொலை எஸ்.ராவாகத் தெரிந்தவர். நீர்மோருக்கு இப்போது எப்படி இனிக்கிறார் பாருங்கள்.

<அந்தப் பத்தியோ கவிதை நயத்தோடு அற்புதமான போர்ஹேஸின் பாணியில் இருந்தது. இதை எழுதியது எஸ். ராமகிருஷ்ணனாக இருக்குமோ என்று சந்தேகம் கொண்டு தேடிப் பார்த்ததில் அது எஸ்.ரா.வே தான். அடப்பாவிகளா என்று நினைத்துக் கொண்டேன். ஒரு உச்சபட்சமான உரைநடை வெளிப்பாட்டை மோசமான உரைநடைக்கு உதாரணமாகக் காட்டும் மடமையை எண்ணி வருந்தினேன். >

வசமாக மாட்டிக்கொண்டதும் சாட்டா அப்பிடின்னா என்ன? நோணின்னா தோணியோட தம்பியா? பருப்புன்னா என்ன? ஊட்டுக்காரம்மா சாம்பார் வெக்க யூஸ் பண்றதா? என்ற ரீதியில் தப்பிப்பதற்காகக் குழறிய அதே வாய் எக்ஸைல் நாவலில் நாவுக்கரசராகி வளர்ந்த ஆணும் பெண்ணும் தனிப்பேச்சில் செக்ஸ் பேசிக்கொள்வதில் என்ன தவறு என்று கொண்டாட்டமாய் நியாயப்படுத்துகிறது. குட்டிக்கரணக் கலையில் மீரு கெட்டிக்காரனில்லே!

எஸ்.ராவிடம் இலக்கணம் மட்டுமல்லாது மொழிக்கொலையாய்த் தொடங்கி படுகொலையாய் வளர்ந்து பார்வைக்கோண கொடூரக்கொலைக்களமாய் எப்படி விஸ்தரித்திருக்கிறது என்று நான் ஆடுகளின் நடனத்திற்கு எழுதினால், வந்தேனையா தேங்கா மூடி வக்கீலு என்கிறவிதமாய் சாரு எழுதுவதைப் பாருங்கள்.

<இப்போது எஸ். ராமகிருஷ்ணன் எழுதிய ஒரு சிறு உரைநடை வீச்சைப் படித்தேன். அதை ஒரு குறுங்கதை என்று சொல்லலாம். தேவதச்சனோ, தர்மு சிவராமுவோவாக இருந்தால் அந்தக் காட்சியை அப்படியே ஒரு கவிதையாக்கி இருப்பார்கள். ராமகிருஷ்ணன் கவிதையின் வீச்சுடன் கூடிய உரைநடையாக ஆக்கியிருக்கிறார்.>

கதை கட்டுரை என்று,எதை எழுதும்போதும் சாருவுக்கு நுட்பமான விஷயங்களை வெளிப்படுத்துவதில் எப்போதும்.இன்னுமொரு அப்படியே ‘அப்படியே’ எழுதப்பட்டிருப்பதில் என்ன ஆச்சரியம்?.

சிறுகதை வரலாற்றிலேயே முள்ளில்லாத ரோஜா என்று கொண்டாட்ட்அமான பிலிமாய்க் காட்டப்படும் 1979 கணையாழியில் வெளியான ‘முள்’ கதையில் எத்துனை ‘அப்படியே’ என்று கண்ட்ரோல் எஃப் போட்டுத் தேடிப்பாருங்கள். வருகிற 7 அப்படியேவில் எத்துனை அந்த சூழ்நிலைக்குப் பொருத்தமானவை?

<அந்த ஏந்து வலையை வைத்துக்கொண்டு அப்படியே ஏந்தி ஏந்திப் போட்டுக்கொள்ள வேண்டியதுதான்.. இந்த வலையைத்தான் கச்சா வலையென்று சொல்வது...> இதில் இருக்கும் அப்படியே இயல்பான விவரிப்பு.

<இந்தத் திண்ணை இருட்டில் இப்படிக் கிடைத்த அத்தையின் இந்த அண்மைக்காக அப்படியே நான் எரிந்து போவதற்கும் தயார்....>

<என் கையைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிற அத்தையின் கைகளை அப்படியே எடுத்து ஒரு முத்தம் கொடுத்தால் என்ன என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.>

இவையிரண்டும் கதாபாத்திரத்தின் உணர்வெழுச்சியைத் துல்லியமாய்க் கூற முடியாமல் எழுத்தாளன் திக்கித் திணறித் திண்டாடுவதன் வெளிப்பாடில்லையா?

<எனக்கு அப்படியே அத்தையைக் கட்டிக்கொண்டு கதற வேண்டும் போல் இருக்கு... >

இது என்ன ஐந்து வயதுப் பையனின் பாசவலையா? அல்லது பருவமெய்திய விடலையின் அன்பு காதல் காமத்தின் குழப்பக் கலவையா? இதுதான் வாழ்க்கையைக் கொண்டாட்டமாய் வாசகனுக்குக் காட்டுவதா? இல்லை சிவாஜியின் பாவன்னாப் பட அழுகையா அல்லது அதைப்போல இருந்துவிடக்கூடாதே என்கிற அறிவுபூர்வ பதற்றத்தில் அந்தக்க்கால கமல்ஹாசனின் முகம் மூடிய அழுக்காச்சி விம்மலா?

இலக்கிய உடான்ஸின் நேரடிப்பேச்சிலும் நினைத்ததைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்த இயலாமல் அப்படியே அப்படியேவைப் நிறைய பயன்படுத்துவதைக் காணலாம்.

இந்த அப்படியேதான் எஸ்.ராவின் ஆடுகளின் நடனம் கேசில் சம்மனில்லாமல் ஆஜராகி விமர்சனத்திற்கு பதில் சொல்ல வக்கில்லாமல் சும்மா நாக்குத் துருத்தி ரவுடியாய், கையை வலித்து ஏய் கொமட்ல குத்துவேன் என்று இடுப்புக்குக் கைலியை திரைபதைப் பாருங்கள்.

<இதை ராஷ்ட்ரபதி கையால் சிறந்த குமாஸ்தா விருது வாங்க வேண்டும் என்பதையே தன் வாழ்நாள் குறிக்கோளாகக் கொண்ட மாஜி எழுத்தாளர் ஒருவர் மிக ஆபாசமாகக் கிண்டல் அடித்து எழுதியிருக்கிறார். இந்த ஆபாசத்தைப் பாராட்டி சில மேதாவிகள் பின்னூட்டம் போட்டிருக்கிறார்கள். பின்னிட்டிங்க, கொன்னுட்டிங்க அப்படி இப்படி என்று.>

செத்துப்போன பயல் என்கிற திமிர். அலுவலகத்தில் பிரச்சனையோடு அனாதையாக நிற்பவன் தானே என்கிற எகத்தாளம். அடித்தால் நாதியில்லை என்கிற ஆணவம்.

<பைத்தியக்காரன் ஒருவனிடம் ஒரு அழகிய மலரைக் கொடுத்தால் அவன் என்ன செய்வான்? அந்த மலரைப் பிய்த்துப் போட்டு ஒன்னுக்கு அடிப்பான். அதைத்தான் அந்த மாஜி எழுத்தாளர் செய்திருக்கிறார். உடனே பின்னூட்ட ஜாம்பவான்கள் கிளம்பி விட்டார்கள்… ’ஆஹா நீங்கள் அந்த மலரைப் பிய்த்துப் போட்டு ஒன்னுக்கு அடிப்பது எவ்வளவு பிரமாதமாக இருக்கிறது!’ என்று.>

புதுமைப்பித்தனின் புத்தகத்தின்மேல் ஒன்றுக்கடிப்பேன் என்று சொன்ன மூடர்தானே. தீயணைப்பு வண்டியின் ஹோஸ்பைப் போல சதாசர்வ காலமும் கையில் தயாராய் பிடித்துக்கொண்டே இருக்கிறது போலும்.

<இது உத்தமத் தமிழ் எழுத்தாளனின் டெக்னிக் தம்பி… அதையே நீயும் பின்பற்றுகிறாய்! அதாவது, எம்ஜியாரையும் சிவாஜியையும் ஆபாசமாகத் திட்டுவது. உடனே பத்திரிகையில் கொட்டை எழுத்தில் இவருடைய பெயர் வந்து விடும். அன்றைய பிரச்சினை தீர்ந்தது! தன் பெயரை எல்லோரும் உச்சரிக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் உ.த.எ.வுக்கு அன்றைய தினம் தூக்கம் பிடிக்காது. நல்ல டெக்னிக் சிம்மா! அடுத்தாற்போல் பெண்ணீய எளுத்தாளர்களை – அதாவது, பெண் கவிஞர்களை நக்கல் பண்ணி எழுது… ஓவர்நைட்டில் பெரிய்ய்ய்ய்ய எளூத்தாளனாகி விடலாம். ஜமாய்…>

இப்போது புரிகிறதா வாலண்டியராய் வாயைத் திறந்தது,எஸ்.ராவுக்கு வக்காலத்து வாங்குவதற்காக அன்று. இப்போது இவனை அடிக்க வேண்டும். அதற்காக அவனை ஆதரி. ஐயோ அவனைப் பற்றி அப்போது அப்படிச் சொல்லிவிட்டோமே அந்த வாந்தியை என்ன செய்வது? அதிலென்ன பிரச்சனை. அப்படியே வழித்து நக்கிவிட்டு, வைரஸ் அடித்துவிட்டதாய் சொல்லிவிட்டால் போயிற்று. இதுதான் ஃபேன்ஸி பனியனின் எக்ஸிஸ்டென்ஷியலிஸம்.நூலேணியில் மேலேறிப்போக நேரத்திற்கேற்ப எடுத்தும் கவிழ்த்தும் செல்பவனுக்கு புழக்கத்தில் இருக்கும் இன்னொரு பெயர் கெரியரிஸ்ட். வெற்று சந்தர்பவாதிக்கு இலக்கியப் பட்டுக்குஞ்சலம் ஒன்றுதான் குறைச்சல்.

எலிகளின் யானையாய் காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கும் பேர்வழிக்கு ஏதிலியிடம்போய் என்ன பெரிய சண்டை இருந்துவிட முடியும்? இதை விளங்கிக்கொள்ள கொஞ்சம் பின்னோக்கிச் சென்றாக வேண்டும்.

சாரு எஸ்.ரா ஜெமோ பிறகொரு கொசு - 4

சாரு எஸ்.ரா ஜெமோ பிறகொரு கொசு -2

2012-02-15T18:50:00.003+05:30

2010ல் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் எழுதியிருக்கும் ஆடுகளின் நடனம் அவர் தளத்திலிருந்தும் படிக்கலாம்

இதை விமர்சித்து நான் எழுதியது Tuesday, September 7, 2010 எழுத்துக் கலை - உண்மை. உயிர்த்தெழுந்து எழுதவந்த ஒருமாத காலத்தில் எழுதியது. இணையத்தில் அன்று எவருக்குமே என்னைத் தெரியாது. எனது அறிமுகமாகக்கூட இதைக் கூறலாம். இதைப் படித்து என்னை தூஷித்தோரும் எஸ்.ராவுக்காக வருத்தப்பட்டோரும் ஏராளம். இருந்தும் இதை மீள் பதிவக்குவதற்கான காரணம் இந்தப் பதிவின் இறுதியில் வருகிறது. எனவே ஏற்கெனவே படித்தவர்கள் தயவுசெய்து தாண்டிப்போகவும்.

"பழனி அருகே ரயில்வே கேட் மூடப்பட்டிருக்கிறது என்று பேருந்தில் காத்திருந்தேன். சற்று தொலைவில் சிறிய மலை"

ரோட்லயே எந்த மலையும் ஆரம்பிக்கறதில்லை, மெட்ராஸ் ரோட்லதான் பிளாட்பாரத்துலேர்ந்தே பில்டிங் செவர் ஆரம்பிச்சுடும். CMDA விதிகளுக்குட்படாத மலை, ஆக அடிவாரம்தான் மொதல்ல ஆரம்பிக்கறதாக்கும், மலை செத்த தள்ளி இருக்குங்கறார், ஒரு ஃபர்லாங்காச்சும் இருக்கும்னு வச்சுப்போம்.

"அன்றும் பாறை ஒன்றின் மீது ஒரு உட்கார்ந்து ஆடுமேய்க்கும் சிறுவன் ஆடுகளுடன் தூரத்து மேகங்களையும் பார்த்து கொண்டிருந்தான். மங்கிய வெளிச்சம் மலையை ரம்மியமாக்கியிருந்தது."

இங்கிலீஷ்ல டாக்ட்டரேட் பண்ண ட்ரை பண்ணினவர் சப்ஜெக்ட் ப்ரெடிகேட்லாம் மாத்திப்போட்டு இங்கிலீஷ்ல எழுதுவாரோ.

உட்கார்ந்து ஆடுமேய்க்கும் சிறுவன் ஒருவன் - தமிழன் மட்டுமில்லே எவ்ளோ அடிச்சாலும் தமிழும் தாங்கறது. இந்த சீன் எடுக்க இவ்ளதான் டைம், அடிச்சித்தூக்கி சுருட்டு. கால்ஷீட் ப்ராப்ளம் ம், ம், அடுத்த சீனுக்குப் போ

”ஆடுகளுடன் தூரத்து மேகங்களையும் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.”

பாலாவோட கேமராமேனண்ட கத்துண்ட டெக்னிக்கா கண்லயே ஜூம் போறார்.

”மங்கிய வெளிச்சம் மலையை ரம்மியமாக்கியிருந்தது”

பரவால்லயே பஸ்ல ட்ராவல் பண்ணும்போது ரிஃப்ளெக்டர்லாம் கொண்டுபோயாறதோ. ஏரியாவே மங்கல் வெளிச்சத்துல இருக்கு எங்கியோ இருக்கற ‘ஒரு உட்கார்ந்து ஆடு மேய்க்கும் சிறுவன்’ மானத்தப் பாக்கறானா இல்லே கோமணத்தப் பாக்குறானன்னு எப்டிண்ணா ஒங்களுக்குத் தெரியறது. இலக்கிய த்ருஷ்டிண்றது இதானோ?

”மலை நிசப்தமான கண்களால் ஆடுகளை பார்த்தபடியிருக்கிறது.”

லெளட்ஸ்பீக்கர் கண்ணெல்லாம் வேற இருக்கோ? ’நிசப்தமான கண்’ கவித நட? அருமையான வரிகள், சிறந்த சொல்லாட்சின்னு எட்டு பேர் லாப் டாப்போட திரிவாளே பின்னூட்டம் போட.

”ஆடுகளின் காதுகள் சரிந்து தொங்குகின்றன. அது எப்போதுமே ஒரு இலை காற்றில் அசைந்து கொண்டிருப்பதை போலதானிருக்கிறது. மிக பரவசமூட்டும் நடனமது.”

திரும்ப பஸ்ஸுலேர்ந்து ஜூம். அவ்ளோ தூரத்துல அது ஆடுன்னு தெரியதே அதே பெரிய விஷயம். எல போல தூங்கறதா ஆட்டோட காது மூவ்மெண்ட்டோட கலக்கறேள் போங்கோ.

”பாலே நடனக்காரிகளின் விந்தைகளை தாங்கள் செய்து பார்ப்பதுபோல அவை இரண்டு கால்நுனிகளில் நின்று ஆடுகின்றன.”

”அதன் கண்களில் முன் காணமுடியாத பரிகாசம் ஒளிந்து கொண்டிருப்பது போலிருக்கிறது. ”

இப்போ டைட் க்ளோஸ்ல ஸ்க்ரீன் ஃபுல்லா ஜூம். ஒரே மோகன்லால் எக்ஸ்ப்ரெஷந்தான் போங்கோ. தெரிஞ்சி தெரியாத மாதிரி சிரிச்சி சிரிக்காத மாதிரி ரொம்பொ சட்ட்டுலா. அதெப்பிடினா ஒங்க கேமராக் கண்ணு மட்டும் இண்டர்ப்ரெட்டேஷனோட வேற பாக்கறது.

அதெல்லாம் அப்பறம் மொதல்ல, செத்த இந்த ஒருமை பண்மைக்கு கொஞ்சம் கருணை காட்டுங்கோ. ”பன்னீர் புஷ்பங்களே கானம்” பாடு மாதிரி என்னண்ணா இது. அவைங்கறேள் ஒடனே அதன்கறேள். ஒங்களை லக்‌ஷக்கணக்கானபேர் படிக்கறா, விசிட் கவுண்டர் அல்லாடிண்டு பறக்கறது. இத அப்லோட் பண்றப்போ 12 லக்ஷத்தைத் தொட்ருந்தாலும் ஆஸ்ச்சர்யமில்லே.

வண்ணதாசனை ஆயிரக் கணக்குலதான் படிச்சிருப்பா. அவர் இப்டில்லாம் தப்பை, தமிழ்ல பண்ண மாட்டாரே. கொஞ்சம் ஓவரா வர்ணிச்சுண்டே ஓஞ்சுடுவார். அவரோட பாலை டீக்கடல ஒண்ணுக்கு மூணுன்னு எடைகட்டி தீர்த்தமாக்கறாப்ல எழுதறேள். ரீச்சுக்காத்தான் இத செய்றேளாயிருக்கும். அலெக்சியா சொல்றதே இந்தியாலதான் ஒங்க கொடி ஓங்கி பறக்கறதுன்னு.

”மேய்ச்சலில் இருந்த ஒரு ஆடு செருமுகிறது”

ட்ராவல்ல கூட ஆரிருந்தா? ஆஸ்கார் ஸவுண்ட் மிக்சிங் புகழ் ரசூல் பூக்குட்டியும் கூடவே இருந்தாரோ? இல்லே சவுண்ட் ரெக்கார்டிங் அஸிஸ்டெண்ட் பஸ்ஸுலேர்ந்து ஓடிப்போய் ரெகார்ட் பண்ணிண்டு வந்தாரோ. ட்ரெய்ன் வந்து கேட் டெல்லாம் தெறந்துட மாட்டா, எழுத்தாளர் கட்டுரையை முடிக்கிறவரைக்கும். அஞ்சாறு பக்கத்துக்காவுது ஆடு மேஞ்சிண்டே இருக்கவாண்டாமோ. அப்பதான இரவது கட்டுரையை சேர்த்து பக்கம் 250 விலை ரூ. 375 னு பொஸ்தகம் போட சரியா இருக்கும். ஜூமும் போயி சவுண்ட்லயும் பின்றேளே. புல்லரிக்கறது. ஒங்க ஆடுகளாட்டமே என்னோட மயிர்கால்களும் தூக்கிண்டு டான்ஸ் ஆட்றது பாருங்கோ.

”தற்செயலாக இரண்டு ஆடுகள் நடனமாட துவங்குவதை பார்த்தேன்”

என்னண்ணா ஜெயமோகனுக்கு அடுத்து, டைரக்டர் பாலா சார் படம் பண்றேள். நடக்கறாப்ல ஷாட் வைக்கறதுனா, அந்தகாலத்துலதான் மடிசஞ்சிகளா ஆக்‌ஷன்னு சொன்னதுலேர்ந்தே ஷாட்டை வெச்சிருப்பா. நின்ணுண்டேயிருந்து ஆக்‌ஷன்னு சொல்லி அவன் டைரக்டரைப் பாத்துட்டு நடக்கறதெல்லாம் கூட ஷாட்ல இருக்கும். இப்போ வர பில்லக்கா டைரக்ட்டர் கூட மூவ்மெண்ட்ல நடக்க ஆரம்ப்சப்பறம்தான் எடிடிங்ல ஜாய்னே பண்ன ஆரம்பிக்கறா. மூவ்மெண்ட் டு மூவ்மெண்ட் கட்டெல்லாம் சர்வ சாதாரணமாயிடுத்து. நீங்க ஆக்‌ஷன் சொன்னப்பறம்தான் ஆடுசார்வாள் ஆடவே ஆரம்பிக்கறா செலிப்ரிட்டி ரைட்டரோல்லியோ எக்ஸ்க்ளூஸிவ் ஷோவாருக்கும் பரவால்ல போறது, ரைட்டர் டைரக்ட்டர் ஆனா வர ப்ரச்சனை.

நீங்க பார்த்த சினிமாவுக்கும் படிச்ச தண்டி தண்டி பொஸ்தகத்துக்கும் இது சரியா. ஏதோ ஒரு ஃபிஸியோதெரப்பிஸ்ட்னா பரவால்லை பீரோ மோரோ வாங்கிண்டு கொழந்த கிறுக்கல்னு சர்ட்டிபிகேட் குடுத்துற்லாம். பொஸ்தகத்துல சென்ச்சுரி அடிக்கப்போறேள். நீங்கப் போயி ஹிட் அவுட் ஆகலாமோ?

”காய்ந்த புற்களை மேய்ந்து கொண்டிருந்த மற்ற ஆடுகள் தலைதூக்கவேயில்லை”

பின்னிப் பெடலெடுத்துட்டேள் போங்கோ. தளபதில டைரக்டர் மணிரத்தினம் சார் கூட மல்லிப்பூவுக்கு இவ்ளோ டைட் க்ளோசப் வெக்கலை. என்ன லென்ஸ் யூஸ் பண்ணேள் கழட்டிப் பார்த்து சொல்லுங்கோ. லென்ஸ் நம்பர்லாம் எழுத்துத்தொழில் ரகசியம் சொல்லப்படாதோ? அடுத்த நம்பர் லென்ஸ் போட்ருந்தேள்னா ஆடோட தாடை அசையறது கூட ‘மங்கலான வெளிச்சத்துலயும்’ நன்னா வந்துருக்குமேன்னா மிஸ் பண்ணிட்டேளே. அடுத்த பத்தில அந்த சீனை வச்சுட்டா போச்சுங்கறேளா ஓகே ஒகே.

”அதன் உடலில் நடனம் கொப்பளிக்கிறது”

ரெண்டாடு டான்ஸ் ஆடி ஒரு உடல்ல எப்டிண்ணா நடனம் கொப்புளிக்கும், பின் நவீனத்துவ மேட்டரா? எழுதி 15 வருஷமாயிடுத்தா ஒரு எழவும் பிடிபட மாட்டேங்கறது நேக்கு. தமிழ் வாத்தி எல்லாம் அந்த காலத்துல ஒருமைல ஆரம்பிச்சி பன்மைல, இல்லாட்டி பன்மைல தொடங்கி ஒருமைல முடிச்சா, ஸ்கேலால நொட்டு நொட்டுன்னு, அடிச்சே கைமுட்டியைக் கழட்டிடுவான். ஒருவாரத்துக்கு அடிக்கவே முடியாது எதையும்.

”ஆடுகள் எப்போதாவது இப்படி சில வேளைகளில் நடனமாட விரும்புகின்றன. அதன் காரணம் என்னவாக இருக்ககூடும் என்று தெரியவில்லை”

ஐ தெரியாத மாதிரி இன்னொஸெண்ட்டா டபாய்க்கறேள் பார்த்தேளா. வேறென்னத்துக்கு அவா டான்ஸ் ஆட்றா. ஒங்களோட 78 வுது புக்குல எடம் புடிக்கத்தான்.

”தலையை மண்ணில் தேய்த்து சிலும்புகின்றன. அதன் உற்சாகம் பீறிட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது.”

புழுதி கெளம்பறத காட்ற லென்ஸ் ஸ்டாக் இல்லையோ. ஒரு செண்டென்ஸ் பன்மை மறு செண்டென்ஸ் ஒருமை. வடிவேலுவாட்டம் நன்னா ’மெய்ண்டெய்ன்’ பண்றேளே.

”பாலே நடனக்காரிகளின் விந்தைகளை தாங்கள் செய்து பார்ப்பதுபோல அவை இரண்டு கால்நுனிகளில் நின்று ஆடுகின்றன”

பாலேன்னு சொல்லி கமிட் பண்ணிண்டுடேள் அப்பறம் ’விரல் நுனி’ தானேண்ணா சரியாயிருக்கும். அதும்போக ’கால் முனை’ ’விரல் நுனி’ ன்னு சொறதுதான் பாந்தமாப் பட்றது. எதுக்கும் ஒரு வார்த்தை ஜெயமோகனைக் கேட்டுட்றது நல்லது. தமிழ் இலக்கியத்துல ஒண்ணு நடந்து, குருபீடத்துலை ஒப்பினியன் கேழ்க்காட்டா நமக்கு பவ்யமில்லை. சொல்லாட்டா அவர் பீடமில்லை. என்ன நான் சொல்றது. ஊட்டி போய்ட்டு வந்துட்டார் க்ளாஸ்லாம் நல்லபடியா நடந்துடுத்து. ரிஸல்ட் கூட பப்ளிஷ் பண்ணிட்டார். அதால ஆத்துலயே கேழ்க்கலாம். ஒங்களுக்குதான் அவா ஆத்துக்குப் போற வழி நன்னா தெரியுமெ. ஃபோட்டோவப் பார்த்தே http://www.jeyamohan.in/?p=605 “மலையின் நித்ய இருப்பையும்”

அவாத்து மலையத் தவிர மித்த மலையெல்லாம் டெய்லி ஜெயமோகனாட்டமே வாக் போயிண்ட்ருக்கு போலருக்கே உங்காம் பக்கத்துலயோ?

”அதை கடந்து போன எண்ணிக்கையற்ற மனிதர்களின் நடைச்சுவடையும் மனது நினைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறது”.

ஏண்ணா விதியில்லாதவா சொந்த வீடில்லாமெ டாய்லெட் இல்லாமெ ரோட்டோரமா வழிச்சிண்டு ஒக்கார்ரவா போட்டதெல்லாம் கூட ரோட்டோரமா இருக்கும்னா. ஓ அதையெல்லாம் எழுதினா - வருடிக் கொடுக்கும் உயர்ந்த நடை - அப்பிடின்னு பின்னூட்டம் வராதோ. கேகே நகர்லயும் ஏகப்பட்ட மனுஷாதானேன்னா நட்ந்துண்டிருக்கா. தோட்டா தரணி சாரண்ட சொல்லி ஆத்து பக்கத்துல மல செட் போட்டா போச்சு. அதுல நடக்கறவா நடைச்சுவடும் அப்பறம் இலக்கியம் ஆயிடும் இல்லையோ. போதாக் கொறைக்கு ஜெயமோகன் சாரும் ஜாகைய மாத்திடுவா கேகே நகருக்கே.

”மலையடிவாரத்தில் வாழ்கின்றவர்கள் பாக்கியவான்கள்.”

ஆமாண்ணா ஆமா. துற்பாக்கியவான்கள் செட் போட்டுண்டா போச்சு.

சும்மா ஒரு ஃபோட்டோவைப் பார்த்தே ஒரு பாரா சைசுக்கு இந்த ஓட்டு ஓட்றேளே ஒங்கள பஸ்லயும் ஒக்காற வெச்சு லாங்ல மலையவேறக் குடுத்துட்டா.

”ரயில்வே கேட் திறக்கபடுகிறது.சிறுவர்கள் முந்திக் கொண்டு போக எத்தனிக்கிறார்கள். வாகன இரைச்சல். ஆடுகள் அதை திரும்பி பார்க்கவில்லை.”

என்ன்ண்ணா இப்புடி சிலும்பறேள். ”ஆடுகள் திரும்பிப் பாக்கலையாம்” அவா மொதல்லேர்ந்தே ஒங்களை பார்க்கலேண்ணா. ஆடுகளுக்கு என்ன தலயெழுத்தா ஒங்களப் பார்க்கணும்னு, எந்த பத்திரிகைக்கு எந்த பத்தியை எத்தப் பத்தி ரொப்பிக் குடுக்கணும்னு ஆடு சார்வாளுக்கு ஏதாவுது கவலை இருக்கா சொல்லுங்கோ.

”பேருந்து பயணிகளின் முகங்கள் மாறுகின்றன. காற்று ஒடுங்குகிறது. ரயில்வே கேட்டை கடந்து பேருந்து செல்கிறது. ஆடுகள் கண்ணை விட்டு மறைகின்றன. எக்கி வெளியே பார்க்கிறேன். ”

ஏண்ணா இது ஒங்களுக்கே சரின்னு பட்றதா. பஸ்ஸு கெளம்பிடுத்து காத்து ஒடுங்கிடுத்துன்னு எழுதறேளே. எவ்ளோப் பெரிய தேசாந்திரி இப்டியா எழுதறது. பயணிகளுக்கு மொகம் மார்ரதுங்கறேள் இலக்கிய மூனாங்கிளாஸ் மாதிரி என்னதிது. மாறித்துன்னா என்ன மாதிரி. சந்தோஷமாவா இல்லே எழவுக்குப் போறாப்பலையா. பஸ் நிக்கறச்சே புழுக்கமா இருந்துதுன்னு சொன்னா ஓகே. பஸ்ஸு கெளம்பினா காத்து ஒடுங்குமா? காத்து ஓவரா அடிச்சி, தலையக் கலச்சி சொட்டையக் காட்றதுக்கு மின்னாடி கர்சீப்பை எடுத்துக் கட்டினேன்னு சொன்னா அது நியாயம். ஓட்ற பஸ்ஸுல காத்து ஒடுங்கறாதாவுது, எந்த தேசத்துலயோ? பத்தி ரொப்ப எத்த எழுதினா என்ன. இணையமானாலும் இன்னொரு பத்திரிகையானாலும் எல்லாம் ஒன்னுதான். கடசீல புக்கு டப்பு துட்டு ஆயிரக்கனக்கான வலைப்பூவுல எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர் லிங்க்கு.

”ரயில் சென்ற பின்னும் ஆடுகள் துள்ளியாடிக்கொண்டேயிருக்கின்றன. அவை யாருக்காகவும் ஆடவில்லை என்பது தான் காரணமா?”

ஆடு தீசிஸ் முடிஞ்சுடுத்தா. இல்லாட்டி ஒரு வேளை சமூகம் ரயில்வே கேட் வெயிட்டிங்லயே ஒத்த ஆட்டைப் பாத்துட்டு லோகமே தெரியாமெ மடிக் கணினில மூழ்கி தட்டச்சிண்டிருந்தேளோ. ஊர்போய் சேர்ரத்துக்குள்ளயே அப்லோட் பண்ணிட்லாமே.

”காட்சி மறைய துவங்குகிறது. சந்தோஷத்தின் சிறு கிளையை ஒடித்து எனக்குள் மென்றபடியே நான் போய்க் கொண்டிருந்தேன் நடனமாடத் தெரியாமல்.:

தத்தகிட தத்தகிட தீம் கவித்துவமா வாசிச்சு கச்சேரிய ஏறக்கட்டிட்டேள். நம்ப ரெண்டு பேருக்குள்ள மட்டும் இருக்கட்டும் மனசாட்சியத்தொட்டு சொல்லுங்கோ, கெளையவா மென்னுண்டிருந்தேள், எந்த கம்பெனில எவ்ளோ பேமெண்ட் பாக்கி, flat க்கு டியூ கட்டணுமே, ஆனந்த விகடன்லேர்ந்து செக் வந்துருக்கும், அஞ்சு புக் வெளியாறதே அதுலேர்ந்து எவ்ளோ வரும். அடுத்த டிஸ்கஷனுக்கு ட்ரெய்ந்தான் அதுல நடு பர்த் போட்டானா எதிர் காத்து படுத்தியெடுத்து இருமல் சளி ஜலதோஷம் பிடிச்சிண்டுடுத்துன்னா இப்டி ஓராயிரம் யதார்த்தாத்தை மென்னுண்டு கெளைய மெல்றதா சொல்றேளே அடுக்குமா.

”நடனமாடத் தெரியாமல்.”

இது ரொம்ப ஓவர்னா. அட்ஞ்சிருக்கற வெற்றியே நீங்க ஒரு தேர்ந்த ”நடனக் கலைஞர்” அதுலயும் அடுத்தவா டியூனுக்கு சூப்பரா ஆடுவேள்ங்கறதைத்தானே காட்றது.

வாழ்க்கையின் குரூரத்தை கோர முகங்களை சொல்லத்தான் இலக்கியம். எழுத்துக்கு மை சிவப்பில்தான் இருக்கவேண்டுமென்ற கட்டாயமில்லை. அழகும் ரம்மியமும் ரசிப்பும் சேர்ந்ததுதான் கவித்துவம். மறுப்பே இல்லை. இதைத்தெரியாதவரல்ல எஸ்.ராமகிருஷ்ணன். அல்லது வாழ்க்கையின் துயரங்களையோ நிதர்சனக்களையோ பார்க்கத் தெரியாதவருமல்ல. நான் ராமகிருஷ்ணனிடம் நேர்ப்பழக்கம் கொண்டு ட்ரைவ் இன்னில் சந்தித்த பல நாட்களில் அவர் எவ்வளவு இன்னல்களில் இருந்திருக்கிறார் என்பதை நான் அறிந்ததே இல்லை. காரணம் நான் அவருடைய நெருங்கிய நன்பனில்லை. அதனால் அவர் என்னிடம் சொல்லியதில்லை. நான்தான் அவரிடம் புலம்பியிருக்கிறேன். என் கதைகளைப்பற்றி எவனுமே பேசுவதில்லை என்று. மிகக் குறைவாகவே எழுதியும் கூட நீங்கள் ஒரு பெயராக இருக்கிறீர்கள் என்பதே உங்கள் எழுத்தின் வெற்றியல்லவா என்று கூறியபோது, அவற்றை நமக்குப் பின் வந்த இளைஞனின் ஆறுதல் வார்த்தைகள் என்றே கொண்டிருக்கிறேன். அவர் பற்றிய தகவல்கள் கூட எனக்குத் தெரியாது. டிரைவ்-இன்னில் சில மணி சந்திப்பு.

அவரது வலைத் தளத்தில் “என்னைப் பற்றி” என அவர் எழுதி இருப்பதைக் கண்டு துணுக்குற்றேன். உள்ளூர வெட்கப்பட்டேன். இப்படி நமக்குத் தெரிந்த ஒருவர் பல நாட்கள் எவ்வளவு சிரிக்க வைத்திருக்கிறார். ஊரில் இருப்பவன் தலையெல்லாம் உருட்டி, ஆனால் தங்கக் கூட அறையின்றி இருப்பது கூட அறிந்திராத உண்மையான ‘மெட்ராஸ்காரனாய்’ இருந்திருக்கிறோமே என்று அதைப் படித்த போது உள்ளூரக் குன்றிப் போனேன். அவ்வளவு கஷ்ட்டத்திலும் தன் பிரச்சனையை வெளிக்காட்டாத அவரது சுய கெளரவம் என் மதிப்பில் அவரை பல படி உயர்த்திற்று. எனக்கு ஒரு பிரச்சனை என்றால் அதற்கு முதல் காவு என்னை சுற்றி இருக்கும் மனிதர்கள்தான். புலம்பியே அமைதி காணவும் விளம்பியே கூர்மையடையவும் பேசியே எழுதாமல் போகவும் நான் சபிக்கப்பட்டிருக்கிறேன்.

ஒரு மனிதன் எவ்வளவு கஷ்ட்டத்திலும் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என்பதற்கு எஸ்.ரா ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

வாழ்க்கையின் அவ்வளவு இடிபாடுகளையும் வதைப்புகளையும், எழுதி காசாக்கினான் அல்லது சூதாட்டத்தில் பட்ட கடனடைக்கக் கதையாக்கினான் தாஸ்த்தயேவ்ஸ்கி. காசுக்காக எழுதுவதும் கலையாகும் உன்னிடத்தில் உண்மை இருந்தால்.

சோப்பு டப்பா

ஒரு நண்பரின் வீட்டில் ஒரு முறை தங்க நேர்ந்தது. காலையில் குளிக்க பாத்ரூம் சென்ற போதுதான் நினைவிற்கு வந்தது சோப்பு டப்பா எடுத்து வரவில்லை என்பது. அந்த வீட்டின் சோப்பு டப்பா வித்தியாசமாக இருந்தன. நீல நிறத்தில் அடியில் துளைகள் வைத்து இருந்தன. என்னிடம் ஊரில் இருந்த சோப்பு டப்பா பச்சை நிறத்தில் இருக்கும். அது நீள்வட்ட வடிவில் இருந்தது, அதை நான் கடையில் வாங்கிய போது, அந்தக் கடைகாரரின் மனைவி நிறைமாத கர்பிணியாக இருந்தாள். அவளுக்கு இப்போது பிள்ளை பிறந்திருக்கும். பெண்கூட பிறந்திருக்கலாம். அது இப்போது கல்லூரியில் கூட படித்துக் கொண்டு இருக்கலாம்....

இந்தக் கதைட்டுரைக்கு பேனா நிப்பு தெரிய மோவாயில் முட்டு கொடுத்தபடி மோட்டு வளையில் குத்தி நிற்கும் போஸுள்ள படம் வைக்க சிபாரிசு செய்கிறேன்.

டம்ப்ளர்

அந்த வீட்டிற்கு விருந்தினனாய் போயிருந்தேன். மிகவும் பிரியமாக உபசரித்தார்கள். உபசரிப்பதே ஒரு கலை. அது எல்லோருக்கும் கைவருவதில்லை. எங்கள் தாத்தா வீட்டிற்கு வரும் விருந்தினர்களை உபசரிப்பது, இன்னும் கூட என் காதில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. அந்த வீட்டில் ஒரு டம்ப்ளரில் காப்பி கொடுத்தார்கள். எல்லார் வீட்டிலும் ஒரு டம்ளர் இருக்கத்தானே செய்கிறது. ஒவொரு வீட்டின் டம்ப்ளரும் ஒரு கதையை சொல்லிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. பல சமயங்களில் டம்ப்ளர்கள் ஆதி மனிதர்களின் கைரேகைகளைக் கூட கொண்டிருக்க வாய்ப்பிருக்கின்றது. பெயர் எழுதப்பட்டவை எழுதப்படாதவை டம்ளர்களில் பெரும்பாலும் மனிதர்கள் சீப்பித்தான் குடிக்கிறார்கள். வேத காலத்தில் அவர்கள் சீப்பாமலே குடித்தார்களென்றும் அதன் தொடர்ச்சியாகவே இன்றும் கூட சில வீடுகளில் கொதிக்கும் காப்பியைக் கூட தூக்கிக் குடிக்கும் பழக்கம் இருந்து வருகிறது என்றும் 1934 லேயே அசோக மரங்கள் சூழ்ந்த கன்னிமரா லைப்ரரியில் இருக்கும் ஒரு புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.

புதிதாக எழுத ஆசைப்படும் இளைஞர்களுக்காகவே நான் இதை எழுதுவது. எஸ்ராவிற்காக அல்ல.

இது எஸ்.ரா பற்றிய என் ஒட்டுமொத்த இலக்கிய விமர்சனமும் இல்லை. எனக்கு அந்தத் தகுதியும் கிடையாது. ஒரு மாஜி எழுத்தாளனுக்கு அந்த அருகதைகூடக் கிடையாது என்பதையும் நான் அறிவேன்.

கீழே இருக்கும் சுட்டியில் இருக்கும் கட்டுரை அளவிற்கு கட்டுக்கோப்புடனும் முழுமையாகவும் எழுதுவதென்பது எனக்கு சாத்தியமா எனில் சந்தேகமே இல்லாமல் சாத்தியமில்லை என்றே கூறுவேன். படிப்பாளிப் பாங்கு ஆராய்ச்சிக்குப் படிப்பதனால் வருவது. பாசாங்கினால் அல்ல. இதைப் படித்துவிட்டு பாராட்டி எஸ்.ரா விற்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினேன்.இது அசோகமித்திரன் பற்றிய எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் கட்டுரை.

http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/ContentDetails.aspx?cid=666

இது மூத்த இலக்கியவாதியைப் பற்றி முதிர்ந்த வாசகர்களுக்கு எழுதப்படுவது. முக்கியமான கட்டுரை.

ஆடு, ஆடுகளுக்காக எழுதப்படுவது அதற்கு அது போதும்

http://www.sramakrishnan.com/view.asp?id=433&PS=1

எழுத்துக்கு உதாசீனம் எமன்

அவர் எழுதியிருக்கும் எதையும் நான் படித்ததில்லை. அத்தனையும் படிக்க எனக்கு ஆயுசும் காணாது, ஏனென்றால் ஜோசியன் கணிப்புப்படி இன்னும் 5-10 வருடங்கள்தான் எனக்கிருப்பது.

இதற்குள் நான் எழுத வைத்திருக்கும் ஏகப்பட்ட கதைகளை எழுதியாக வேண்டுமே என்கிற பதைப்பே எனக்கு மேலோங்கியுள்ளது. இதற்கிடையில் இந்த விஜய் மகேந்திரன் என்கிற நபர் படிக்கச் சொல்லி லின்க் கொடுக்க அது என்னை எழுதத்தூண்ட மிகுந்த பொறுப்புனர்வோடு அவர் பெயர் தவிர்த்து நான் ஒரு கட்டுரை எழுத, சில இளைஞர்கள் உபயோகமாய் இருப்பதாகக் கூறி உசுப்பேற்ற (என் கதைகளை என்னை எழுதவிடாமல் செய்கிற இது எதிரணியின் சதியோ என்றுகூட ஒரு சான்றற்ற சம்சயம் எனக்குள் உண்டு. இந்த இளைஞர்களின் ‘தல’ யை விட்டுவிட்டு என்னிடம் எப்படி?)

இந்த மாதிரி பத்திகளை பயிற்சிக்காக எழுதிப் பாருங்கள். ஆனந்த விகடனுக்கு எழுத வேண்டும் என்றால் இதை நீங்கள் எழுதிப் பாருங்கள். அப்போதும் இதை விட்டு வித்தியாசமாக எழுதிப்பாருங்கள். வித்தியாசம் தான் வியாபாரமாகும். அது வெவரமான வித்தியாசமாக இருக்க வேண்டும். விவகாரமான வித்தியாசமாய் இருத்தலாகாது.

எழுத்து வாசிப்புத்தன்மை கொண்டிருப்பதே பெரும் கலை ஆகிவிடுவதில்லை. சுவாரஸ்யமான மேம்போக்கான வாசிப்பே கலை என்றால் அதன் சிகர சாதனை சுஜாதா.

காதில் விழும் அடுத்தவன் கைத்தட்டலுக்காக எழுதுபவன் கேளிக்கையாளன். தாளகதிக்கேற்ப சதிர் மாறும்.

தன் மனதின் குரலுக்கு செவிமடுத்து,கொள்வார் இலையெனினும் கூவிக்கொண்டிருப்பவன் எழுத்தாளன். அவனுக்குக் கைத்தட்டல் கூடுதல் போனஸ், அவ்வளவுதான். அதுவே ஆதார சுருதி அன்று.

டம்பளரில் எத்தனை டம்ப்ளர்கள் அந்த வீட்டில் இருக்கின்றன அவற்றில் உங்களுக்கு எது கொடுக்கப்பட்டது, அவர்களால் உபயோகப்படுத்தப் படுவது எது. உங்களோடு வருபவருக்குக் கொடுக்கப்படுவது எது. அவர் யார் என்ன ஜாதி. அதற்காகதான் அப்படிக்கொடுக்கப்பட்டதா. எச்சை பண்ணாமல் குடிக்கிற பட்சத்திலும் நீங்கள் அந்த வீட்டை விட்டுக் கிளம்பிய பிறகு அந்த டம்ப்ளர் எப்படிக் கழுவப்படுகிறது யாரால் கழுவப்படுகிறது இப்படி ஆயிரம் கேள்விகள் உங்கள் உள்ளே புகுந்து குடாய்ந்து கொண்டே இருக்குமானால் நீங்கள் டம்ப்ளரைப் பற்றி நேரடியாக எழுதாவிட்டாலும் உங்களது எழுத்தில் எங்கோ ஒரு கீற்றில் கங்கு போல் வெளிப்பட்டுவிடும். அந்த கங்கு உங்கள் எழுத்தை உயர்த்தும்.. அதைசுற்றி எழுதப்படும் யாவும் அதற்குத் துண நிற்கும். அதற்கு உங்கள் பயிற்சி செய்நேர்த்தி உழைப்பு கைகொடுக்கும்.

எவன் சொன்னான் இலக்கிய எழுத்தாளன் கலகக்காரனில்லை என்று. எந்த கட்டிற்குள்ளும் கட்சியிலும் அடைபட மறுக்கும் கலகக்காரன். முதலாளித்துவ நாட்டில் கம்யூனிஸ்ட். கம்யூனிஸ்ட் நாட்டில் எதிர் கம்யூனிஸ்ட்.

உள்ளத்தில் உண்மையொளி உண்டாகில்

வாக்கினிலே ஒளியுண்டாகும்

இதைச் சொன்னவனைவிடவா ஒரு பெரிய கலகக்காரன் இனிமேல் பிறக்கப் போகிறான்.

உண்மையான எழுத்தாளனின் அடையாள முத்திரை உண்மை. முகத்திரை அன்று.

***

இதற்கு உடனடியாக எதிர்வினை செய்தது எஸ்.ரா இல்லை இணையவேழம் சாரு நிவேதிதா.

சாரு எஸ்.ரா ஜெமோ பிறகொரு கொசு - 3

மாமல்லன்

ஆராய்ச்சியும் ஆவணப்படுத்தலும் - பாகவதர் 1

மாடன் மோட்சம் - கார்ல் மார்க்ஸ் போட்ட கடிதம்

யாகாவராயினும் புக்காக்க

பொறுக்கிமொழி அவதூறு மூடனுக்கும் விருது

February 24, 2012

எப்பிடி இருந்த நான் இப்பிடி ஆயிட்டேன்

தோழர்களை சுளுக்கெடுக்கும் ஜெயமோகன்

ஆனந்த்! உங்கள் தேசம் மலாவி இல்லைதானே?

தொண்டு நிறுவனங்களைப் பற்றி இப்படியா அவதூறு செய்வது?

கதை சொல்லும் கார்ட்டூன்

வதனமே சந்த்ர பிம்பமோ - சாருவின்...

கைவீசம்மா கைவீசு

கேட்டேளே அங்கே அதப் பாத்தேளா இங்கே - சாருண்ணா! அட சைக்கோண்ணா!

சாரு எஸ்.ரா ஜெமோ பிறகொரு கொசு - 5

சாரு என்கிற டுபாகூரு

சாரு எஸ்.ரா ஜெமோ பிறகொரு கொசு - 4

டேய் அண்ணன் கைல என்னடா?

சாரு பிழிந்த சாறு

Lakshmikanthan's Background

சாரு எஸ்.ரா ஜெமோ பிறகொரு கொசு - 3

சாரு எஸ்.ரா ஜெமோ பிறகொரு கொசு -2